Jordan Peterson 12 Rules for Life — Het Hitler-citaat probleem

Jordan Peterson en het Hitler-citaat

jordan peterson portretfoto

Ik lees Jordan Peterson’s 12 Rules for Life. Veel van de fundamenten voor zijn regels onderbouwt hij met verhalen uit de Bijbel. Een beetje teveel naar mijn smaak, maar goed.

Er zit veel wijsheid in dit boek. Maar dan citeert Peterson Adolf Hitler om zijn argument te ondersteunen dat mensen niet met leugens moeten leven.

Waar was hij mee bezig? Denkt hij echt dat Hitler citeren zijn standpunt versterkt?

Er zijn genoeg andere bronnen voor hetzelfde punt. Filosofen, schrijvers, denkers zonder genocide op hun naam. Waarom Hitler?

Het maakt me voorzichtig met de rest van het boek.

Leesnotitie, 12 oktober 2019.

The Non-Designer’s Design Book — 4 Principles (+ Don’t Be A Wimp)

Robin Williams - The Non-Designer's Design Book - book cover

A guy called Robin Williams (not thé Robin Williams) wrote The Non-Designer’s Design Book. The book helps non-designer’s understand what is important in design.

There are four guiding principles of design:

  • Proximity, meaning: put stuff together that belongs together.
  • Alignment: elements should be (visually) connected to something else, consistently. Use lines to draw connections (or to identify lack of connections). Centered alignment should be avoided, and only applied very consciously.
  • Repetition: tells us to repeat elements to unify and strengthen a piece. Take a repetitive element for example and repeat it to emphasize it’s importance. But don’t overdo it.
  • Contrast: draw attention by making things (more) different. If things are not the same, do not make them look the same.

The Fifth Principle: Don’t Be A Wimp. Meaning: do not be afraid to be different.

Colors

The color wheel: primary colors + others. Complementary colors. Triads: at a third of the wheel.
Shades and Taints: add black resp white to the color.
Warm/cool colors have red resp blue in them.

CYMK vs RGB: color schemes for printer resp monitor.

Typography

The second half of the book is a treatment on Typography. When to use quotes, which quotes, spaces, apostrophes, dashes, underlining (never!).

Typographic types & relationships.
Concordant: one type family without much variety. Can be strong.
Conflicting: similar types but not the same. Avoid.
Contrasting: clearly distinct. Complementing. Can be strong when done well.

Types of types: Old style, Modern, Slab serif, Sans serif, Script, Decorative.
Type contrasts: size, weight, structure, form, direction, color.

Basic approach to improve design:
– start with a focal point, with contrast
– group the information, create proximity, strong alignment
– create repetition
– have strong contrasts

Don’t be a wimp!


Read more of my book posts.

The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson recensie

The Subtle Art of Not Giving a Fuck boek cover Mark Manson

Niet zomaar een self-help boek

De titel The Subtle Art of Not Giving a F*ck is een beetje misleidend. De belangrijkste boodschap is niet zozeer helemaal geen F*ck te geven, maar alleen een F*ck te geven om die dingen die echt belangrijk zijn. En Mark Manson gaat er dieper op in dat de dingen die van belang zijn om een F*ck om te geven, niet de voor de hand liggende meest materieel zaken zijn. En dat je juist geen F*ck moet geven om die zaken die voor de hand liggen, of anderen van je verwachten (materiële zaken, status). En als je daardoor anders bent, een buitenbeetje, moet je daar juist weer geen F*ck om geven. Manson geeft de lezer een handleiding bij het vinden van die dingen die belangrijk zijn.

Geluk als bijproduct

Geluk vinden is niet een doel. De mens zit zo in elkaar dat zodra een “geluksdoel” is bereikt, hij snel weer ontevreden is en een volgend geluksdoel zoekt. Daarom is het van extra groot belang om de juiste dingen te vinden om je voor in te zetten: om de beste problemen te vinden, zoals Manson het formuleert. Manson schrijft dat de mens zich niet zou moeten laten drijven door entitlement, exceptionalisme, willen uitblinken in zaken.

We worden in de media doodgegooid met berichten van mensen die enorm geslaagd zijn, succesvol zijn, en de verkeerde conclusie kan zijn dat als je niet net zo succesvol bent, je dan een loser bent. En dat je dus naar een dergelijk succes zou moeten streven. Daardoor gaan mensen rare dingen doen, proberen de verkeerde problemen op te lossen. Men kan zich beter realiseren dat het leven saai is en dat je al die hoge doelen nooit bereikt, en je beter richten op kleine zaken, zoals vrienden, een goed boek lezen, een vriendschap aandacht geven.

Waarden om naar te leven

De waarden die men volgens Manson moet nastreven zijn: realistisch, sociaal relevant, direct en beheerbaar. Ik zou zeggen SMART: Specific, Measurable, Achievable, Relevant en Time bound. In plaats van vaag, op bijgeloof gebaseerd, onrealistisch, en zaken waar je moeilijk invloed op hebt. De waarden volgens welke je leeft diept Manson uit.

Vijf kernlessen

Verantwoordelijkheid nemen voor alles wat in je leven gebeurt.
Ook als je geen keuzes maakt, maak je keuzes. Het is ook van belang de keuzes te maken die voor jou belangrijk zijn. Niet die van je partner of anderen. Choose Yourself van James Altucher heeft eenzelfde boodschap.

Onzekerheid omarmen – stel bij je eigen geloof steeds vraagtekens: wat als ik het mis het, wat betekent het als ik het mis heb, wat zou een beter probleem zijn om naar te kijken.

Erken je eigen fouten en leer er van.

Motivatie leidt niet tot actie. Maar actie leidt tot motivatie. Do Something!

De kunst van het nee zeggen tegen onbelangrijke zaken – daarmee duidelijk definiëren wat je wel wilt.
Het maken van keuzes sluit andere zaken uit. Dat hoort ook bij het maken van de keuze. Manson schrijft dat niet juist bevrijdend kan zijn: het uitsluiten van zaken leidt tot focus en commitment, waardoor je met meer diepgang die zaken waarvoor je hebt gekozen kunt doen.

Al je actie zien in het licht van je sterfelijkheid. Het menselijk besef van mortaliteit is niet een probleem, maar juist een oplossing. Besef van mortaliteit geeft betekenis aan het leven, is de drijfveer voor onze acties.

Geen index. Dat is lui.

Verder lezen: Choose Yourself – James Altucher.

Meer boekrecensies over persoonlijke ontwikkeling en creativiteit.

Labyrint Europa – Cees Nooteboom recensie

Labyrint Europa boek cover Cees Nooteboom

Labyrint Europa – Cees Nooteboom

Vroeg opgestaan om voor te blijven op mijn collega’s. Maar Nooteboom’s Labyrint Europa kwam er tussenin.

Europa in de jaren ’70

Het verhaal over de recessie in de jaren ’70 zou een wake-up call moeten
zijn voor alle politici die zich laten meeslepen door de waan van de dag. Bijzonder interessant is Nooteboom’s analyse van Enoch Powell – een
intelligente en welbespraakte Britse voorganger van onze eigen Geert Wilders. Opvallend relevant vandaag de dag.

Een verenigd Europa als droom

Cees Nooteboom schrijver portret

Interessant is hoe Nooteboom in het boek peinst over wanneer hij ooit door Europa zou kunnen reizen zonder geld te wisselen en met een Europees paspoort op zak. In een rolstoel, veronderstelt hij.

Hij schreef dit in 1977. En we kunnen zeggen: er is toch iets bereikt in Europa.


Meer boekrecensies van Cees Nooteboom en andere Nederlandse literatuur.

Meer van Nooteboom: De brief en Japan.

Stranded — Greil Marcus over het desert island album dilemma

Welk album neem je mee naar een onbewoond eiland?

Boek cover van mijn oude kopie van stranded van greil marcus

Greil Marcus liet in 1979 twintig Amerikaanse rockcritici hun desert island disc kiezen en hun keuze verdedigen in Stranded. Dit soort literatuur kan ik eindeloos blijven lezen. Of er een blog of podcast over maken. Misschien bestaat die al, maar ik ben te lui om het uit te zoeken.

Show Image

Het boek schetst een mooi beeld van de jaren 60 en 70, en natuurlijk de rockscene uit de tijd dat vinyl nog mainstream was. Sommige bands zijn behoorlijk obscuur geworden. The Ronettes, oké, die herinner ik me nog, en veel jongeren hebben vast weleens een nummer van ze gehoord. Maar Little Willie John, Hugh Smith… Ik kan me niet herinneren ooit van ze te hebben gehoord. En ik was destijds wel met muziek bezig, las verwoed over het onderwerp: Oor, Rolling Stone, NME.

De keuzes in het boek zijn verrassend divers. Lester Bangs kiest voor Astral Weeks van Van Morrison. Greil Marcus zelf voor de New York Dolls’ debuut. Ellen Willis verdedigt Captain Beefheart’s Trout Mask Replica. Wat deze essays interessant maakt is niet zozeer de keuze, maar de argumentatie. Waarom dit album? Wat zegt het over wie je bent? Over wat muziek voor je betekent?

Het desert island disc gedachte-experiment dwingt je tot het onmogelijke: één album voor altijd. Geen variatie, geen afwisseling. Je moet kiezen tussen emotionele diepgang (Van Morrison) of intellectuele complexiteit (Beefheart), tussen nostalgie (The Ronettes) of energie (New York Dolls). De critici in Stranded worstelen hier allemaal mee, en dat worstelen maakt het boek goed.

Marcus verzamelde de essays voor Stranded in een tijd waarin muziekcritiek serieus genomen werd. Toen rockcritici als intellectuelen werden beschouwd, niet als marketingafdelingen. Het boek ademt die tijd.

Welk album zou jij meenemen?


Meer boekrecensies.
Meer over muziek.