Berichten en notities van Niek de Greef tijdens zijn reizen. Reflecties en observaties van wandeltochten, fotowalks, hikes in de stad en op het platteland en trip in het buitenland.

Rugzakwandeltraining

In september ga ik een week wandelen met mijn dochter. We moeten een beetje trainen dus wandelden we vorig weekend een stuk. Met een gevulde rugzak om het een echte training te maken.

Ik vul de rugzak thuis met een kilo of zes aan kleding, nog wat losse spullen zoals batterijen, regencape en water. Ik haal mijn dochter op. In de auto appt ze me.

‘WTF is dat? Anderhalve maand fucking droog en dan dit!’

Met een screenshot van Buienradar met blauwe heuveltjes die regen voorspellen.

We rijden naar Bergen aan Zee. Hier hebben we een aardige route gevonden.

Op de parkeerplaats begint het inderdaad te spetteren.

‘Kan nooit lang duren,’ zeg ik optimistisch.

We doen een jasje aan tegen de regen, tillen de rugzakken op onze rug en lopen het bos in. Een minuut of tien later stopt het gespatter. Het blijft bewolkt maar de temperatuur loopt op. Een kwartier verder hebben we het alweer zo warm dat we stoppen om onze jassen op te bergen.

Het Heidepad is een wandeling die vooral door het bos tussen Bergen en Bergen aan Zee loopt, en die hier en daar een pluk heide aandoet.

Tegen een uur of tien eten we wat op een bankje. De eerste mede-wandelaars komen voorbij. Een handjevol, het is nog vroeg. Een stel van rond de 65 in hardlooptenue komt het bos achter ons uit. We horen ze aankomen: zij zijn druk in gesprek met elkaar. De vrouw dribbelt een stukje voor de man uit, gaat dan weer over in wandelpas. De man haalt haar in en het gesprek gaat verder. Dan dribbelt de man een stukje vooruit, en gaat weer wandelen. De vrouw haalt hem weer in. Het gesprek wordt hervat. Zo gaat dat een paar keer door terwijl het stel over het heideveld voor ons oversteekt. Dan verdwijnen ze over een heuvel in het bos.

We doen onze rugzakken weer op onze rug en lopen het veld op. Het begint weer te spetteren. In de bomen waarin het stel zojuist verdween begint het bladerdak te ruisen door de regen. De regen wordt dikker. Aan de overkant stopt het even, maar later, als we tussen de bomen lopen begint het weer te regenen, nog harder dan net.

We lopen nog even door maar proberen toch even te schuilen en we staan een minuut of vijf onder een boom. Het ziet er echter niet naar uit dat het snel droog wordt, dus we wandelen maar verder.

De rest van de wandeling lopen we in de regen. Door echte plassen. De wandelaars die we nog tegenkomen hebben een kleurige paraplu boven hun hoofd, beter voorbereid op neerslag dan wij.

Zeiknat komen we bij de auto. Verwarming en airco aan en opdrogen.

Fushimi Inari vroeg in de ochtend — Kyoto dag 2

9 april 2023. Vandaag gaan we relatief vroeg op pad om op tijd te zijn bij het bekende Fushimi Inari-tempelcomplex.

Het is er zoals we hoopten nog rustig. De wandeling door de duizenden oranje torii heuvelopwaarts is zwoegen. Onze benen branden. Anderen passeren ons met gemak. De klim is een stuk langer dan we verwachtten. Hoe hoger we komen, hoe minder collega-toeristen er poseren voor fotomomenten.
De beloning op de top is een fabuleus uitzicht over de stad en even verderop een prachtige plek vol kleine schrijnen.

Fushimi Inari torii poorten Kyoto Japan april 2023

Op de kaart zien we een alternatief pad voor de terugweg. Het pad leidt door de bossen naar beneden, maar is supersteil. We dalen behoedzaam af en lopen een buitenwijk in. We bezoeken hier de Tofuku-ji-tempel.

Uitzicht over Kyoto vanaf Fushimi Inari

Zo hebben we een lange ochtend en een hele wandeling achter de rug. En dus een gezonde trek gekregen. In de buurt van het station eten we lunch bij een heel oud stel dat een traditioneel restaurant runt langs de kant van de weg, tussen een autoweg en de spoorlijn ingeklemd.

We reizen een stukje terug met de trein van Tofukuji naar Jingu-Marutamachi Station en lopen dan naar de Ginkaku-ji tempel. Onderweg komen we toevallig de Hyakumanben Chion-ji tempel tegen. We gaan naar binnen. Een schitterende poort geeft toegang tot het complex.

We lopen terug naar ons hotel. We volgen het Pad van de Filosoof dat langs een klein stroompje loopt. Het pad is genoemd naar Nishida Kitaro, die hier volgens het verhaal met zijn wandelingen geest en lichaam in gezondheid hield. We passeren zijn gedenksteen.

Onderweg zien we een oudere vrouw in een winkel, stoïcijns gezeten onder een roze zonnescherm. Het licht zet haar grijze haar in een waas van roze. Ze kijkt niet op als we passeren.

We kopen ninjasokken voor de baby van onze nicht, en eten honingsoftijs – een lokale specialiteit die ons wordt aangeraden door een meisje in honkbalkleding. Het is een uitzonderlijke zonnige middag.

Dit is de achttiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.

Lees hier de vorige aflevering.

Alle reizen.

Fushimi Inari heiligdommen Kyoto Japan april 2023
Fushimi Inari heiligdommen Kyoto Japan april 2023

Fushimi Inari en de plastic maaltijden van Kyoto

8 april 2023. Gisteren zagen we een bakkerij tegenover ons hotel. Sinds we in Japan zijn, hebben we geen knapperig brood meer gegeten, en we verheugen ons op een vers pistoletje of een ander fris broodje. Maar de tafeltjes in de bakkerij blijken vol te liggen met zacht, zoet brood: currybroodjes, chocoladebroodjes, tonijnsaladebroodjes. Een wirwar aan smaken. Een beetje teleurgesteld kopen we broodjes met tonijnsalade — die gelukkig erg lekker blijken te zijn.

We wandelen door de stad en nu valt ons iets op: de maaltijdexemplaren in de vitrines voor de restaurants. Wat we in Tokio en Osaka al vaker zagen, maar waar we toen weinig aandacht aan schonken, is dat elke maaltijd die een restaurant serveert, trots wordt geëxposeerd in de etalage. Glimmende paling op rijst, van glanzend geglazuurd plastic, in een doosje van dun hout, met een plastic schijfje ingemaakte gember en een toefje groen plastic sla. Het ziet er bijna echt uit.

We bezoeken een kleine tempel op weg naar het keizerlijk paleis in de Kyotogyoen, een groot park. Onderweg komen we langs velden waar jongens en meisjes honkbal spelen. Bij het paleis blijkt dat we alleen de buitenkant mogen bewonderen. We kijken uit over een binnenplaats met strak aangeharkt grind. Mijn recalcitrante karakter wil me hierdoorheen laten rennen en deze autistisch aandoende regelmaat doen verstoren.

Via het immense station van Kyoto lopen we naar de To-ji-tempel. Overal staan emmers water klaar — voor het geval er brand uitbreekt. Veel historische gebouwen zijn een of meerdere keren door brand verwoest. We dwalen over het terrein en bekijken de tempels in de warmte. Hier is de hoogste pagode van Japan: 5 verdiepingen die de toren tot 55 meter doen oprijzen. Het lijkt een kwetsbare constructie.

We wandelen in de richting van Fushimi Inari, het beroemde tempelcomplex van Kyoto. Een stukje met de trein. We volgen de toeristenstroom een stuk de heuvel op. Het late middaglicht is mooi maar de drukte overweldigend. We besluiten morgen vroeg terug te komen en het complex dan echt te beklimmen.

’s Avonds eten we in een sushi-bar in een overdekt winkelcentrum.

Dit is de zeventiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.

Lees hier de vorige aflevering.

Alle reizen.

het keizerlijk paleis in de Kyotogyoen
bij de To-ji-tempel - de hoogste pagode van japan
Fushimi Inari, het beroemde tempelcomplex van Kyoto
Fushimi Inari, het beroemde tempelcomplex van Kyoto
sushirestaurant in tokyo

Kyoto na Shikoku – aankomst, drukte en gyoza in een steegje

7 april 2023. Na het ontbijt checken we uit. Het regent weer – of nog steeds. We rennen door de regen naar het station, vlak bij het hotel. Daar ontdekken we dat de trein naar Okayama is geannuleerd door de hevige regenval. Er rijdt vandaag geen enkele trein door de bergen van het binnenland naar het noorden.
Er is een bus geregeld die ons naar Awa Ikeda, in het noorden van het eiland, zal brengen. Van daaruit kan het weer verder met de trein naar Okayama en de Shinkansen naar Kyoto.

De bus slingert door het intrigerende landschap van Shikoku: steile bergen, diepe valleien, groene hellingen. Maar de wolken hangen zo laag dat ze de toppen verbergen, en de regen slaat tegen de ramen. We hadden zoveel meer van dit onverwachte avontuur kunnen genieten.

In Awa Ikeda worden we als pakketjes behandeld: de bus uit, de trein in, geen tijd voor twijfel. Efficiënt, dat wel. Het alternatieve vervoer voor de uitgevallen trein is strak geregeld.

De trein brengt ons over de lange brug weer naar het ‘vaste land’ van Honshu. We stappen over in Okayama en bereiken Kyoto als gepland.

Wat ons direct opvalt in Kyoto: er zijn enorm veel toeristen. We zijn het niet meer gewend na het toerismeluwe Shikoku. De toeristen denken kennelijk allemaal dat je alleen met de taxi kunt reizen in Kyoto; er staat een rij van zeker honderd meter voor de taxistandplaats bij het station. Allemaal westerse gezichten. Wij nemen de bus, vijfentwintig meter verderop, en laten ons voor 230 yen naar ons hotel rijden.

We checken in, pakken uit en gaan dan even de stad in. We vinden een enorme boekwinkel waar een hele wand gevuld is met Engelse manga. We neuzen er een tijdje doorheen en kopen een aantal exemplaren van Spy Family en Dragon Ball. Daarna gaan we naar de overdekte markt. Hier laten we ons door de stroom toeristen opzuigen, totdat we het zat zijn en trek hebben gekregen.

We eten in een gyoza-restaurant, dat we ontdekken in een achteraf steegje. Gyoza zijn gebakken kleine, knapperige deegzakjes gevuld met vlees en groente, een Japanse variant op dumplings. Geweldig lekker.
Als we weer buiten staan, valt de laatste regen. Voor de komende dagen ziet het weerbericht er een stuk beter uit. Dat is wel fijn na twee volle dagen regen.

Dit is de zestiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.

Lees hier de vorige aflevering.

Alle reizen.

restaurant in kyoto in de avond
restaurant in kyoto

Vogels, vergeten accu’s en veel bier – een dag op Terschelling

Ik ben niet zo’n vogelaar, maar het achtergrondconcert op de vroege ochtend in West aan Zee is indrukwekkend en divers. Een minuutje Merlin levert een fraaie verzameling vogels op: grasmus, fazant, wulp, boerenzwaluw, groenling, huismus, koekoek, putter, kneu, barmsijs, kokmeeuw, scholekster, kauw, grauwe gans, winterkoning.

Later langs het strand. Hier is niks, en ik loop met een fototoestel en maak foto’s van niks. Steltlopertjes en aalscholvers die met hun uitgespreide vleugels op het strand staan, poserend als bodybuilders. Bij de strandopgang van Midsland aan Zee zie ik een fotoshoot van een zwangere vrouw. Haar enorme witte buik schittert in de zon.

more days at the morisaki bookshop van satoshi yagisawa - book cover

Terug in ons huisje. Ik lees More Days at the Morisaki Bookshop, van Satoshi Yagisawa, het vervolg op Days at the Morisaki Bookshop. Ik zak in slaap in het zonnetje. Als ik op de fiets wil stappen om me bij de rest van de uitgewinkelde familie te voegen kom ik er achter dat ik de accu van de fiets thuis heb laten liggen.

Ik wandel een half uurtje naar Midsland. Een man met een gebruinde waddenkop en felblauwe ogen helpt me geroutineerd aan een fiets.

‘Dit is wel een bedrijf, he’ zegt hij tegen een collega die iets vanuit de andere kant van de winkel tegen hem zegt dat ik niet versta.

Lunch bij Puravida in het dorp aan een wankel tafeltje. Aan de andere kant van de straat verschonen zes volwassenen met veel theater een baby.

Later in de strandtent. Hier wordt veel bier gedronken. Een groepje brallerige dertigers is luidruchtig en aangeschoten. Naast ons zitten een gebruinde vrouw en een kale man met een petje bier te drinken. In de tijd dat wij op het terras tikken ze ieder minstens vijf vaasjes weg.

More Days at the Morisaki Bookshop uitgelezen. Een leuk boek met een mooi einde. Jane Friedman’s The Business of Being a Writer is de volgende op de stapel. Samen met The Convenience Store by the Sea.

We rijden naar Formerum voor zonnebrandcrème. Ook vergeten, en zeker nodig. We rijden door naar Heartbreak Hotel bij Oosterend. Een vader doet op de parkeerplaats een dansje met zijn dochters. Muziek schettert uit de smartphone van een van de meisjes. Katy Perry, of Taylor Swift, of een van die andere zangeressen die ik niet goed kan identificeren. Op het terras is het plotseling dringen.

‘s Middags wandelt ik een rondje. Ik was hier in februari, toen was het barkoud en kaal. Nu dwingen loslopende runderen met tot een klein omweggetje door het struweel.