Niek de Greef: Fotograaf, Schrijver & Techie

Koud werkje, fotograferen bij Koedijk

Bericht gepubliceerd op:02/02/2026

Gisteren haalde ik een paar vakjes van het Noord-Holland Grid project in bij Koedijk. Ik parkeer onderaan de dijk, aan de kant van de polder dus. In Koedijk, heb ik wel eens gehoord, kun je op de dijk wonen, of onderaan de dijk. De mensen op de dijk kijken neer op de mensen onderaan de dijk. Volgens mijn bron, die ik eigenlijk niet vertrouw.

Ik loop richting Geestmerambacht, de recreatieplas die in de jaren zestig van de vorige eeuw werd uitgeschept. Het eerste stukje loop ik tegen een ijzige tegenwind in. Ik loop langs een fors volkstuingebied. Iedereen moet hier een tuintje hebben, reken ik grof uit, aan de hand van het aantal tuintjes en het aantal huizen. De tuintjes zijn ingepakt en wat bloot staat is vooral boerenkool en, denk ik, spruiten: lange, statige groene staken met een beetje begroeiing. Net te ver weg om het goed te kunnen onderscheiden.

Ik heb geen zin om over het fietspad te lopen en glibber over het halfbevroren pad aan de andere kant van de weg, waar ik over het water kan uitkijken. Als je geen hond hebt vertoon je je hier niet. Dat lijken de mensen te denken die ik hier tegenkom. Ze hebben wel een beetje gelijk natuurlijk. Zeker met deze wind. Wat doe ik hier?

Bij de plas aangekomen die Zomerdel heet, volg ik het pad dat Lamslik heet. Ze doen hier aan fraaie namen. Bij de brug over het Lamslik staat iemand te vissen. Ik maak nog maar een foto.

Verder langs het water, Saskevaart – ook niet slecht – tot terug aan de Kanaaldijk. Dan weer onderlangs de dijk over het Achtergraft terug naar de auto. Achtergraft betekent ‘gracht achterlangs’, zoek ik thuis uit.

In de auto heb ik het direct warm. Koud werkje, fotograferen.

visser bij Lamslik bij het geestmerambacht

boerderij in laag winterlicht in koedijk

Wachtkamer, verhuizen, foodhallen

Bericht gepubliceerd op:01/02/2026

1 februari 2026

Hoi,
Deze week begint in het ziekenhuis als A. in de badkamer valt. Dezelfde wachtkamer waarover ik vorige week toevallig schreef. Gelukkig laten de foto’s zien dat er niets gebroken is.

Leuk! Ik verkoop een paar prints via mijn Let’s Go Analogue winkeltje.

Vrijdag en zaterdag twee dagen fysiek bezig geweest: P. helpen verhuizen. Ouderwetse spierpijn in mijn bovenbenen door het geknutsel aan IKEA-meubelen. Maar het is dan ook een room met een view, in een gerestaureerd pakhuis op de Kop van Zuid in Rotterdam.

Zaterdagmiddag lunch in de Foodhallen. Vietnamees, Surinaams, Koreaans, Spaans, Japans – alles onder één dak. Erg leuke plek, op 2 minuten afstand van P.’s nieuwe huis. Net als het Fotomuseum in Rotterdam, overigens. Daar kijk ik naar uit, zodra ik geen IKEA-meubeltjes meer hoef in elkaar te zetten.

De leeslijst van de afgelopen tijd wacht op mijn notities. Alleen die van Stephen Graham is klaar (handgeschreven manuscript), dus volgende week iets te doen.

Komende week: Reizen naar Terschelling, Ameland, Lauwersoog en Schiermonnikoog. Hou de mail in de gaten.

Tot volgende week, Niek

uitzicht uit kamer van appartement in rotterdam

Kat op brommer: rondje Schagen

Bericht gepubliceerd op:01/02/2026

Ik was ooit eerder hier in Schagen, maar toen maakte ik foto’s aan deze kant van het station. Nu wil ik de andere kant bezoeken en via de polder een rondje lopen.

Als ik geparkeerd heb en naar het tunneltje onder het spoor door loop, zie ik een kat op een brommer zitten. Heel tevreden. Ik maak voorzichtig een paar foto’s. Maar de kat beweegt niet.

Onder het tunneltje door de Dreef in. Buxushagen zijn hier een lokale specialiteit. Een brommertje scheurt langs en spuwt tweetaktgeluid en -geur.

Ik loop de polder in. Ik zie een dode eend in de berm. Het waait nauwelijks en over de poldervlakte klinkt het terugkerende thema van de blaffende hond in de verte.

tunneltje in schagen richting barsingerhorn

Mannen stappen uit een busje en beginnen een afzetting op te ruimen. Het raampje bij de bestuurder staat open. Luid klinkt Marokkaanse muziek die me aan het geluid van de souk in Marrakesh doet denken: ritmisch, betoverend, exotisch. Maar hier in de kale polder…

Even verderop herrie op de provinciale weg. Een stoet trekkers met oranje zwaailichten schuift voorbij. Een boerenprotest?

Ik steek over, het weiland in. Een helicopter vliegt laag over en jaagt de ganzen in het veld op. De woedende ganzen weten het geluid van de helicopter te overstemmen terwijl ze laag overscheren. Ik weet net op tijd de lege batterij van mijn camera te vervangen. Dat zal je net zien. Of ik een fatsoenlijke foto heb kunnen maken vraag ik me af.

ganzen vliegen op in de polder bij schagen

Verderop eindelijk het asfalt af, de Muggenburgerweg op, die uitloopt in een drassig dijkje. Hier wordt een nieuwe wijk aangelegd.

Dan is de pret alweer voorbij.

Ik loop door langs het spoor. Bij het station zit de kat nog steeds op het zadel van de brommer. Hij heeft zich een kwartslag gedraaid.

(21 december 2025)

Meer over het Noord-Holland project.

Wachtkamer 2: Röntgen en coronalijnen

Bericht gepubliceerd op:27/01/2026

Te hard gefietst, sta ik hijgend in wachtkamer 2 van Radiologie. Ik hang mijn jas aan de kapstok die bijna omvalt onder het gewicht van mijn winterjas met pocketcamera in de zak.

Ik kijk naar de versleten rode coronalijnen over het groene linoleum. Niet weggehaald, zodat ze hier gelijk weer de anderhalve meter kunnen invoeren. Ik hoop het niet. Dat was wel genoeg voor een mensenleven.

Ik ben te vroeg met mijn harde fietsen, maar toch word ik al voor mijn tijd opgehaald voor de foto van mijn elleboog.

Ik mag gaan zitten in een schemerdonkere kamer met een hokje met grote glazen. Een jonge verpleegkundige schuift onder mijn elleboog een elektronisch plateau dat lijkt op een iPad. De batterijen blijken leeg. De verpleegkundige loopt naar het hokje en vervangt de batterijen.

Ze geeft me aanwijzingen hoe ik mijn arm moet leggen en verdwijnt achter het glas van het hokje. Twee foto’s, een van een uitgestrekte arm en een van een gebogen arm.

Ik mag terug naar wachtkamer 2 om te wachten op de echo van mijn schouder.

Dat duurt ook niet lang. De radioloog scant mijn ontblote schouder met het apparaatje waarmee ook baby-echo’s worden gemaakt. Inclusief de gel die niet over mijn buik maar op mijn schouder wordt aangebracht.

Op de foto zijn kalkafzettingen op de kop en extra vocht onder het schoudervlies te zien. Toch ook maar een foto, zegt de radioloog.

Naar wachtkamer 1. Even later hetzelfde donkere fotokamertje weer in. Ik moet nu rechtop staan en mijn schouder tegen de muur gedrukt houden.

De uitslag ligt deze week bij de huisarts dus daar een afspraak maken.

Hard terugfietsen en thuis uithijgen.

(15 december 2025)

Van duizend naar drieëntwintig

Bericht gepubliceerd op:25/01/2026

Hoi,

Gisteren was weer een mooie winterdag met lage zon die lange schaduwen werpt, een beetje heiig, koud. We wandelen met de hond naar Egmond-Binnen. Door de polder langs een weg die normaal kalm is, maar nu druk blijkt te zijn: er is een weg afgesloten richting Castricum. Een tunneltje onder de weg door is gruizig. Aan de andere kant is een stukje niemandsland, er staat een autowrak.

We eten een borrelsnack bij Nieuw Westert. We wilden terug lopen maar het biertje is ons in de schoenen gezakt en onze dochter haalt ons op.

Deze week:

Ik lees The Vegetarian uit, een mooi en bizar boek van Han Kang.

Het editen voor een nieuw project kost me meer dag een halve dag. Misschien als expo te zien. En/of een zine. Van duizend foto’s naar 33. En ik wil er nog tien minder om de selectie compacter en consistenter te maken. Zie onder.

Ik kijk naar een korte documentaire over Martin Parr op YouTube.

Nieuw op de leestafel ook van Parr: Utterly Lazy and Inattentive. Heel leuk boek, een biografie aan de hand van foto’s, in plaats van andersom. Parr is heerlijk recht door zee en onpretentieus. (Maar waarom zo saaie omslag, waarom geen mooie foto van Parr?)

Fijne week!

Niek

→ niekdegreef.nl