2 april 2023. We beginnen rustig aan. Pas na het ontbijt maken we een plan voor de dag. We besluiten: Dogo Onsen en omgeving, alles op wandelafstand van ons hotel.
Rond half elf lopen we weer naar het Shiroyama Park. Hier is het lentefestival op deze zondag nu volop aan de gang. Op alle velden is het feest. Er zijn spelletjes voor kinderen. Op de velden onder het kasteel staan lange rijen eettentjes en tafels met banken. Op podia zijn muziekoptredens voor alle leeftijden. De mannen zijn druk met het gereed maken van de mikoshi, de traditionele draagschrijnen, een soort miniatuurtempels op dragers. Hun werk gaat gepaard met kabaal en gelach. Op de mikoshi ontwaar ik blikjes Asahi, die de uitbundigheid verklaren. Als de leider ziet dat ik foto’s maak, klinkt een kort bevel. De Asahi verdwijnt uit beeld. De man grijnst streng naar me.
We kopen streetfood bij de kraampjes en schuiven aan de lange tafels tussen de Japanners. Met Engels komen we een eind. We voelen ons welkom. Niemand kijkt vreemd op. We horen erbij. Er heerst een uitgelaten sfeer, zelfs voor Japanse doen.
In de middag wandelen we naar een museum over Shiki Masaoka, meesterdichter van eind 19e eeuw en bekend van de haiku-poëzie.
Vlakbij dit museum is Dogo Onsen. Helaas is het grotendeels gesloten in verband met restauratiewerkzaamheden. Wel is er een leuk stationnetje met een bijzondere klok: de Botchan Karakuri-klok. De klok dateert uit 1994, gemaakt voor het honderdjarig bestaan van de Dogo Onsen. Elk uur speelt een melodie en verschijnen karakters uit Natsume Soseki’s roman Botchan. Een soort koekoeksklok met voorstelling.
Dit is de elfde aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
1 april 2023. En we reizen weer verder naar Matsuyama op het eiland Shikoku. De route is eenvoudig: bus naar het station, treintje naar de haven, dan de boot en weer een bus.
We nemen de metro en zijn ruim op bij het drijvende ponton van waaraf de boot vertrekt. We zijn een van de eersten. Er zijn zo weinig mensen. Er zijn zo veel mensen. Zijn we wel bij de juiste boot? De pont lijkt ons kleiner dan verwacht: de Super Jet, een kleine catamaran-ferry voor alleen voetgangers.
Een mooie tocht: eerst het industriële havenlandschap, dan tussen de eilandjes door in de zeestraat tussen Hiroshima en Shikoku. In iets meer dan een uur zijn we bij het eiland.
In de haven van Matsuyama staat een bus klaar die de passagiers direct naar het centrum brengt. Een interessante rit dwars door het stedelijke gebied rond Matsuyama.
We worden vlak bij het station afgezet en lopen de paar honderd meter naar ons hotel. We zetten onze spullen neer en gaan meteen naar buiten. Vlakbij ons hotel ligt het Shiroyama Park, het grootste park, waarin ook het kasteel van Matsuyama staat.
Het lentefestival is in volle gang. Rond in het park zijn lange rijen kraampjes opgezet, er staan lange tafels, en er zijn podia waar groepen kinderen en ouderen optreden met zang en dans. De mensen van jong tot oud zijn gekleed in traditionele kleding en doen mee aan de optredens en wedstrijden.
Het kasteel van Matsuyama staat hoog bovenop de heuvel achterin het park. Via de winkelstraat, de Matsuyama Ropeway Shopping District, lopen we naar de kabelbaan die naar het kasteel leidt. We kopen wat te eten. De kabelbaan doet het werk.
We wandelen over het kasteelterrein. Het kasteel is indrukwekkend, en vanaf de heuvel heb je een mooi overzicht over de stad. De sakura’s staan ook hier vol in bloei, beginnen zelfs al een beetje blaadjes te verliezen. Bij een klein briesje sneeuwt het roze.
Dit is de tiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
31 maart 2023. Weer zo’n dag waarop je vergeet dat het ooit heeft geregend. Hiroshima verwent ons.
We huren e-bikes. Dat zou via een app moeten kunnen, maar mijn creditcard wordt niet geaccepteerd. Geen idee waarom. Gelukkig is er vlakbij een fysieke winkel. De eigenaar is uiterst vriendelijk. Hij onderbreekt zijn reparatiewerkzaamheden, we rekenen af en hij loodst ons naar onze fietsen, een paar straten verderop.
We zetten de zadels van de kleine fietsen op de hoogste stand en fietsen, nog steeds met opgetrokken knieën, de stad in.
Hiroshima ligt in een delta van rivieren. We volgen de fietspaden langs de rivier. In het centrum zijn langs de rivier mooie parken aangelegd. In de parken bloeien de sakura’s. De mensen flaneren en genieten onder de bomen.
We zakken de rivier af, langs oude wijken, steken de rivier een paar keer over. Hoe dichter we de monding naderen, hoe industriëler het landschap wordt.
Uiteindelijk bereiken we het uiteinde van de landtong. Een lange brug op enorme betonnen pilaren voert een snelweg over de delta. We kijken rond en steken over naar een andere arm van de rivier. Hier weer meer woonwijken dan bedrijventerreinen. Niet mooi, maar wel boeiend. Brede hoofdwegen, maar de woonblokken doorsneden door smalle steegjes. Noodzaak of keuze? Het creëert een knusheid die de brede straten missen.
We hebben trek gekregen en rijden naar Youme Town, een winkelcentrum met kale gangen en TL-verlichting. Niet uitnodigend, maar we vinden een restaurantje waar we een uitstekende lunch geserveerd krijgen.
We fietsen terug via Hijiyamakoen, een mooi park op een heuvel. Blij met de elektrische ondersteuning klimmen we over de steile wegen door het park. Er is een museum voor moderne kunst, maar het is eind van de middag en we zijn vermoeid. We laten het museum liggen.
We dalen af en zetten de fietsen terug. Een perfecte fietsdag.
Dit is de negende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
Ik zit in de trein en werk aan het Japanse verhaal.
Een stel komt binnen, op zoek naar een zitplaats. Maar de trein is vol.
De man gaat tegenover me zitten. Dan ga ik hier wel, zegt hij tegen zijn vrouw. Blij dat hij een plekje in heeft gevonden, ook al is het de 1e.
Maar dat ga ik niet doen, zegt de vrouw. Ze draait zich om en loopt de coupe uit.
We naderen het pittoreske Amsterdam Sloterdijk, roept de conducteur om.
De man blijft nog even zitten.
‘Dan ga ik ook maar’ zegt hij verontschuldigend tegen en loopt de coupe uit, achter zijn vrouw aan.
28 maart 2026
18:12
Ik met aan het werk met 3 AIs open: Mistral, Claude (maar de gratis limiet bereikt) en Gemini. Eigenlijk schiet ik er weinig mee op. De dingen die uit Claude komen zijn ok. De andere zijn fact checkers die ik vervolgens zelf moet fact checken om te kijken of ze niet hallucineren.
29 maart 2026
07:00
De zomertijd is ingegaan vannacht. Ik zit op de bank en realiseer me dat het eigenlijk 6 uur is en dat dat een belachelijke tijd is om op te staan op een zondag.
10:50
Artikel dat ik heb geschreven drie keer omgedraaid. Wie leest het zo nauwkeurig dat de edits van het afgelopen uur nog zinvol zijn?
22:00
Postte het artikel probeer niet meer te kijken naar de duimpjes. Wat een idioot gedoe. Netto resultaat op de verkoop, op kort termijn althans, want verder kan ik natuurlijk niet kijken na 12 uur: geen.
De lange staart…
3 april 2026
08:57
In de trein naar Nijmegen. Klagen over het internet in de trein helpt niet. Kennelijk is dat heel lastig. Ook dataverbinding op de telefoon heeft het zwaar.
Ik edit de cringe van mijn website.
14:35
In de trein terug. Arnhem is een kopstation en nu rijdt ik weer rechtvooruit. Ik wil er eigenlijk niet over nadenken, maar hoe kan een volk zo’n pathologische leugenaar als president kiezen.
21:30
We kijken naar een Marvel: the Fantasic Four retro, of iets dergelijks. De mensen rijden nog in Buicks uit de jaren vijftig, maar de Fantastic Four reizen sneller dan het licht (FTL – Faster Than Light). De Four nemen het op tegen een soort oeroude god, een soort Balrog, die een baby wil hebben met cosmische krachten.
Do something that won’t compute, schrijft Austin Kleon. Misschien is dat ook wel het antwoord op AI. O het is een quote van Wendell Berry, en het gaat meer over dingen doen die niet direct of helemaal geen nut hebben.
Ik lees ook bij Austin Kleon dat Glen Baxter is overleden.
29 maart 2023. Vandaag reizen we weer verder; naar Hiroshima.
In Osaka worstelen we in de ochtend tegen de menselijke stroom kantoormensen in die uit de metro geperst wordt. We nemen de metro naar Shin-Osaka, het treinstation waar de Shinkansen stopt. Het metrostation Yodoyabashi is enorm druk. We twijfelen even of we in een propvolle metro willen stappen of even afwachten of de volgende wat rustiger is, maar meedogenloos worden we door de massa achter ons naar binnen geduwd. Niet onbeschoft maar resoluut: geen getwijfel hier: doorlopen!
De Shinkansen is geweldig. Op tijd, uiteraard, en met ruime zitplaatsen. Het blijft jammer dat de trein het overgrote deel van de rit in een halfhoge betonnen bak rijdt die het uitzicht over het landschap belemmert. Desalniettemin kunnen we een goede indruk van het landschap tussen Osaka en Hiroshima krijgen.
Hiroshima is al op het station een oase van rust, na het hectische Osaka. Het bussysteem werkt hier weer net iets anders dan waar we in Kanazawa aan gewend waren geraakt. We moeten zoeken naar de juiste buslijn. Ik vraag een willekeurige man die langsloopt of hij weet welke bus naar Namiki Avenue gaat. Hij wijst ons naar de halte en noemt het busnummer (dat ik nu vergeten ben). We danken hem, lopen naar de halte en gaan in de rij staan. Een paar minuten later draai ik me om en zie de man die ons hielp even verderop staan. Hij houdt ons in de gaten. Hij glimlacht en knikt. De bus arriveert en we stappen in. Ik zie dat de behulpzame Japanner naar me knikt, tevreden kijkend, en zich omdraait en wegloopt. De toeristen zitten veilig in de bus, probleem de wereld uit.
We rijden een minuut of twintig door de stad die na 1945 geheel herbouwd is, en merken het verschil met Tokyo en Osaka. Hiroshima heeft brede straten met veel ruimte, de gebouwen staan minder dicht op elkaar, er zijn meer parken en er is veel minder hoogbouw dan in Osaka en Tokyo.
Het hotel is kalm en dat contrasteert ook met de hectiek van Osaka. We laten onze spullen achter in onze hotelkamer en wandelen door de stad in. Vanaf ons hotel is het 10 minuten lopen naar het bekende Hiroshima Memorial. Op enorme borden wordt aangekondigd dat over anderhalve maand de G7-top en als speciale gast president Zelenski van Oekraïne elkaar hier zullen ontmoeten.
Langs de Motoyasu rivier staan de kersenbloesems vol in bloei. Onder de bomen zitten heel veel gezinnen te picknicken, maar ook bejaarden en kantoorpersoneel genieten hier van de lunch. Dit is de tijd van de bloeiende Sakura en dat is een speciale periode voor de Japanners. We eten een softijsje met sakura-blaadjes, een must in deze bloesemtijd, en we slenteren langs de rivier.
We bezoeken het Hiroshima Memorial Museum. De dame bij de deur vraagt waar we vandaan komen.
‘Holland, The Netherlands.’ We zeggen het vaak in deze dubbele aanduiding.
‘Oh, there are so many people from the Netherlands today!’
Ze laat de dunne stapel folders in het Nederlands zien naast de Engelse, als bewijs.
‘Oh, that is scary!’ zeg ik.
Ze schaterlacht, en kijkt dan geschrokken om zich heen alsof ze betrapt is op het laten van een scheet.
We lopen door richting het Hiroshima kasteel. We passeren een enorme bouwplaats waar gewerkt wordt aan een gigantisch voetbalstadion. Het moet in 2024 klaar zijn. Dat zal dan wel lukken. Dit is Japan.
Het originele houten kasteel is in 1945 vernietigd. De herbouw is van beton en staal. Het oogt authentiek maar voelt kil.
We wandelen naar een groot warenhuis en eten bij de foodcourt. In de rondgang rond de roltrappen zijn een soort steegjes geconstrueerd waarin restaurantjes zijn gevestigd. Het geeft een traditionele en knusse indruk middenin een modern warenhuis.
Bij het afrekenen ratelt de dame achter de kassa in het Japans tegen me: 2035 Yen. Ze kijkt me aan en begint te lachen als ze aan mijn blik ziet dat ik er niets van begrepen heb. Ze draait het display en laat me het bedrag zien.
Dit is de achtste aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
