Een reisverslag van 38 dagen door Japan — van Tokyo tot Shikoku, per trein, te voet en met een paraplu.
In maart en april 2023 reisde ik door Japan. Ik keek rond, liep veel, fotografeerde en schreef op wat me opviel: tempels en treinen, stille straten en drukke steden, rituelen, landschappen en alledaagse momenten.
Het boek telt 180 pagina’s en bevat meer dan 120 full-colour foto’s.
Op wandelvakantie is er weinig ruimte voor spullen zoals een camera en een laptop. Dan is het handig als je zoveel mogelijk met je smartphone doet — daar zou het ding uiteindelijk goed in moeten zijn. Dus experimenteerde ik een dag met alleen de smartphone.
Resultaat (voor mij):
Navigeren/route bijhouden: prima als er een app is voor de route (als het van een website moet: waardeloos. (Komoot, Wandelnet)
Notities maken: prima (Standard Notes).
Schrijven/blog updates: voor alles wat meer editing vereist dan het maken van notities, werkt het voor mij niet. (Standard Notes en Jetpack app)
Posten op Bluesky/Mastodon: nope.
Posten van foto’s op Insta: prima.
Fotografie: resultaat is ok, maar de bediening is onhandig, en soms is het ontbreken van een zoeker heel lastig. Ook niet dus. (Foto’s, PhotoToaster)
9 april 2023. Vandaag gaan we relatief vroeg op pad om op tijd te zijn bij het bekende Fushimi Inari-tempelcomplex.
Het is er zoals we hoopten nog rustig. De wandeling door de duizenden oranje torii, almaar heuvelopwaarts, is zwoegen. En de klim is een stuk langer dan we verwachtten. Hoe hoger we komen, hoe minder collega-toeristen er poseren voor fotomomenten.
De beloning op de top is een fabuleus uitzicht over de stad en even verderop een prachtige plek vol kleine schrijnen. Op de kaart zien we een alternatief pad voor de terugweg. Het pad leidt door de bossen naar beneden, maar is supersteil. We dalen behoedzaam af en lopen een buitenwijk in. We bezoeken hier de Tofuku-ji tempel.
Zo hebben we een lange ochtend en een hele wandeling achter de rug. En dus een gezonde trek gekregen. In de buurt van het station eten we lunch bij een heel oud stel dat een traditioneel restaurant runt langs de kant van de weg, tussen een autoweg en de spoorlijn ingeklemd.
We reizen een stukje terug met de trein van Tofukuji naar Jingu-Marutamachi Station en lopen dan naar de Ginkaku-ji tempel. Onderweg komen we toevallig de Hyakumanben Chion-ji tempel tegen. We gaan naar binnen. Een fraaie houten poort geeft toegang tot het complex.
We lopen terug naar ons hotel. We volgen het Pad van de Filosoof dat langs een klein stroompje loopt. Het pad is genoemd naar Nishida Kitaro, die hier volgens het verhaal met zijn wandelingen geest en lichaam in gezondheid hield. We passeren zijn gedenksteen.Onderweg zien we een oudere vrouw in een winkel, stoïcijns gezeten onder een roze zonnescherm. Het licht zet haar grijze haar in een waas van roze. Ze kijkt niet op als we passeren.
We kopen ninjasokken voor de baby van onze nicht, en eten honingsoftijs – een lokale specialiteit die ons wordt aangeraden door een meisje in honkbalkleding. Het is een uitzonderlijke zonnige middag.
Dit is de zeventiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
Het duurde even i.v.m. een week Wandelon en andere bezigheden, maar hier is de nieuwe nieuwsbrief.
Weer een rant over de AI-onzin die we regelmatig voorgeschoteld krijgen, wat ik las, over boeken in het Nederlands lezen, en meer gedachten over digital sovereignty.
Stevig ontbijt in onze Langelose B&B. We verlaten het Groot Frieslandpad weer. Onze bestemming is Noordlaren, net te ver van de reguliere route voor een dagtrip.
We nemen de bus via Assen naar Gasteren. Hier stappen we uit om dwars over de Drentsche Aa naar Noordlaren te lopen.
We stuiten direct op het hunebed met de prozaïsche naam Dolmen D10. Als je dat gaat googlen verdwijn je binnen de kortste keren in een rabbit hole van hunebednieuws. De ene site is goed vanwege de info (hunebeddeninfo.nl), de andere heeft fijne 90’s-blinkies (hunebedden.nl).
De Drentsche Aa. Onze route loopt onbedoeld een stukje langs het Pieterpad en dat lijkt, in ieder geval vandaag, een beetje de Kalverstraat van de wandelaar. Als het pad zich een beetje voor ons uitstrekt zien we steeds minstens tien wandelaars. Het Pieterpad wandelen kan sowieso al nauwelijks voor de lol; het lijkt of je hier niet aan kunt beginnen zonder een hogere existentiële zingeving. Twee keer worden we aangeklampt door wildvreemde voorbijgangers met de vraag ‘Zijn jullie Pieterpadwandelaars?’ Een vraag waar ik echt geen antwoord op weet. Wat is een Pieterpadwandelaar?
Maar goed, de route door de Drentsche Aa gaat met weinig asfalt. De uitzondering is een stukje langs de N34. Het waait hard. Als we wat eten waait de plak kaas letterlijk tussen mijn boterham vandaan.
Na een net iets te lang recht pad genaamd Middenlaan, een beetje chagrijnig omdat het onze laatste kilometers van de dag zijn, komen we aan bij onze bestemming.
We huren fietsen en doen boodschappen in Zuidlaren, waar men met Porsches en Land Rovers de boodschappen doet. Het begint te regenen. We schuilen bij Bij Cosineros en na een drankje fietsen we weer terug.
De dag erna fietsen we richting Groningen om de spieren in de benen een beetje los te houden. Een dag later terug met de trein.
