11 april 2023. Het is weer even knoeien in de bus. Opnieuw een ander systeem voor de kaartjes.
De bus kruipt door de stad. We staan opeengepakt in het gangpad, dat te smal is voor toeristen met bagage. Een Frans meisje is druk met haar broertje en haar moeder in gesprek. Ze tetteren luidruchtig door de volle bus, wat vooral irritant is omdat de Japanners terughoudend zijn en gedempte toon praten. De vader bemoeit zich niet met het gezin. Hij staat voorin de bus en kijkt bezorgd, raadpleegt zijn telefoon elke minuut alsof hij het gevaar van vertraging op het reisschema probeert te bezweren. Of misschien controleert hij wel of de bus de juiste richting uit rijdt.
Bij het station zit een fotograaf in elkaar gedoken tegen een muur. Geconcentreerd probeert hij iets te maken van de benen van de mensenmassa die aan hem voorbij trekt. Ik probeer een foto te maken van hoe hij probeert een foto te maken.
Nara ligt niet ver van Kyoto. We zijn er rond een uur of elf. We laten onze bagage in ons hotel achter en wandelen de stad in. Nara is een relatief kleine stad. Het komt wat provincialer over dan de meeste andere steden die we tot nu bezochten. Er heerst rust. Geen overheersende neonreclames, geen kakofonie van elektronische geluiden, hoge meisjesachtige reclame stemmen en geen J-Pop op de achtergrond.
In de middag bezoeken we de oudste tempel van Japan, in Hōryū-ji. Vanuit Nara is het een paar haltes met de trein. De tempel ligt in een groot complex dat dateert uit de negende en tiende eeuw. Sommige gebouwen zijn iets nieuwer, omdat de originelen in brand zijn gestoken door moordlustige monniken, aldus een brochure. Toeristen zijn er nauwelijks, wel stoeten met scholieren in uniform.
Het is erg warm maar de scholieren lopen strak in het gelid. Met een megafoon in de hand leiden de leraren de scholieren door het uitgestrekte tempelcomplex. Een juf loopt voor de klas uit met een felgekleurd vlaggetje. Als ze stilhoudt, moeten de kinderen zich netjes achter haar opstellen. Ze bekijken een beeld of een schildering, waarna ze een signaal geeft en de pubers verder marcheren naar het volgende gebouw.
Een onderwijzer jaagt achterblijvers op. Steeds zijn er een paar jongens die de teksten bij de getoonde voorwerpen nader willen bekijken. Maar daar is kennelijk geen tijd voor. Het tempo ligt hoog. Een korte uitleg bij elke bezienswaardigheid, even rondkijken en dan weer verder.
De ene na de andere ploeg kinderen haalt ons in terwijl we over het terrein dwalen. Als wij na meer dan een uur weer buiten staan, zien we in de verte de laatste klassen weg marcheren, achter de gekleurde vlaggetjes aan.
Deze aflevering maakt deel uit van het boek 912 uur Japan, 180 pagina’s, 120+ foto’s.
