Welk album neem je mee naar een onbewoond eiland?
Greil Marcus liet in 1979 twintig Amerikaanse rockcritici hun desert island disc kiezen en hun keuze verdedigen in Stranded. Dit soort literatuur kan ik eindeloos blijven lezen. Of er een blog of podcast over maken. Misschien bestaat die al, maar ik ben te lui om het uit te zoeken.
Show Image
Het boek schetst een mooi beeld van de jaren 60 en 70, en natuurlijk de rockscene uit de tijd dat vinyl nog mainstream was. Sommige bands zijn behoorlijk obscuur geworden. The Ronettes, oké, die herinner ik me nog, en veel jongeren hebben vast weleens een nummer van ze gehoord. Maar Little Willie John, Hugh Smith… Ik kan me niet herinneren ooit van ze te hebben gehoord. En ik was destijds wel met muziek bezig, las verwoed over het onderwerp: Oor, Rolling Stone, NME.
De keuzes in het boek zijn verrassend divers. Lester Bangs kiest voor Astral Weeks van Van Morrison. Greil Marcus zelf voor de New York Dolls’ debuut. Ellen Willis verdedigt Captain Beefheart’s Trout Mask Replica. Wat deze essays interessant maakt is niet zozeer de keuze, maar de argumentatie. Waarom dit album? Wat zegt het over wie je bent? Over wat muziek voor je betekent?
Het desert island disc gedachte-experiment dwingt je tot het onmogelijke: één album voor altijd. Geen variatie, geen afwisseling. Je moet kiezen tussen emotionele diepgang (Van Morrison) of intellectuele complexiteit (Beefheart), tussen nostalgie (The Ronettes) of energie (New York Dolls). De critici in Stranded worstelen hier allemaal mee, en dat worstelen maakt het boek goed.
Marcus verzamelde de essays voor Stranded in een tijd waarin muziekcritiek serieus genomen werd. Toen rockcritici als intellectuelen werden beschouwd, niet als marketingafdelingen. Het boek ademt die tijd.
Welk album zou jij meenemen?
Meer boekrecensies.
Meer over muziek.
