Een reisverslag van 38 dagen door Japan — van Tokyo tot Shikoku, per trein, te voet en met een paraplu.
In maart en april 2023 reisde ik door Japan. Ik keek rond, liep veel, fotografeerde en schreef op wat me opviel: tempels en treinen, stille straten en drukke steden, rituelen, landschappen en alledaagse momenten.
Het boek telt 180 pagina’s en bevat meer dan 120 full-colour foto’s.
Ik zet mijn dochter af bij haar werk en parkeer even verderop in de Subangstraat, vrijwel onder Sloterdijk.
Een kathedraal van pilaren onder het station. De alcoholisten staan op hun post en zijn begonnen met hun werk. Er staat een lange rij lege blikjes op een betonnen richel.
Ik loop langs de Spaarndammerdijk en de volkstuintjes van Vereniging Sloterdijkermeer naar de Haarlemmerweg. Zwarte glimmende VW Golfjes waarin mensen zitten te snacken.
Door de Adolf van Nassaustraat. Kennelijk een staatsman. Ik ben hier op het randje van de Staatsliedenbuurt. Op Wikipedia lees ik dat Adolf van Nassau een van de jongere broertjes van Willem de Zwijger was. Hij kwam om bij de slag bij Heiligerlee (1568). Wat dan de tweede slag bij Heiligerlee blijkt te zijn; de eerste werd in 1536 door troepen van Karel V gewonnen van die van Karel van Gelre.
Adolf wordt genoemd in het vierde couplet van het Wilhelmus:
Graef Adolff is ghebleven,
InVriesland in den slaech,
Kennelijk lag Heiligerlee toen in Friesland.
Op de hoek met de Willem de Zwijgerlaan is Kesbeke – dat van Oos – gevestigd.
De winkels in Bos en Lommer waar modieuze djellaba’s en hoofddoekjes worden verkocht doen denken aan de wijk Kampung Baru in KL. Inclusief de opgebroken straten.
Mensen en vogels inspecteren de nieuwe aanwas van grofvuil.
Op wandelvakantie is er weinig ruimte voor spullen zoals een camera en een laptop. Dan is het handig als je zoveel mogelijk met je smartphone doet — daar zou het ding uiteindelijk goed in moeten zijn. Dus experimenteerde ik een dag met alleen de smartphone.
Resultaat (voor mij):
Navigeren/route bijhouden: prima als er een app is voor de route (als het van een website moet: waardeloos. (Komoot, Wandelnet)
Notities maken: prima (Standard Notes).
Schrijven/blog updates: voor alles wat meer editing vereist dan het maken van notities, werkt het voor mij niet. (Standard Notes en Jetpack app)
Posten op Bluesky/Mastodon: nope.
Posten van foto’s op Insta: prima.
Fotografie: resultaat is ok, maar de bediening is onhandig, en soms is het ontbreken van een zoeker heel lastig. Ook niet dus. (Foto’s, PhotoToaster)
9 april 2023. Vandaag gaan we relatief vroeg op pad om op tijd te zijn bij het bekende Fushimi Inari-tempelcomplex.
Het is er zoals we hoopten nog rustig. De wandeling door de duizenden oranje torii, almaar heuvelopwaarts, is zwoegen. En de klim is een stuk langer dan we verwachtten. Hoe hoger we komen, hoe minder collega-toeristen er poseren voor fotomomenten.
De beloning op de top is een fabuleus uitzicht over de stad en even verderop een prachtige plek vol kleine schrijnen. Op de kaart zien we een alternatief pad voor de terugweg. Het pad leidt door de bossen naar beneden, maar is supersteil. We dalen behoedzaam af en lopen een buitenwijk in. We bezoeken hier de Tofuku-ji tempel.
Zo hebben we een lange ochtend en een hele wandeling achter de rug. En dus een gezonde trek gekregen. In de buurt van het station eten we lunch bij een heel oud stel dat een traditioneel restaurant runt langs de kant van de weg, tussen een autoweg en de spoorlijn ingeklemd.
We reizen een stukje terug met de trein van Tofukuji naar Jingu-Marutamachi Station en lopen dan naar de Ginkaku-ji tempel. Onderweg komen we toevallig de Hyakumanben Chion-ji tempel tegen. We gaan naar binnen. Een fraaie houten poort geeft toegang tot het complex.
We lopen terug naar ons hotel. We volgen het Pad van de Filosoof dat langs een klein stroompje loopt. Het pad is genoemd naar Nishida Kitaro, die hier volgens het verhaal met zijn wandelingen geest en lichaam in gezondheid hield. We passeren zijn gedenksteen.Onderweg zien we een oudere vrouw in een winkel, stoïcijns gezeten onder een roze zonnescherm. Het licht zet haar grijze haar in een waas van roze. Ze kijkt niet op als we passeren.
We kopen ninjasokken voor de baby van onze nicht, en eten honingsoftijs – een lokale specialiteit die ons wordt aangeraden door een meisje in honkbalkleding. Het is een uitzonderlijke zonnige middag.
Dit is de zeventiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
Het duurde even i.v.m. een week Wandelon en andere bezigheden, maar hier is de nieuwe nieuwsbrief.
Weer een rant over de AI-onzin die we regelmatig voorgeschoteld krijgen, wat ik las, over boeken in het Nederlands lezen, en meer gedachten over digital sovereignty.
