Ik ben bezig met het afdrukken van deze serie zwart-witfoto’s en eindelijk gaat nu goed. De afdrukken op Canson Infinity Baryta Photographique II (bedenk eens zo’n naam voor een papiersoort) zien er erg mooi uit.
Nu wil ik de resultaten van dit werk delen, dus moet ik een goede foto van de afdruk maken. Dat is niet zo eenvoudig als het lijkt. Ondanks de glans van het papier reflecteert de afdruk licht, waardoor er donkere vlekken op de foto ontstaan. Niet zo mooi.
Ik dacht op de een of andere manier dat Looking for Alaska zich ergens in de staat Alaska afspeelde. Dat is dus niet zo.
Miles is een verlegen, slungelige jongen die lijkt te weten wat hij kan en wat hij wil. Uit eigen beweging gaat hij naar een kostschool. Hij raakt bevriend met Chip, Takumi en het eigenaardige meisje Alaska, die ook kostschoolleerlingen zijn uit de armere lagen van de samenleving. Ze richten een club op om het op te nemen tegen de arrogante kinderen uit rijkere families.
Miles en zijn vrienden zijn een beetje buitenbeentjes op school. Ze roken en drinken en delen een liefde voor literatuur. Miles wordt verliefd op Alaska. Zij heeft een nogal gecompliceerde jeugd gehad nadat haar moeder op jonge leeftijd overleed.
Aan het einde van het schooljaar verongelukt Alaska midden in de nacht in haar auto op weg naar het graf van haar moeder. De vraag die de achtergebleven tieners bezighoudt, is of ze zelfmoord heeft gepleegd en, nog belangrijker, waarom ze dat zou hebben gedaan. In de tweede helft van het boek gaan Miles en zijn vrienden op zoek naar antwoorden op deze vragen, naast het pesten van Eagle, de decaan van de school. In het tweede deel mis ik de eigenaardigheden van het personage Alaska. Maar ze is dood.
John Green zegt in de epiloog van het boek dat dit verhaal niet zo succesvol was als zijn andere boeken, vooral omdat zijn vaste redacteur hem bij dit boek niet kon helpen. Ik denk dat Green een beetje zelfvertrouwen mist, want Looking for Alaska is gewoon een heel goed boek. In de stijl van Anthropocene Reviewed geef ik Looking for Alaska … 5 sterren.
Het wordt niet licht vandaag. De Mienakker is een dijkje dat maar één auto breed is. Er zijn passeerplaatsen met asfaltvleugels die inscheuren.
De parkeerplaats van V.V. AGSV herinnert me aan bijna vijftig jaar geleden. Een modderige grasveld waarop we de auto moesten parkeren kondigde een keiharde wedstrijd in de natte prut aan. Nu heeft AGSV een nette parkeerplaats met parkeervakken.
Ik loop langs Café de Stompe Toren. Tegenover de kerk zonder toren. Later, op Google Reviews, lees ik over dit cafe:
“Een dorpskroeg die de laatste 50 jaar niet is veranderd. Gemoedelijk, vriendelijk en een sfeer en huiselijkheid uitstralen wat je alleen in kleine dorpjes tegen kom. “
“Super! 2 biljarts en een coca cola hoek. “
Driehoeken van hout, geabstraheerde kerstbomen langs de kant van de weg en kerststerren van hout. Via de Zwarteweg loop ik de Weelkade op. Langs de Weelpolder, een natuurgebiedje. In de sloten staan de ranke witte reigers. Geïrriteerd gakkend vliegen ze op als ik langsloop. Eenden scheren langs en landen verderop. Ik kan een slobeend en een casarca herkennen, maar deze niet.
Een natte, koude wind van 3 graden maakt het best onaangenaam. Ik heb geen handschoenen meegenomen. De camera om mijn nek, handen in mijn jaszakken.
Meerkoeten duiken onder water als ratten. In het veld knallen jagers op wild. Kieviten vliegen op. Maken die zich klaar voor hun vertrek? Of gokken ze op een winter in Nederland?
Later, weer op de weg, komen de jagers me tegemoet in hun pick-up. De laadbak hangt open. Een man zit op de rand, met een geweer dwars over zijn knieën. Hij kijkt schuldig. Terecht. Een gemetseld bouwwerk aan twee zijden van het kanaal. Kunnen de resten van een brug zijn, maar ook van een sluis. Tegen de dijk aan de andere kant een rommelig erf. Een bedrijfje dat theaterkleding verhuurt, zie ik later.
“hallo, ik wil 2 pietenpakken reserveren voor 26 november. kan dat? is het 1 maat?”, heeft iemand aan Google gevraagd.
Verderop, vlakbij een kruispunt van wegen is een boerderij verbouwd tot een bed and breakfast met een vervoersthema. In de tuin zie ik een tram, vliegtuig, een trein, een bus. Nieuwsgierig bekijk ik de uitstalling.
Weer op de Mienakker zie ik in de verte de jagers in het veld lopen het veld. Een enkele knal.
…novelty that reflects the powerful but less prominent forces of any culture is interesting and worthy of exploration.
I recognize this in photography. Pictures of the parade are never as interesting as pictures of what is happening on its edges. The people watching the events are more interesting than the event itself.
In an ever-flattening world of downloaded non-physical experiences, the crafted object is in the ascendant and ultimately might prove to be the trunk of the tree that gives rise to the next dominant wave of modern art.
The essays are from some time ago, and we have since seen the rise and death of the NFT as an ultimate non-physical experience in art. Yet, the analog world gets new attention when digital artifacts emerge.
The experience in concerts and festivals emerged when music went digital and streamed. At the same time, streaming channels have the distribution of music accessible to anyone. They are no longer limited to large record companies. This allows more novelty and experiments on the edge. Now, analog music media such as vinyl and cassettes reappear, and “merch”—another name for analog artifacts sold directly by the musicians—has become the standard and is more profitable for many bands than their music.
In the literary world, a similar flattening change has taken place. The internet has reduced the volume of the book-reading audience. Still, at the same time, it has opened up a channel for sharing writing and ideas. While the mainstream e-book business seems dominated by Amazon, there is enough opportunity to access readers with some additional marketing efforts, and these efforts can make a significant difference.
Social media have turned into sales channels for photography and other arts—and we should treat them as such—but analog experiences such as books, zines, prints, and expositions are where art is enjoyed.
I am reading Sayaka Murata’s collection of stories, Life Ceremony. The stories describe futuristic societies you can’t imagine could ever become reality. Furniture and clothing are made from the remains of deceased people. Artificial insemination is the norm. Raising children is paid out to specialized organizations. A girl keeps a man as a pet. After a death, the deceased is ceremoniously prepared and served to the bereaved, who proceed to insemination after the meal to fulfill life’s circle.
All this seems ridiculous. Like a democratic society as seemingly impossible as one in which a president has the power to acquit convicted criminals. In which billionaires conspire to ensure they get richer and can draw even more power to themselves. In which a self-proclaimed genius running a car company has no qualms about making a Hitler salute. A Brett Easton Ellis novel turned into reality.
Staying informed is important, but the constant barrage of horrific news from a government populated by narcissists can be overwhelming. Sometimes, it’s necessary to take a step back for the sake of our mental well-being.
Let’s instead focus on the beautiful things people make. Like books by Sayaka Murata’s.
