Gelezen: De Arrogante Aap, Murakami en anderen

Christine Webb is een leerling van Frans de Waal. Ze schreef een boek met de grappige naam De Arrogante Aap. Ik vond het lastig te lezen. Het is zo’n boek dat één idee helemaal uitspint in

verschillende richtingen, voorziet van wetenschappelijke onderbouwing en een web van citaten. Ik heb daar al snel genoeg van. Ik scande het door op zoek naar een volgend idee, maar het komt niet.

Dat ene idee: de mens is geen uniek wezen, maar één van de vele levensvormen op aarde. Kinderen maken van nature geen onderscheid tussen mens en dier. Taal maakt ons niet uniek – ook dieren communiceren. En onze taal creëert bewust afstand: we zeggen biefstuk, niet koeienvlees. Gereedschapsgebruik? Niet exclusief menselijk. Wetenschappers die apen in gevangenschap bestuderen zien ander gedrag dan in de vrije natuur – een methodologisch probleem dat meer zegt over de wetenschap dan over de apen. Minder antropocentrisme zou ook tot minder racisme leiden. Webb bepleit een nieuw mensbeeld, zonder menselijk exceptionalisme, met meer mededogen voor de aarde en de andere wezens die er op leven. Een interessante kijk. Maar met de huidige wereldleiders onderdrukt je het cynisme nauwelijks.

Ik las ook Satoshi Yagisawa’s Days at the Torunka Café. Ik kende hem van Days at the Morisaki Bookshop – liep tegen dit boek aan en kocht het onmiddellijk. Drie verhalen die enigszins over elkaar liggen, over bezoekers en personeel van een koffiehuis in Tokyo.

Op fotofestival West-Friesland hielp ik bij twee lezingen van fotograaf Govert de Roos, en kocht zijn fotoboek Prince – Detroit 1984. De Roos raakte bekend in de scene rond Prince via foto’s die hij maakte van Vanity 6, en met een omweg werd hij uitgenodigd om tijdens een concert in Detroit het hele optreden te fotograferen. Als je Govert hoort vertellen begrijp je ook waarom artiesten met deze warme man wegliepen.

Van Haruki Murakami las ik Jazzportretten. Ik ben op geen enkele manier into jazz, maar als Murakami er over schrijft krijg je meteen zin om er naar te luisteren.

Satoshi Yagisawa's Days at the Torunka Café cover
Govert de roos - vanity 6
govert de roos - prince detrot 1984

Days at the Morisaki Bookshop — Satoshi Yagisawa over opnieuw beginnen

Boekcover van Days at the Morisaki Bookshop door Satoshi Yagisawa met illustratie van Japanse boekwinkel

Days at the Morisaki Bookshop van Satoshi Yagisawa is een rustige, tedere roman over het vinden van je weg wanneer het leven je in de steek heeft gelaten. Takako, een jonge vrouw uit Tokio, neemt ontslag bij haar kantoorbaan en gaat wonen en werken in de kleine tweedehandsboekwinkel van haar oom, Satoru, in een klein provinciestadje.

In haar leven in Tokio was ze besluiteloos, gereserveerd en werd ze door haar vriend als vuil behandeld. Nadat ze de moed heeft verzameld om haar vriend te confronteren en hem de waarheid te vertellen, zet Takako een beslissende stap voorwaarts, laat ze het negatieve achter zich en gaat ze verder met haar leven.

De vrouw van haar oom verschijnt plotseling weer met haar man na jaren van afwezigheid. Alsof er niets is gebeurd. Samen met haar tante Momoko gaat ze een weekendje naar de bergen. Momoko blijkt jaren geleden een abortus te hebben ondergaan en daarna met het leven te hebben geworsteld. Na het uitstapje naar de bergen verdwijnt Momolo weer net zo schuchter als ze is teruggekomen. Takako breekt haar belofte van geheimhouding en vertelt haar oom Satoru over het geheim dat zijn vrouw met zich meedraagt. Hij gaat op zoek en vindt zijn vrouw weer terug, en ze worden hechter dan ooit.

Geheimzinnig als een Murakami. Met een mooie lijst van geciteerde Japanse schrijvers achterin het boek.

Als je ooit bent opgaan in The Storied Life of A.J. Fikry van Gabrielle Zevin – een roman over een knorrige boekhandelaar die door boeken opnieuw vreugde ontdekt – dan zal Days at the Morisaki Bookshop je als een geestverwant aanvoelen. Beide boeken beschrijven boekhandels niet als plaatsen om boeken te kopen, maar als plaatsen waar levens worden herbouwd.

Meer boekrecensies.