Een reisverslag van 38 dagen door Japan — van Tokyo tot Shikoku, per trein, te voet en met een paraplu.
In maart en april 2023 reisde ik door Japan. Ik keek rond, liep veel, fotografeerde en schreef op wat me opviel: tempels en treinen, stille straten en drukke steden, rituelen, landschappen en alledaagse momenten.
Het boek telt 180 pagina’s en bevat meer dan 120 full-colour foto’s.
Ik loop door Grootschermer en zie een crispy schuurtje. De klimop die het kennelijk overwoekerd had, is eraf gescheurd en heeft een rafelig Mandelbrot-patroon op de stenen achtergelaten. Ik hoor iemand roepen.
‘Kan ik je misschien helpen?’
Ik doe een stapje opzij om recht voor het gebouw te staan en maak nog een foto.
‘Hé! Heb je hulp nodig?!’
Ik draai me om. In de deuropening van een woning aan de overkant staat een boom van een vent met zijn dikke, getatoeëerde armen over elkaar. Kin omhoog.
Ik loop naar hem toe.
‘Nee, dank je. Ik ben een beetje aan het fotograferen.’
Als je onaangedaan op iemand afloopt, verandert zijn houding vrijwel altijd van offensief naar geïnteresseerd of defensief. Het zijn bijna altijd mannen die bozig zijn.
Ik begin te vertellen wat ik fotografeer en waarom, maar hij is al niet meer geïnteresseerd, draait zich om en klapt de deur dicht.
11 april 2023. Het is weer even knoeien in de bus. Opnieuw een ander systeem voor de kaartjes.
De bus kruipt door de stad. We staan opeengepakt in het gangpad, dat te smal is voor toeristen met bagage. Een Frans meisje is druk met haar broertje en haar moeder in gesprek. Ze tetteren luidruchtig door de volle bus, wat vooral irritant is omdat de Japanners terughoudend zijn en gedempte toon praten. De vader bemoeit zich niet met het gezin. Hij staat voorin de bus en kijkt bezorgd, raadpleegt zijn telefoon elke minuut alsof hij het gevaar van vertraging op het reisschema probeert te bezweren. Of misschien controleert hij wel of de bus de juiste richting uit rijdt.
Bij het station zit een fotograaf in elkaar gedoken tegen een muur. Geconcentreerd probeert hij iets te maken van de benen van de mensenmassa die aan hem voorbij trekt. Ik probeer een foto te maken van hoe hij probeert een foto te maken.
Nara ligt niet ver van Kyoto. We zijn er rond een uur of elf. We laten onze bagage in ons hotel achter en wandelen de stad in. Nara is een relatief kleine stad. Het komt wat provincialer over dan de meeste andere steden die we tot nu bezochten. Er heerst rust. Geen overheersende neonreclames, geen kakofonie van elektronische geluiden, hoge meisjesachtige reclame stemmen en geen J-Pop op de achtergrond.
In de middag bezoeken we de oudste tempel van Japan, in Hōryū-ji. Vanuit Nara is het een paar haltes met de trein. De tempel ligt in een groot complex dat dateert uit de negende en tiende eeuw. Sommige gebouwen zijn iets nieuwer, omdat de originelen in brand zijn gestoken door moordlustige monniken, aldus een brochure. Toeristen zijn er nauwelijks, wel stoeten met scholieren in uniform.
Het is erg warm maar de scholieren lopen strak in het gelid. Met een megafoon in de hand leiden de leraren de scholieren door het uitgestrekte tempelcomplex. Een juf loopt voor de klas uit met een felgekleurd vlaggetje. Als ze stilhoudt, moeten de kinderen zich netjes achter haar opstellen. Ze bekijken een beeld of een schildering, waarna ze een signaal geeft en de pubers verder marcheren naar het volgende gebouw.
Een onderwijzer jaagt achterblijvers op. Steeds zijn er een paar jongens die de teksten bij de getoonde voorwerpen nader willen bekijken. Maar daar is kennelijk geen tijd voor. Het tempo ligt hoog. Een korte uitleg bij elke bezienswaardigheid, even rondkijken en dan weer verder.
De ene na de andere ploeg kinderen haalt ons in terwijl we over het terrein dwalen. Als wij na meer dan een uur weer buiten staan, zien we in de verte de laatste klassen weg marcheren, achter de gekleurde vlaggetjes aan.
Deze aflevering maakt deel uit van het boek 912 uur Japan, 180 pagina’s, 120+ foto’s.
10 april 2023. Onze hotelkamer heeft een raam dat open kan en uitzicht biedt op een ruimte van een meter of drie breed tussen het hotel en het volgende gebouw. We kijken tegen een blinde muur waarlangs met verwarmingsbuizen en waterafvoerpijpen naar beneden lopen. Het maakt niet uit. We zijn alleen in onze hotelkamer om uit te rusten, niet voor het uitzicht.
Het is weer warm en zonnig. We wandelen langs de rivier. De huizen staan hoog langs de oevers van de rivier de Kamo die door de stad stroomt. We steken over naar de geishawijk Gion. Smalle straten, veel tempels, een levendige sfeer. Een geisha komen we niet tegen — daarvoor is het waarschijnlijk ook nog te vroeg.
We bezoeken tempels die minder in trek zijn bij de grote toeristenstromen, maar die zeker zo mooi zijn. Aan de rand van de wijk ligt het Kenninji-tempelcomplex, met de oudste zen-tempel van Japan. Een enorme poort geeft toegang tot het complex. We beklimmen de poort, vanwaar we een uitzicht hebben over de stad. Bij de ingang schoenen in het rek, pantoffels aan. We bekijken de donkere zaal met de beroemde plafondtekeningen van draken.
Aan het eind van de middag wandelen we naar Nijō Castle. We zijn laat, het is heerlijk rustig. Het kasteel dateert uit 1603, gebouwd voor shogun Tokugawa Ieyasu. De vloeren kraken opzettelijk, de Japanners noemen het “nachtegaalvloeren”, om indringers te verraden. We lopen door de lege zalen, gefascineerd door de schuifdeuren met goudschilderingen. Buiten zijn de tuinen net zo zorgvuldig aangelegd als de vloeren: symmetrisch, gecontroleerd, elegant.
Onderweg zien we een paar keer oudere mensen op een bankje in de zon, rustig een manga lezend.
Deze aflevering maakt deel uit van het boek 912 uur Japan, 180 pagina’s, 120+ foto’s.
25 juli 2021. Ik begin met een saai stuk op de Spierdijkerweg tussen Spierdijk en De Goorn.
In De Goorn ga ik de eerste weg linksaf, een nieuwe woonwijk in. Tesla-prots en schuurtjes van zwarte planken, onkruidvrije tuinen, mannen die nog het zand tussen de stenen van hun pas aangelegde oprijpad vegen.
Met een slinger richting de Bobeldijk. Langs de weg vieren fluitenkruid en zuring hoogtij. Zelfs hier, in the middle of focking polder-nowhere vind je McDonald’s-bekertjes en achtergelaten mondkapjes.
Een paaltje bij een sluisje meldt dat we ons hier 3 meter onder NAP bevinden.
Nu loop ik veel groepen racefietsers tegen het lijf. De mannen op de fiets kletsen als roddeltantes. “… met een motor van zeker 500 pk …” hoor ik.
In Spierdijk heersen de RK-kerk, St. Joris en de weer geopende Bowling.
2 oktober 2023. ’s Ochtends de pruimenboom gesnoeid. Volgens de aanwijzingen op snoeien.org, behalve dan dat ik de sproeiapparatuur er niet bij heb aangezet.
Daarna W. naar huis gebracht en een rondje gelopen met het fototoestel. Door een dodelijk saaie wijk ten noorden van Alkmaar. Het is werk, moet je maar denken. Het laatste stuk snij ik voor straf af.
