notities | category | Niek de Greef

Persoonlijke aantekeningen door Niek de Greef over cultuur, politiek, media en maatschappij. Doorleefde essays over het hedendaagse leven.

27 maart – 3 april

Bericht gepubliceerd op:03/04/2026

27 maart 2026

17:19

Ik zit in de trein en werk aan het Japanse verhaal.

Een stel komt binnen, op zoek naar een zitplaats. Maar de trein is vol.

De man gaat tegenover me zitten. Dan ga ik hier wel, zegt hij tegen zijn vrouw. Blij dat hij een plekje in heeft gevonden, ook al is het de 1e.

Maar dat ga ik niet doen, zegt de vrouw. Ze draait zich om en loopt de coupe uit.

We naderen het pittoreske Amsterdam Sloterdijk, roept de conducteur om.

De man blijft nog even zitten.

‘Dan ga ik ook maar’ zegt hij verontschuldigend tegen en loopt de coupe uit, achter zijn vrouw aan.

28 maart 2026

18:12

Ik met aan het werk met 3 AIs open: Mistral, Claude (maar de gratis limiet bereikt) en Gemini. Eigenlijk schiet ik er weinig mee op. De dingen die uit Claude komen zijn ok. De andere zijn fact checkers die ik vervolgens zelf moet fact checken om te kijken of ze niet hallucineren.

29 maart 2026

07:00

De zomertijd is ingegaan vannacht. Ik zit op de bank en realiseer me dat het eigenlijk 6 uur is en dat dat een belachelijke tijd is om op te staan op een zondag.

10:50

Artikel dat ik heb geschreven drie keer omgedraaid. Wie leest het zo nauwkeurig dat de edits van het afgelopen uur nog zinvol zijn?

22:00

Postte het artikel probeer niet meer te kijken naar de duimpjes. Wat een idioot gedoe. Netto resultaat op de verkoop, op kort termijn althans, want verder kan ik natuurlijk niet kijken na 12 uur: geen.

De lange staart…

3 april 2026

08:57

In de trein naar Nijmegen. Klagen over het internet in de trein helpt niet. Kennelijk is dat heel lastig. Ook dataverbinding op de telefoon heeft het zwaar.

Ik edit de cringe van mijn website.

14:35

In de trein terug. Arnhem is een kopstation en nu rijdt ik weer rechtvooruit. Ik wil er eigenlijk niet over nadenken, maar hoe kan een volk zo’n pathologische leugenaar als president kiezen.

21:30

We kijken naar een Marvel: the Fantasic Four retro, of iets dergelijks. De mensen rijden nog in Buicks uit de jaren vijftig, maar de Fantastic Four reizen sneller dan het licht (FTL – Faster Than Light). De Four nemen het op tegen een soort oeroude god, een soort Balrog, die een baby wil hebben met cosmische krachten.

Do something that won’t compute, schrijft Austin Kleon. Misschien is dat ook wel het antwoord op AI. O het is een quote van Wendell Berry, en het gaat meer over dingen doen die niet direct of helemaal geen nut hebben.

Ik lees ook bij Austin Kleon dat Glen Baxter is overleden.

Territorium

Bericht gepubliceerd op:27/02/2026

De nieuwsbrief van deze week als blog post.

Ik las Matthijs Deen’s De Wadden. Een beeldend geschreven historie over de ontwikkeling van het Waddengebied sinds de Romeinse tijd. Als Terschelling-liefhebber kom ik er een beetje karig af.

We kijken naar oude Bond films die nu op Netflix te zien zijn. Thunderball. De eerste Bond-film waarin 007 niet rookt, zegt wikipedia, . Later deze week ook Die Another Day, de film waarin Halle Berry en Madonna een rol hebben.

Judith Herzberg noemt in een interview met NRC het werken aan gedichten een vorm van spijbelen. ‘Omdat je altijd eigenlijk de afwas zou moeten doen die er van gisteravond nog staat.’ Als dat werk dat eigenlijk gedaan moet worden zoals de was doen en stofzuigen, dat blijft gewoon liggen als je aan je kunst bezig gaat. Een bijzondere benaderingswijze, een beetje het tegenovergestelde van procrastineren, waarbij je je werk aan je gedichten (fotografie, schrijven, tekenen, …) juist uitstelt door bezig te zijn met de prullenbakken legen, stof afnemen, etcetera.

Ik las Territorium, het fotoboek van Henk Wildschut over veehouderij en natuurbeheer in zijn geboortegrond op de Veluwe. Wildschut maakte er een paar jaar lang foto’s en interviewde mensen die iets met het gebied hebben, van kalverhouders tot wandelaars en ecologen. Naast hele mooie foto’s levert dat ook inzicht in het soms ongenuanceerde onbegrip over de gevolgen van de stikstofneerslag in het gebied.

Territorium, het fotoboek van Henk Wildschut en Tony Dočekal The Color of Money and Trees

Tony Dočekal maakte een mooi fotoboek over haar trip door het westen van de Verenigde Staten, The Color of Money and Trees. Het lijkt verschillende invloeden samen te brengen. Ik meen er Bertien van Manen in terug te zien (Moonshine, bij zo’n mooi zinneetje als ‘where cell reception is flaky’), een Gurski-achtig landschap (Bahrein I), Eggleston (telefoontoestel aan kleurloze muur in een hotelkamer, een hondje op een groene trap), de collage-achtige pagina’s en tekstjes aan American Geography van Matt Black. Mooi boekje, gekocht bij de ‘viering’ van de sluiting van de fysieke winkel van Wolf Books. Ze gaan online door.

Wolf books fyieke winkel in arnhem bij sluiting

Een magere fotoweek. Vakantie en persoonlijke beslommeringen. Ik bezocht Museum Arnhem en liep een fotorondje door de miezerregen.

Ongoing – nieuwsbrief

Bericht gepubliceerd op:20/02/2026

Ongoing

Nieuwsbrief

20 februari 2026

Hoi,

Deze week:

— het wondere web

Zaterdag kwamen we, iets vervroegd vanwege privé-aangelegenheden, terug van vakantie op de Wadden (vandaar ook deze verlate update). Ik las ‘Het geluk van de wandelaar’ van Stephen Graham met een voorwoord van Matthijs Deen, die ik nog niet kende. Ik kreeg een boek, geschreven door Mathijs Deen, genaamd De Wadden.

Ik probeerde ooit zo’n web te tekenen maar het is vreselijk.

het web van boeken, een handgemaakte tekening

— foto

Iemand legde verse tulpen in een duin bij West-Terschelling.

— random uit het archief – Het Kalf 22 juni 2022

Een fotowandeling door Het Kalf, een buurtschap dat door Zaandam is opgeslokt. Verrassend is dat er een olieraffinaderij is gevestigd.: ZOR

→ de originele post

— Doubt

We bezochten deze week de tentoonstelling Ongoing van Tilda Swinton in Eye, Amsterdam. Erg mooi. Te zien tot 15 maart 2026.

“There is something insane about a lack of doubt. Doubt, to me anyway, is what makes you human, and without doubt even the righteous lose their grip not only on reality but also on their humanity.” (Tilda Swinton)

tilda swinton in eye museum amsterdam - ongoing

De overzichtstentoonstelling van het werk van Erwin Olaf in het Stedelijk was ook zeer de moeite waard. Te zien tot 6 april 2026 (beredruk bezocht dus vroeg komen).

— een foto van deze dag, 10 jaar geleden – 20 februari 2016

standbeeld dominee van der werff, leiden

Leiden, standbeeld van Van der Werff, en een heel oud front in de buurt van het geboorteadres van mijn vader.

— Nooteboom

R.I.P. Cees Nooteboom, long time favorite, vorige week overleden.

— werk

Japan 912 uur project vordert gestaag. Over de helft met tekst en foto’s editen.

— meer werk

Voor een ander boek gebruik ik Affinity om de omslag te ontwerpen. Sowieso uitstekende design en edit tools maar sinds de overname door Canva ook nog eens helemaal gratis.

Een heel mooi weekend!
Niek

wachtkamer bij holwerd, wachtend op de boot naar ameland

Terschelling in de winter: mist, stilte en drie voetgangers

Bericht gepubliceerd op:08/02/2026

Na een halve dag vertraging zijn we dus op Terschelling beland. Het eiland voelt verlaten.

De eerste dag is het nog vreselijk koud, de dagen daarna wordt het iets warmer maar het blijft mistig, en af en toe druilerig. De Terschellingers zijn anders in de winter. Er zijn nauwelijks toeristen. De meeste winkeltjes en restaurants zijn dicht.

Gisteren wandelde ik naar West aan Zee. Het was mistig. Het zicht reikte niet verder dan honderd meter. Mijn bril beslaat, en laat zich niet drogen. Dat helpt ook niet.

In het bos ontdek ik dat Terschelling een houthakvereniging heeft. Ze leggen het gehakte hout in een keurige kring.

PLek in het bos van houthakkersvereniging op Terschelling

Het is weekend. In het hotel zagen we wat meer toeristen arriveren. Maar ze lijken zich schuil te houden. Op weg naar West aan Zee tel ik drie voetgangers, vier fietsers en een auto.

Bushokje in de mist, bij West aan Zee op Terschelling

Strandrestaurant West aan Zee in de mist

De standtent bij West aan Zee is open in het weekend. We strijken hier neer voor lunch. Een meisje een paar tafels verder heeft een Goois accent waarmee ze heel hard over zichzelf vertelt tegen haar vriendin. Als ze buiten staan zegt de vrouw aan het tafeltje naast ons tegen haar man: ‘Tsjonge, wat een kouwe kak.’ Dat hoor je niet vaak meer: de uitdrukking ‘kouwe kak’. Maar ze heeft wel gelijk.

Ik wandel door het bos terug en maak onderweg foto’s van dingen die niet bewegen. Bomen vooral.

Huis in licht van straanlandtaarn bij mist, in West-Terschelling

Meer over de Waddeneilanden:

Vertraagde overtocht naar Terschelling

Bericht gepubliceerd op:07/02/2026

In het noorden binden ze de schaatsen onder om door de straten te schaatsen. Dan is een laag ijzel op een koude ochtend in de winter een bijzondere belevenis. Maar als je naar Harlingen moet rijden om de boot van 10 uur naar Terschelling te nemen, wordt het een minder grappige toestand.

We verzetten de boot naar de middagdienst. We lummelen in de ochtend, onwennig door de vrijgevallen tijd, naast de ingepakte spullen.

De boot van 15.00 uur wordt naar 17.00 verschoven vanwege het al extra lage water dat door de stevige oostenwind zodanig meer uit de vaargeulen is geblazen dat de veerboot er niet meer door kan.

Doorkijkje langs een gebouw in de haven van Harlingen

De wind is niet alleen stevig maar ook ijzig. Een wandeling door de haven van Harlingen lijkt op de ervaring van de winter van 1978-1979.

In de tijd die we hebben weten we net het strand van Harlingen te bereiken voor we weer terug moeten. Dik ingepakte wandelaars laten hun de hond uit.

Op de boot worden we getrakteerd op een gratis warme maaltijd. Als goedmakertje voor de verschoven dienst. Ik vraag me af of zo’n rederij, net als een vliegtuigmaatschappij, een compensatieregeling heeft voor opgelopen vertragingen. Maar ik heb geen zin om op te zoeken of het zo is.

De dames aan het tafeltje naast ons klagen over de lange dag die ze hebben gehad. Ze zijn kennelijk naar het ziekenhuis geweest. Drie injecties heeft een van de dames gehad. Ze aaien onze hond terwijl ze doorkwebbelen. ‘Hij heeft twee verschillende kleuren ogen,’ en schakelen in dezelfde zin over naar kaascrackers, en de loaded fries, de hit op het menu van rederij Doeksen. Het is moeilijk te volgen hoe ze van het ene naar het andere gespreksonderwerp doorlussen. Een van de dames wordt er zelf een beetje moe van. ze laat zich languit achterover zakken en doet haar ogen dicht. ‘Even tukken.’ De andere dame gaat soep halen. Toch maar geen loaded fries.

Na anderhalf uur zie je Terschelling vlakbij liggen, op Google Maps dan, en denk je dat je er bijna bent, maar het laatste stukje duurt langer dan je denkt. Het is toch alweer een half uur later voordat je de boot af bent.

Om acht uur hebben we onze spullen naar binnen gesleept. Ik loop nog een rondje met een uitgelaten (ja ja) hond door de vrieskou. En met de camera.