terschelling | Niek de Greef

Tweeënveertig snoepjes

Bericht gepubliceerd op:04/06/2026

Gisteravond. In de heivlakte voor ons huisje hupt een golden retriever voorbij. De halftamme fazant schrikt op en schreeuwt schor. Het baasje van de hond, een gebogen oude man schuifelt onzeker op zijn benen achter de hond aan. Hij roept de hond. De hond kijkt om maar loopt door. De man roept nog eens. De hond draait zich om. De man wankelt naar de hond. De hond springt naar hem toe en blijft kwispelend voor hem staan.

De man gebaart dat de hond moet gaan zitten en valt bijna om. Hij doet de hond een halsband om. Geeft de hond een snoepje. En dan nog een. En nog een. Hij weet van geen stoppen. Tweeënveertig snoepjes.

Dan draait de man zich om, wil terug lopen, maar valt opzij. Hij zit op zijn knieën in de heide. Hij probeert overeind te komen. Met een hand op zijn gebogen rechterknie duwt hij zich omhoog, staat en valt bijna weer om. De hond springt weg, trekt de oude man bijna omver, maar de man laat net op tijd de riem los.

De man strompelt zwalkend een meter of tien door de hei en valt weer. Hij zit op zijn knieën in de hei.

‘Ik doe mijn schoenen aan, want dit gaat helemaal niet goed’ zeg ik.

Als ik naar buiten wil lopen zie ik dat hij zijn gulp opent en begint te plassen, op zijn knieën gezeten, met een stevig straal. Als hij klaar is rust hij even uit, en staat dan weer met uiterste inspanning op. Hij staat even rechtop uit te rusten. Dan wankelt hij verder langzaam het pad af. Bij zijn huisje zakt hij op een tuinstoel in de voortuin en blijft daar een kwartier zitten bijkomen.

Vogels, vergeten accu’s en veel bier – een dag op Terschelling

Bericht gepubliceerd op:02/06/2026

Ik ben niet zo’n vogelaar, maar het achtergrondconcert op de vroege ochtend in West aan Zee is indrukwekkend en divers. Een minuutje Merlin levert een fraaie verzameling vogels op: grasmus, fazant, wulp, boerenzwaluw, groenling, huismus, koekoek, putter, kneu, barmsijs, kokmeeuw, scholekster, kauw, grauwe gans, winterkoning.

Later langs het strand. Hier is niks, en ik loop met een fototoestel en maak foto’s van niks. Steltlopertjes en aalscholvers die met hun uitgespreide vleugels op het strand staan, poserend als bodybuilders. Bij de strandopgang van Midsland aan Zee zie ik een fotoshoot van een zwangere vrouw. Haar enorme witte buik schittert in de zon.

more days at the morisaki bookshop van satoshi yagisawa - book cover

Terug in ons huisje. Ik lees More Days at the Morisaki Bookshop, van Satoshi Yagisawa, het vervolg op Days at the Morisaki Bookshop. Ik zak in slaap in het zonnetje. Als ik op de fiets wil stappen om me bij de rest van de uitgewinkelde familie te voegen kom ik er achter dat ik de accu van de fiets thuis heb laten liggen.

Ik wandel een half uurtje naar Midsland. Een man met een gebruinde waddenkop en felblauwe ogen helpt me geroutineerd aan een fiets.

‘Dit is wel een bedrijf, he’ zegt hij tegen een collega die iets vanuit de andere kant van de winkel tegen hem zegt dat ik niet versta.

Lunch bij Puravida in het dorp aan een wankel tafeltje. Aan de andere kant van de straat verschonen zes volwassenen met veel theater een baby.

Later in de strandtent. Hier wordt veel bier gedronken. Een groepje brallerige dertigers is luidruchtig en aangeschoten. Naast ons zitten een gebruinde vrouw en een kale man met een petje bier te drinken. In de tijd dat wij op het terras tikken ze ieder minstens vijf vaasjes weg.

More Days at the Morisaki Bookshop uitgelezen. Een leuk boek met een mooi einde. Jane Friedman’s The Business of Being a Writer is de volgende op de stapel. Samen met The Convenience Store by the Sea.

We rijden naar Formerum voor zonnebrandcrème. Ook vergeten, en zeker nodig. We rijden door naar Heartbreak Hotel bij Oosterend. Een vader doet op de parkeerplaats een dansje met zijn dochters. Muziek schettert uit de smartphone van een van de meisjes. Katy Perry, of Taylor Swift, of een van die andere zangeressen die ik niet goed kan identificeren. Op het terras is het plotseling dringen.

‘s Middags wandelt ik een rondje. Ik was hier in februari, toen was het barkoud en kaal. Nu dwingen loslopende runderen met tot een klein omweggetje door het struweel.

Territorium

Bericht gepubliceerd op:27/02/2026

De nieuwsbrief van deze week als blog post.

Ik las Matthijs Deen’s De Wadden. Een beeldend geschreven historie over de ontwikkeling van het Waddengebied sinds de Romeinse tijd. Als Terschelling-liefhebber kom ik er een beetje karig af.

We kijken naar oude Bond films die nu op Netflix te zien zijn. Thunderball. De eerste Bond-film waarin 007 niet rookt, zegt wikipedia, . Later deze week ook Die Another Day, de film waarin Halle Berry en Madonna een rol hebben.

Judith Herzberg noemt in een interview met NRC het werken aan gedichten een vorm van spijbelen. ‘Omdat je altijd eigenlijk de afwas zou moeten doen die er van gisteravond nog staat.’ Als dat werk dat eigenlijk gedaan moet worden zoals de was doen en stofzuigen, dat blijft gewoon liggen als je aan je kunst bezig gaat. Een bijzondere benaderingswijze, een beetje het tegenovergestelde van procrastineren, waarbij je je werk aan je gedichten (fotografie, schrijven, tekenen, …) juist uitstelt door bezig te zijn met de prullenbakken legen, stof afnemen, etcetera.

Ik las Territorium, het fotoboek van Henk Wildschut over veehouderij en natuurbeheer in zijn geboortegrond op de Veluwe. Wildschut maakte er een paar jaar lang foto’s en interviewde mensen die iets met het gebied hebben, van kalverhouders tot wandelaars en ecologen. Naast hele mooie foto’s levert dat ook inzicht in het soms ongenuanceerde onbegrip over de gevolgen van de stikstofneerslag in het gebied.

Territorium, het fotoboek van Henk Wildschut en Tony Dočekal The Color of Money and Trees

Tony Dočekal maakte een mooi fotoboek over haar trip door het westen van de Verenigde Staten, The Color of Money and Trees. Het lijkt verschillende invloeden samen te brengen. Ik meen er Bertien van Manen in terug te zien (Moonshine, bij zo’n mooi zinneetje als ‘where cell reception is flaky’), een Gurski-achtig landschap (Bahrein I), Eggleston (telefoontoestel aan kleurloze muur in een hotelkamer, een hondje op een groene trap), de collage-achtige pagina’s en tekstjes aan American Geography van Matt Black. Mooi boekje, gekocht bij de ‘viering’ van de sluiting van de fysieke winkel van Wolf Books. Ze gaan online door.

Wolf books fyieke winkel in arnhem bij sluiting

Een magere fotoweek. Vakantie en persoonlijke beslommeringen. Ik bezocht Museum Arnhem en liep een fotorondje door de miezerregen.

Surely You’re Joking, Mr. Feynman — Gelezen op Terschelling

Bericht gepubliceerd op:15/02/2026

Surely You're Joking Mr Feynman boek cover Richard Feynman autobiografie

De afgelopen dagen waren we op de Wadden. Terschelling en Ameland. Het waren eerst koude, daarna vochtige mistige dagen. Maar aangenaam want relaxed.

Ik las in al die mist ‘Surely You’re Joking, Mr Feynman’. Bij het lezen van de eerste hoofdstukken dacht ik: Wat is dit voor een zelfgenoegzame man? Het leek een soort schelmenroman, waarin de hoofdpersoon zichzelf een beetje te interessant vindt.

Die schelmeninslag blijft wel, maar al snel wordt de toon wat ingetogener. De verhalen zijn vermakelijk; het is snel geschreven.

Feynman — controversieel en afstandelijk?

Feynman is een controversiële persoon, werkt als theoretisch fysicus, hangt graag rond in bars, verliest op jonge leeftijd zijn vrouw aan TBC, omringt zich graag met mooie vrouwen, die blijken zijn recht-door-zee karakter verfrissend te vinden, en zijn ongepolijste manieren wel waarderen.

Maar nergens kijken we echt diep in de ziel van Feynman. Hij blijft afstandelijk waar het emoties betreft. Over zijn jeugd — van zijn vader erft hij een hekel aan pompeus gedrag — en over bijvoorbeeld het overlijden van zijn vrouw — het wordt bijna terloops verteld, zonder diepe emoties. Toch staat hij te huilen als een rok in de etalage hem aan zijn vrouw doet denken. En als hij een crack-down heeft, vertelt hij dit terloops.

Op zich maakt dit alles het boek ook wel weer consistent: een schelmenroman over een uitzonderlijke wetenschapper met een brede interesse in de wereld. Die ook nog een Nobelprijs wint. Terwijl hij naar eigen zeggen in zijn hele leven maar 1 keer een echte uitvinding heeft gedaan.

Wetenschap en cultuur

Feynman heeft geprobeerd wetenschap en cultuur dichter bij elkaar te brengen. Maar hij stuitte hierbij vaak op wederzijds onbegrip. Hij ergert zich aan de pompeuze vaagheid en het wollige van de alfawetenschappers op een conferentie. Wat staat er eigenlijk in het rapport: helemaal niks.

In het laatste hoofdstuk van het boek graaft hij dieper in een oproep om gedegen wetenschappelijk werk na te streven. En geen shortcuts te bedrijven om commerciële belangen of budgettaire redenen.

Hij ziet een trend naar doelredeneren en waarschuwt dat waarheidsvinding gedegen en integer moet zijn.

Heel actueel in een tijdperk waarin de autocratische leiders afstand nemen van wetenschappelijke bevindingen.

Persoonlijk had ik gehoopt iets meer te lezen over zijn bijdrage aan het ontstaan van Quantum Computing. Maar dat zal ik elders moeten zoeken.

McLuhan op de stapel

Het is interessant. Ik heb inmiddels Douglas Coupland’s biografie over Marshall McLuhan gelezen als volgende op de stapel: Marshall McLuhan: You Know Nothing of My Work!”

McLuhan was ook iemand die de brug tussen beta en alfa — techniek en cultuur — sloeg. Met sensationele consequenties.

Weten we wat Feynman van McLuhan vond?

Beide mannen waren gefascineerd door de manier waarop we de werkelijkheid waarnemen en modelleren. Een confrontatie tussen de harde, empirische wetenschap van Feynman en de speculatieve, synthetiserende geesteswetenschappen van McLuhan lijkt mij interessant.

Amazon over de McLuhan biografie van Douglas Coupland (ik kopieer hier Coupland’s stijl in het boek zelf):

Marshall McLuhan: You Know Nothing of My Work! Hardcover – November 30, 2010
by Douglas Coupland (Author)
4.7 4.7 out of 5 stars (21)
3.9 on Goodreads
804 ratings
See all languages and editions

A crackling look at the philosopher whose founding ideas were at once obscure and eerily prophetic.
Marshall McLuhan, the celebrated social theorist who defined the culture of the 1960s, is remembered now primarily for the aphoristic slogan he coined to explain the emerging new world of global communication: “The medium is the message.” Half a century later, McLuhan’s predictions about the end of print culture and the rise of “electronic inter-dependence” have become a reality—in a sense, the reality—of our time.

Douglas Coupland, whose iconic novel Generation X was a “McLuhanesque” account of our culture in fictional form, has written a compact biography of the cultural critic that interprets the life and work of his subject from inside. A fellow Canadian, a master of creative sociology, a writer who supplied a defining term, Coupland is the ideal chronicler of the uncanny prophet whose vision of the global village—now known as the Internet—has come to pass in the 21st century.
Print length 224 pages
Language English
Publisher Atlas
Publication date November 30, 2010
Dimensions 0.54 x 0.09 x 0.74 inches
Next slide of product details

Hardcover
$201.10

You Earn: 200 pts Learn more
$37.14 Shipping & Import Fees Deposit to Netherlands Details

Delivery Wednesday, February 25

Deliver to Netherlands

Only 1 left in stock – order soon.

Add to cart

Buy Now

Meer over Terschelling in de mist.

Meer over boeken.

Eilandje hoppen van Terschelling naar Ameland

Bericht gepubliceerd op:12/02/2026

Laatste dag op Terschelling. We ruimen het appartement op en laden onze spullen in de auto, klaar om over te steken naar Ameland. Eilandje hoppen van Terschelling naar Ameland.

Van Terschelling naar Holwerd

Boodschappen bij Jumbo in Formerum, de enige aanzienlijke supermarkt van het eiland. We wandelen een rondje in het bos bij de Bessenschuur. Plus koffie met een pecancranberry puntje (review mode: 4 sterren). Elektronische niets-aan-de-hand muzak met Spaanse inslag op de auditieve achtergrond.

In de duinen in de buurt van de bessenschuur op terschelling

Probleemloze terugtocht naar Harlingen, afgezien van kinderachtige ergernis aan een niet opgevoed hondje dat elke vijf minuten even moet blaffen.

We rijden over de vlakte van Noord-Friesland naar Holwerd. Dachten we dat de kop van Noord-Holland vlak was, maar hier hebben ze de overtreffende trap van vlakheid. Niets; begroeiing boven 1 meter hoogte is beperkt tot de directe omgeving van de boerderijen.

De haven van Holwerd

De haven van Holwerd bestaat niet. Er is een pier aangelegd door de kwelders. Van wel een kilometer lengte, dwars door het wad. Op de kop van de pier is de aanlegsteiger van de veerboot. We zijn te vroeg en er valt hier niets te beleven, dus we rijden terug naar Holwerd dorp.

In Holwerd is het ook niet druk. Het is een dorpje dat je laat verdwalen in smalle weggetjes en dat je daarbij verwart met eenrichtingsverkeer. Tot twee keer worden we door een strenge dame in een auto gewezen op een verboden-in-te-rijden-bord. Vingertje omhoog, wijzen over haar schouder naar het verbodsbord. Die hadden we ook wel gezien, maar we proberen uit dit doolhof te ontsnappen.

We wandelen uiteindelijk langs de dijk, half door de bagger, half door het gras. Als we zijn uitgewandeld rijden we de pier maar weer op. In de wachtruimte voor de veerboot is niets te doen. Er is een koffieautomaat en een snoepgoedautomaat waarmee de behoeften van de wachtende inwendige mens op minimale wijze kunnen worden verzorgd.

uitzicht over het wad bij het friese dorp holwerd

Bij de aanlegsteiger vaart een baggerscheepje heen en weer dat de haven op diepte houdt. (Ik zoek terug in ons huisje op het internet naar ‘baggerschip huren’ en je komt in een prachtige nieuwe wereld van baggertoestellen terecht, van nieuw tot tweedehands. Een rabbit-hole dat ik maar laat voor wat het is.)

Het aan boord gaan gaat hier wat losser dan op de boot naar Terschelling. Ook het van boord gaan: een beetje zoek-het-maar-uit-het-komt-wel-goed gevoel. Een enorm kraanachtig apparaat op metalen rupsbanden staat schuin voor ons. We moeten er zelf maar een beetje omheen manoeuvreren om de boot af te komen.

Ameland: groene lantaarns en pizza

Het is inmiddels donker en we rijden over de autoweg naar Hollum. Langs de weg staan lantaarnpalen die een gedempt groen licht uitstralen. Beter voor de vogels, zegt het internet.

We gaan wat eten bij het lokale restaurant. Bij het ene restaurant kies je waar de kok zijn ei in kwijt kan. Bij het andere restaurant kies je waar de kok zo weinig mogelijk aan kan verprutsen. Hier kiezen we voor het laatste: pizza. Die blijkt met de hand gemaakt, met verse groente en uitstekend van smaak.

De jongen die ons bedient houdt van praten. Hij vertelt dat Jutta goud heeft op de 1000 meter, dat je prachtig het eiland kunt rondrijden op de fiets en nog veel meer.

vakantiepark in de avond bij hollum op ameland

Zonsopgang bij de vuurtoren

Een mooie zonsopgang aan de westkant van het eiland is een kadootje. We wandelen over het strand naar de vuurtoren die in 1880 is opgericht door ‘Willem III, koning der Nederlanden enz. enz. enz.’ (zie foto).

Zonsopgang duinen Ameland westkant oranje roze licht

Vuurtoren Ameland vanuit de duinen bij zonsopgang

Vuurtoren Ameland 1880 Willem III koning der Nederlanden

Vuurtoren Ameland vanuit het bos aan de voet

De zon piekt een klein half uurtje boven de wolken uit en zet de duinen in het oranje-roze licht. Dan nemen de wolken het weer over en bedekken de komende uren het eiland in een steeds dikkere mistlaag.