Een reisverslag van 38 dagen door Japan — van Tokyo tot Shikoku, per trein, te voet en met een paraplu.
In maart en april 2023 reisde ik bijna zes weken door Japan. Ik keek rond, liep veel, fotografeerde en schreef op wat me opviel: tempels en treinen, stille straten en drukke steden, rituelen, landschappen en alledaagse momenten.
Het boek telt 180 pagina’s en bevat meer dan 120 full-colour foto’s.
Wandeling 4 van Wandelon, onze tocht langs het Groot Frieslandpad. Zestien kilometer vandaag, van Olterterp naar Wijnjewoude. Af en toe een bui, verder een mooie route door bos en over heide. In Wijnjewoude nog even gewinkeld. Op het laatste stukje naar onze B&B te pakken genomen door een brute regenbui, precies te laat om op tijd om droog binnen te zitten. Aan de positieve kant: hebben we onze regencapes een keer getest.
Deze week wandel ik samen met mijn dochter een stuk van het Groot Frieslandpad. We nemen de boot van Enkhuizen naar Stavoren en wandelen vanaf daar het pad verder.
Volg onze wandeling op YouTube — de eerste dagen staan hier al:
L.F. Céline’s De brug van Londen is een ware tombola. Het is een bevrijding om het uit te hebben, maar het is tegelijkertijd verslavend. De lezer spoelt door een stroomversnelling van het ene bloedstollende moment naar het volgende, snakt het hele boek door naar een rustpunt dat maar niet komt. Hijgend legt hij het weg, maar het smaakt naar meer. Dat tempo.
Ik wil alles van Céline maar weer eens herlezen, vanaf Reis naar het einde van de nacht.
Ik las vervolgens Nick Cave, De dood van Bunny Munro. Een haperend begin met rare zinnen als “… een hoog krassend viool die wordt bespeeld door een ontsnapte aap ofzo” en “Hij stoot met de afstandsbediening naar de tv, die statisch schuimend uitgaat” (pg 9 resp. pg 1). Het kan de vertaling zijn.
Het eerste hoofdstuk komt moeizaam en krampachtig op gang, dan begint het te lopen, en de climax van het boek, net als de titel, hakt erin.
We wandelen een stukje van het LAW Vogeltrekpad. Het begint bij het NIVON in Bergen.
Het eerste stuk gaat door de bossen van Bergen aan Zee. We steken de Zeeweg over, en volgen het pad door de PWN duinen. Links en rechts staan hier in de schrale grond taaie krinkeleikjes, die te weinig voedsel krijgen om flink door te groeien. Als mensen die krom groeien bij de Engelse ziekte. Verderop enorme bramenstruiken, met volle bramen, onberoerd door menselijke plukhanden.
We passeren de huisjes die hier midden in de duinen zijn neergezet. Te Warskip. Als je geen Westfries kent weet je niet dat die ‘uit logeren’ betekent. Geen auto kan hier zorgen voor de bevoorrading, en even later komen we dan ook vakantievierders tegen die hun ingeslagen voorraden in grote tassen door de duinen naar hun vakantiewoning slepen.
Verderop een viertal zestigers met een emmer vol bramen. ‘Ja we moeten zo weer aan het werk,’ zegt een van de dames als we verwonderd in de emmers kijken.
Op een boomstam in de buurt van de Egmonder volkstuintjes en camping eten we een bammetje. Dan de polder in.
Halverwege de polder tussen Egmond en Heiloo bedenken we dat we de huissleutel in de auto hebben laten liggen. Terug? Een bus zien te vinden? We besluiten door te lopen.
Bij het kippenbruggetje verlaten we het LAW en we lopen via het jaagpad langs het water en de Zuiderneg terug naar huis.
Ik klim via het balkon naar binnen. Gelukkig stond er nog een deur op een kier. Ik fiets terug naar Bergen aan Zee om de auto op te halen.
