Gisteren keek ik opnieuw een aflevering van Twin Peaks, nog steeds een David Lynch-klassieker. Ik had weinig energie en scrolde door mijn Justwatch-lijst om te zien of er nog andere films waren. Daar vond ik Norwegian Wood.
Onlangs herlas ik het boek van Haruki Murakami. Ik vond het nog steeds erg goed. (Ik herlees zelden een boek. Uitzonderingen zijn Haruki Murakami, Gerrit Krol, Douglas Coupland, Derek Sivers en Seth Godin.)
De film Norwegian Wood heeft een sfeer die sterk op het boek lijkt. Ook de film heeft de vervreemding van de wereld die typisch is voor Murakami.
“Natuurlijk.”
“Is dat een stopwoord van je?”
Dat kwam ik weer tegen in De stad en zijn onvaste muren (in het Engels: The City and Its Uncertain Walls).