Of “simpel” van toepassing is op de recepten in Ottolenghi Simple is waarschijnlijk subjectief. Zijn lijst met basisingrediënten achterin het boek zegt genoeg: za’atar, sumac, urfa chili vlokken, gemalen kardemom (oké dan), granaatappelmelasse, tahini (tot daar aan toe), rose harissa, gedroogde berberissen, zwarte knoflook, geconserveerde citroenen.
Het leest als een gedicht maar overstijgt waarschijnlijk “simpel” voor menig thuiskok.
Ottolenghi’s definitie van simpel is anders dan die van de meeste mensen. Voor hem betekent simpel: niet meer dan tien ingrediënten, of klaar in dertig minuten, of weinig activiteit tijdens het koken. Maar die ingrediënten zijn wel za’atar en urfa chili.
Simpel is voor Ottolenghi een kwestie van proces, niet van ingrediënten. En daar heeft hij een punt. Als je deze dingen in huis hebt, zijn de recepten simpel. Maar eerst moet je die dingen in huis hebben.
De gerechten in het boek zijn wel wonderlijk origineel en smaakvol. En het boek is prachtig geïllustreerd, zoals je van Ottolenghi mag verwachten. Zijn boeken zijn altijd visuele feesten.
Samen met Harold McGee’s Keys to Good Cooking en Ottolenghi’s eigen Plenty waarschijnlijk de nieuwe klassieken van koken. Boeken die je houding tot koken veranderen, niet alleen je receptenrepertoire.
Voor mensen die graag experimenteren in de keuken en al een beetje avontuurlijker koken. Niet voor beginners die verwachten dat “simpel” betekent: aardappelen, uien, knoflook.
Meer boekrecensies.
