Eilandje hoppen van Terschelling naar Ameland
Laatste dag op Terschelling. We ruimen het appartement op en laden onze spullen in de auto, klaar om over te steken naar Ameland. Eilandje hoppen van Terschelling naar Ameland.
Van Terschelling naar Holwerd
Boodschappen bij Jumbo in Formerum, de enige aanzienlijke supermarkt van het eiland. We wandelen een rondje in het bos bij de Bessenschuur. Plus koffie met een pecancranberry puntje (review mode: 4 sterren). Elektronische niets-aan-de-hand muzak met Spaanse inslag op de auditieve achtergrond.
Probleemloze terugtocht naar Harlingen, afgezien van kinderachtige ergernis aan een niet opgevoed hondje dat elke vijf minuten even moet blaffen.
We rijden over de vlakte van Noord-Friesland naar Holwerd. Dachten we dat de kop van Noord-Holland vlak was, maar hier hebben ze de overtreffende trap van vlakheid. Niets; begroeiing boven 1 meter hoogte is beperkt tot de directe omgeving van de boerderijen.
De haven van Holwerd
De haven van Holwerd bestaat niet. Er is een pier aangelegd door de kwelders. Van wel een kilometer lengte, dwars door het wad. Op de kop van de pier is de aanlegsteiger van de veerboot. We zijn te vroeg en er valt hier niets te beleven, dus we rijden terug naar Holwerd dorp.
In Holwerd is het ook niet druk. Het is een dorpje dat je laat verdwalen in smalle weggetjes en dat je daarbij verwart met eenrichtingsverkeer. Tot twee keer worden we door een strenge dame in een auto gewezen op een verboden-in-te-rijden-bord. Vingertje omhoog, wijzen over haar schouder naar het verbodsbord. Die hadden we ook wel gezien, maar we proberen uit dit doolhof te ontsnappen.
We wandelen uiteindelijk langs de dijk, half door de bagger, half door het gras. Als we zijn uitgewandeld rijden we de pier maar weer op. In de wachtruimte voor de veerboot is niets te doen. Er is een koffieautomaat en een snoepgoedautomaat waarmee de behoeften van de wachtende inwendige mens op minimale wijze kunnen worden verzorgd.
Bij de aanlegsteiger vaart een baggerscheepje heen en weer dat de haven op diepte houdt. (Ik zoek terug in ons huisje op het internet naar ‘baggerschip huren’ en je komt in een prachtige nieuwe wereld van baggertoestellen terecht, van nieuw tot tweedehands. Een rabbit-hole dat ik maar laat voor wat het is.)
Het aan boord gaan gaat hier wat losser dan op de boot naar Terschelling. Ook het van boord gaan: een beetje zoek-het-maar-uit-het-komt-wel-goed gevoel. Een enorm kraanachtig apparaat op metalen rupsbanden staat schuin voor ons. We moeten er zelf maar een beetje omheen manoeuvreren om de boot af te komen.
Ameland: groene lantaarns en pizza
Het is inmiddels donker en we rijden over de autoweg naar Hollum. Langs de weg staan lantaarnpalen die een gedempt groen licht uitstralen. Beter voor de vogels, zegt het internet.
We gaan wat eten bij het lokale restaurant. Bij het ene restaurant kies je waar de kok zijn ei in kwijt kan. Bij het andere restaurant kies je waar de kok zo weinig mogelijk aan kan verprutsen. Hier kiezen we voor het laatste: pizza. Die blijkt met de hand gemaakt, met verse groente en uitstekend van smaak.
De jongen die ons bedient houdt van praten. Hij vertelt dat Jutta goud heeft op de 1000 meter, dat je prachtig het eiland kunt rondrijden op de fiets en nog veel meer.
Zonsopgang bij de vuurtoren
Een mooie zonsopgang aan de westkant van het eiland is een kadootje. We wandelen over het strand naar de vuurtoren die in 1880 is opgericht door ‘Willem III, koning der Nederlanden enz. enz. enz.’ (zie foto).
De zon piekt een klein half uurtje boven de wolken uit en zet de duinen in het oranje-roze licht. Dan nemen de wolken het weer over en bedekken de komende uren het eiland in een steeds dikkere mistlaag.
Fietsen door de mist
We fietsen naar Sjoerd voor lunch (een superbe wrap rendang van jackfruit voor mij: 5 sterren).
Via Buren en Nes, een overdadig toeristisch, maar nu totaal verlaten plaatsje, rijden we naar Hollum.
Meer over de Waddeneilanden:
