Over fotografie, losse beelden en visuele verhalen. Van straatfotografie tot landschappen, met focus op verhaal en betekenis achter de beelden.

Hulp nodig

fractalen op schuurtje

Ik loop door Grootschermer en zie een crispy schuurtje. De klimop die het kennelijk overwoekerd had, is eraf gescheurd en heeft een rafelig Mandelbrot-patroon op de stenen achtergelaten. Ik hoor iemand roepen.

‘Kan ik je misschien helpen?’

Ik doe een stapje opzij om recht voor het gebouw te staan en maak nog een foto.

‘Hé! Heb je hulp nodig?!’

Ik draai me om. In de deuropening van een woning aan de overkant staat een boom van een vent met zijn dikke, getatoeëerde armen over elkaar. Kin omhoog.

Ik loop naar hem toe.

‘Nee, dank je. Ik ben een beetje aan het fotograferen.’

Als je onaangedaan op iemand afloopt, verandert zijn houding vrijwel altijd van offensief naar geïnteresseerd of defensief. Het zijn bijna altijd mannen die bozig zijn.

Ik begin te vertellen wat ik fotografeer en waarom, maar hij is al niet meer geïnteresseerd, draait zich om en klapt de deur dicht.

Spierdijk – De Goorn – Spierdijk

25 juli 2021. Ik begin met een saai stuk op de Spierdijkerweg tussen Spierdijk en De Goorn.

In De Goorn ga ik de eerste weg linksaf, een nieuwe woonwijk in. Tesla-prots en schuurtjes van zwarte planken, onkruidvrije tuinen, mannen die nog het zand tussen de stenen van hun pas aangelegde oprijpad vegen.

Met een slinger richting de Bobeldijk. Langs de weg vieren fluitenkruid en zuring hoogtij. Zelfs hier, in the middle of focking polder-nowhere vind je McDonald’s-bekertjes en achtergelaten mondkapjes.

Een paaltje bij een sluisje meldt dat we ons hier 3 meter onder NAP bevinden.

Nu loop ik veel groepen racefietsers tegen het lijf. De mannen op de fiets kletsen als roddeltantes. “… met een motor van zeker 500 pk …” hoor ik.

In Spierdijk heersen de RK-kerk, St. Joris en de weer geopende Bowling.

De pruimenboom gesnoeid

2 oktober 2023. ’s Ochtends de pruimenboom gesnoeid. Volgens de aanwijzingen op snoeien.org, behalve dan dat ik de sproeiapparatuur er niet bij heb aangezet.

Daarna W. naar huis gebracht en een rondje gelopen met het fototoestel. Door een dodelijk saaie wijk ten noorden van Alkmaar. Het is werk, moet je maar denken. Het laatste stuk snij ik voor straf af.

Een dag alleen met de smartphone

Op wandelvakantie is er weinig ruimte voor spullen zoals een camera en een laptop. Dan is het handig als je zoveel mogelijk met je smartphone doet — daar zou het ding uiteindelijk goed in moeten zijn. Dus experimenteerde ik een dag met alleen de smartphone.

Resultaat (voor mij):

Navigeren/route bijhouden: prima als er een app is voor de route (als het van een website moet: waardeloos. (Komoot, Wandelnet)

Notities maken: prima (Standard Notes).

Schrijven/blog updates: voor alles wat meer editing vereist dan het maken van notities, werkt het voor mij niet. (Standard Notes en Jetpack app)

Posten op Bluesky/Mastodon: nope.

Posten van foto’s op Insta: prima.

Fotografie: resultaat is ok, maar de bediening is onhandig, en soms is het ontbreken van een zoeker heel lastig. Ook niet dus. (Foto’s, PhotoToaster)

Video recording: prima.

Video editing: echt niet. (iMovie)

Een paar foto’s.

Fotografie in Den Haag: Battaglia, Van Wyk, Lundgren en Vanfleteren

In het Fotomuseum Den Haag is een expositie van het werk van de Italiaanse straat/documentair fotografe Letizia Battaglia te zien. Rauwe beelden van de strijd met de maffia in Italie maar ook empatische beelden van de mensen in de straten van Palermo. De vormgeving van een ‘bos’ van foto’s in lichtbakken nodigt uit tot dwalen: je loopt door het bos en blijft nieuwe dingen ontdekken. Battaglia was een veelzijdig en actief mens: ze werkte als journalist, fotograaf, uitgever, activiste, regisseur, politica. Ze raakte bevriend met Josef Koudelka, met wie ze reisde en fotoreportages maakte.

Josef Koudelka en letizia battaglia
Aidone (EN), 1987 © Franco Zecchin
fotomuseum den haag - letizia battaglia

In de benedenverdieping een expo van Farren van Wyk. De innemende portretten van haar familie zijn bijzonder: een familie uit Zuid-Afrika gemixt uit een donkere moeder en een witte boer, op een Nederlandse boerderij. Beetje bozig, wat ook wel werkt. De expo heet Mixedness is my mythology.

farren van wyk
© Farren van Wyk

De beelden van Ruben Lundgren van alledaags China geven een geheel eigen, heerlijk absurdistische kijk op het hedendaagse China. Lundgren werkt breder dan foto’s en maakt collaga-achtige beelden en boeken. Hij verzamelt ook parafernalia over China, die hij verwerkt tot een werk zoals ‘MeNu’, een boekje over Chinees eten. zoals “MeNu” een boekje over Chinees eten. Zo heeft Lundgren een verzameling van verzamelingen gecreerd. Het is de meest verrassende van de drie exposities. Lundgren is soort Martin Parr in het kwadraat; hij werkt ook Parr samen aan het boek The Chinese Photobook.

ruben lundgren china menu
© Ruben Lundgren

Van het Mauritshuis kreeg Stefan Vanfleteren de opdracht om aan elke ruimte van de staande expositie aan elke ruimte van de staande expositie van de 17e eeuwse meesters een foto toe te voegen onder de naam Pentimenti (vergissingen). Dat levert een nieuwe kijk op de oude meesters in de collectie van het Mauritshuis. Vanfleteren voegt beelden in die meest minimalistische en monochrome of kleurarm zijn en daarmee contrasteren met de gedetailleerde schilderijen.

White horse, 2024, ©Stephan Vanfleteren
White horse, 2024, ©Stephan Vanfleteren