Berichten en notities van Niek de Greef tijdens zijn reizen. Reflecties en observaties van wandeltochten, fotowalks, hikes in de stad en op het platteland en trip in het buitenland.

Achter de gekleurde vlaggetjes aan (Nara)

11 april 2023. Het is weer even knoeien in de bus. Opnieuw een ander systeem voor de kaartjes.

De bus kruipt door de stad. We staan opeengepakt in het gangpad, dat te smal is voor toeristen met bagage. Een Frans meisje is druk met haar broertje en haar moeder in gesprek. Ze tetteren luidruchtig door de volle bus, wat vooral irritant is omdat de Japanners terughoudend zijn en gedempte toon praten. De vader bemoeit zich niet met het gezin. Hij staat voorin de bus en kijkt bezorgd, raadpleegt zijn telefoon elke minuut alsof hij het gevaar van vertraging op het reisschema probeert te bezweren. Of misschien controleert hij wel of de bus de juiste richting uit rijdt.

Bij het station zit een fotograaf in elkaar gedoken tegen een muur. Geconcentreerd probeert hij iets te maken van de benen van de mensenmassa die aan hem voorbij trekt. Ik probeer een foto te maken van hoe hij probeert een foto te maken.

Nara ligt niet ver van Kyoto. We zijn er rond een uur of elf. We laten onze bagage in ons hotel achter en wandelen de stad in. Nara is een relatief kleine stad. Het komt wat provincialer over dan de meeste andere steden die we tot nu bezochten. Er heerst rust. Geen overheersende neonreclames, geen kakofonie van elektronische geluiden, hoge meisjesachtige reclame stemmen en geen J-Pop op de achtergrond.

In de middag bezoeken we de oudste tempel van Japan, in Hōryū-ji. Vanuit Nara is het een paar haltes met de trein. De tempel ligt in een groot complex dat dateert uit de negende en tiende eeuw. Sommige gebouwen zijn iets nieuwer, omdat de originelen in brand zijn gestoken door moordlustige monniken, aldus een brochure. Toeristen zijn er nauwelijks, wel stoeten met scholieren in uniform.

Het is erg warm maar de scholieren lopen strak in het gelid. Met een megafoon in de hand leiden de leraren de scholieren door het uitgestrekte tempelcomplex. Een juf loopt voor de klas uit met een felgekleurd vlaggetje. Als ze stilhoudt, moeten de kinderen zich netjes achter haar opstellen. Ze bekijken een beeld of een schildering, waarna ze een signaal geeft en de pubers verder marcheren naar het volgende gebouw.

Een onderwijzer jaagt achterblijvers op. Steeds zijn er een paar jongens die de teksten bij de getoonde voorwerpen nader willen bekijken. Maar daar is kennelijk geen tijd voor. Het tempo ligt hoog. Een korte uitleg bij elke bezienswaardigheid, even rondkijken en dan weer verder.

De ene na de andere ploeg kinderen haalt ons in terwijl we over het terrein dwalen. Als wij na meer dan een uur weer buiten staan, zien we in de verte de laatste klassen weg marcheren, achter de gekleurde vlaggetjes aan.

Deze aflevering maakt deel uit van het boek 912 uur Japan, 180 pagina’s, 120+ foto’s.

Nachtegaalvloeren

10 april 2023. Onze hotelkamer heeft een raam dat open kan en uitzicht biedt op een ruimte van een meter of drie breed tussen het hotel en het volgende gebouw. We kijken tegen een blinde muur waarlangs met verwarmingsbuizen en waterafvoerpijpen naar beneden lopen. Het maakt niet uit. We zijn alleen in onze hotelkamer om uit te rusten, niet voor het uitzicht.

Het is weer warm en zonnig. We wandelen langs de rivier. De huizen staan hoog langs de oevers van de rivier de Kamo die door de stad stroomt. We steken over naar de geishawijk Gion. Smalle straten, veel tempels, een levendige sfeer. Een geisha komen we niet tegen — daarvoor is het waarschijnlijk ook nog te vroeg.

We bezoeken tempels die minder in trek zijn bij de grote toeristenstromen, maar die zeker zo mooi zijn. Aan de rand van de wijk ligt het Kenninji-tempelcomplex, met de oudste zen-tempel van Japan. Een enorme poort geeft toegang tot het complex. We beklimmen de poort, vanwaar we een uitzicht hebben over de stad. Bij de ingang schoenen in het rek, pantoffels aan. We bekijken de donkere zaal met de beroemde plafondtekeningen van draken.

Aan het eind van de middag wandelen we naar Nijō Castle. We zijn laat, het is heerlijk rustig. Het kasteel dateert uit 1603, gebouwd voor shogun Tokugawa Ieyasu. De vloeren kraken opzettelijk, de Japanners noemen het “nachtegaalvloeren”, om indringers te verraden. We lopen door de lege zalen, gefascineerd door de schuifdeuren met goudschilderingen. Buiten zijn de tuinen net zo zorgvuldig aangelegd als de vloeren: symmetrisch, gecontroleerd, elegant.

Onderweg zien we een paar keer oudere mensen op een bankje in de zon, rustig een manga lezend.

Deze aflevering maakt deel uit van het boek 912 uur Japan, 180 pagina’s, 120+ foto’s.

Een dag alleen met de smartphone

Op wandelvakantie is er weinig ruimte voor spullen zoals een camera en een laptop. Dan is het handig als je zoveel mogelijk met je smartphone doet — daar zou het ding uiteindelijk goed in moeten zijn. Dus experimenteerde ik een dag met alleen de smartphone.

Resultaat (voor mij):

Navigeren/route bijhouden: prima als er een app is voor de route (als het van een website moet: waardeloos. (Komoot, Wandelnet)

Notities maken: prima (Standard Notes).

Schrijven/blog updates: voor alles wat meer editing vereist dan het maken van notities, werkt het voor mij niet. (Standard Notes en Jetpack app)

Posten op Bluesky/Mastodon: nope.

Posten van foto’s op Insta: prima.

Fotografie: resultaat is ok, maar de bediening is onhandig, en soms is het ontbreken van een zoeker heel lastig. Ook niet dus. (Foto’s, PhotoToaster)

Video recording: prima.

Video editing: echt niet. (iMovie)

Een paar foto’s.

Fushimi Inari en Ginkaku-ji: een lange wandeldag in Kyoto

9 april 2023. Vandaag gaan we relatief vroeg op pad om op tijd te zijn bij het bekende Fushimi Inari-tempelcomplex.

Het is er zoals we hoopten nog rustig. De wandeling door de duizenden oranje torii, almaar heuvelopwaarts, is zwoegen. En de klim is een stuk langer dan we verwachtten. Hoe hoger we komen, hoe minder collega-toeristen er poseren voor fotomomenten.

De beloning op de top is een fabuleus uitzicht over de stad en even verderop een prachtige plek vol kleine schrijnen. Op de kaart zien we een alternatief pad voor de terugweg. Het pad leidt door de bossen naar beneden, maar is supersteil. We dalen behoedzaam af en lopen een buitenwijk in. We bezoeken hier de Tofuku-ji tempel.

Zo hebben we een lange ochtend en een hele wandeling achter de rug. En dus een gezonde trek gekregen. In de buurt van het station eten we lunch bij een heel oud stel dat een traditioneel restaurant runt langs de kant van de weg, tussen een autoweg en de spoorlijn ingeklemd.

We reizen een stukje terug met de trein van Tofukuji naar Jingu-Marutamachi Station en lopen dan naar de Ginkaku-ji tempel. Onderweg komen we toevallig de Hyakumanben Chion-ji tempel tegen. We gaan naar binnen. Een fraaie houten poort geeft toegang tot het complex.

We lopen terug naar ons hotel. We volgen het Pad van de Filosoof dat langs een klein stroompje loopt. Het pad is genoemd naar Nishida Kitaro, die hier volgens het verhaal met zijn wandelingen geest en lichaam in gezondheid hield. We passeren zijn gedenksteen.Onderweg zien we een oudere vrouw in een winkel, stoïcijns gezeten onder een roze zonnescherm. Het licht zet haar grijze haar in een waas van roze. Ze kijkt niet op als we passeren.

We kopen ninjasokken voor de baby van onze nicht, en eten honingsoftijs – een lokale specialiteit die ons wordt aangeraden door een meisje in honkbalkleding. Het is een uitzonderlijke zonnige middag.

Dit is de zeventiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.

Lees hier de vorige aflevering.

Deze aflevering maakt deel uit van het boek 912 uur Japan, 180 pagina’s, 120+ foto’s.

Wandelon 3

19 september

Stevig ontbijt in onze Langelose B&B. We verlaten het Groot Frieslandpad weer. Onze bestemming is Noordlaren, net te ver van de reguliere route voor een dagtrip.

We nemen de bus via Assen naar Gasteren. Hier stappen we uit om dwars over de Drentsche Aa naar Noordlaren te lopen.

We stuiten direct op het hunebed met de prozaïsche naam Dolmen D10. Als je dat gaat googlen verdwijn je binnen de kortste keren in een rabbit hole van hunebednieuws. De ene site is goed vanwege de info (hunebeddeninfo.nl), de andere heeft fijne 90’s-blinkies (hunebedden.nl).

De Drentsche Aa. Onze route loopt onbedoeld een stukje langs het Pieterpad en dat lijkt, in ieder geval vandaag, een beetje de Kalverstraat van de wandelaar. Als het pad zich een beetje voor ons uitstrekt zien we steeds minstens tien wandelaars. Het Pieterpad wandelen kan sowieso al nauwelijks voor de lol; het lijkt of je hier niet aan kunt beginnen zonder een hogere existentiële zingeving. Twee keer worden we aangeklampt door wildvreemde voorbijgangers met de vraag ‘Zijn jullie Pieterpadwandelaars?’ Een vraag waar ik echt geen antwoord op weet. Wat is een Pieterpadwandelaar?

pieterpad wandelaars

Maar goed, de route door de Drentsche Aa gaat met weinig asfalt. De uitzondering is een stukje langs de N34. Het waait hard. Als we wat eten waait de plak kaas letterlijk tussen mijn boterham vandaan.

Na een net iets te lang recht pad genaamd Middenlaan, een beetje chagrijnig omdat het onze laatste kilometers van de dag zijn, komen we aan bij onze bestemming.

We huren fietsen en doen boodschappen in Zuidlaren, waar men met Porsches en Land Rovers de boodschappen doet. Het begint te regenen. We schuilen bij Bij Cosineros en na een drankje fietsen we weer terug.

De dag erna fietsen we richting Groningen om de spieren in de benen een beetje los te houden. Een dag later terug met de trein.

Dat was het.

de drentsche aa

Oudere berichten