Ceaușescu-dag in Boekarest. Twee dagen geleden.
Ongepland sliepen we in tot acht uur ’s ochtends, maar we moesten toch wat haasten om op tijd te zijn voor ons bezoek aan Casa Ceaușescu. We “springen” de metro op naar het station Piața Aviatorilor en lopen dan nog een kilometer door de villawijk met ommuurde woongebieden en opmerkelijk veel peperdure auto’s.
Casa Ceaușescu — De woning van de dictator
Naast de ambassade van Koeweit ligt het “Ceaușescu-huis”, zoals Google Maps het noemt. Ceaușescu’s residentie werd tijdens de revolutie bestormd maar niet geplunderd, afgezien van eten, drinken, en iets anders dat ik vergeten ben. De weelderig versierde kamers zijn in ieder geval nog intact.
De gids praat als Villanelle uit Killing Eve, in uitsluitend bevestigende zinnen, met uitroeptekens, ook als ze een vraag bevatten. We lopen door de weelderige kamers die met een trieste smaak zijn ingericht.
Het goud is teleurstellend
Van wat op goud lijkt, blijft weinig over. De gids legt uit dat de hoeveelheid goud niet teleurstellend is, het hangt alleen af van wat je verwachtte. In het hele huis werd slechts 127 gram goud gebruikt (of zoiets, ik vergat de onverifieerbare statistiek).
Een tapijt cadeau van de sjah van Iran. Een schaaktafel waaraan Ceaușescu al zijn partijen won — niemand durfde hem te laten verliezen. Elena Ceaușescu’s gouden badkamer is, zoals gezegd, veel minder zwaar verguld dan ik dacht, maar ziet er wel opzichtig uit.
De Ceaușescu’s onderdrukten niet alleen het volk, maar pleegden ook een misdaad tegen de goede smaak.
De kinderen van Ceaușescu
De dochter had een vorstelijk verblijf in navolging van de Lodewijk XIV-stijl. De zonen hadden hun eigen luxe — als de verhalen van de gids te geloven waren, waren ze niet gelukkig.
Eén zoon ging de politiek in omdat zijn moeder, ongewend aan tegenspraak, dat wilde. Hij werd regionale leider en rapporteerde aan zijn vader hoe het volk leed, maar werd niet geloofd of genegeerd. De andere zoon studeerde natuurkunde. Hij leeft nog, maar wilde niets te maken hebben met de officiële opening van het huis als museum. Het zullen je ouders ook maar zijn.
De film in de bioscoop
Voor de optionele film volgen we een dame die geen Engels spreekt door de gangen van een deel van het gebouw dat niet wordt uitgelegd, maar eigenlijk nog interessanter is dan de vergulde kamers die we eerder zagen. Hier hangen jachttrofeeën, vreemde schilderijen en gebruiksvoorwerpen in kleine kamertjes langs schemering verlichte gangen.
De film wordt vertoond in een kleine bioscoop met pluchen stoelen. De video begint midden in iets en lijkt een plakboek van begeerde beelden. Het is moeilijk er een lijn in te vinden, anders dan dat het over Ceaușescu gaat.
De foto’s gaan zo ver dat de boodschap zou kunnen zijn: die Ceaușescu’s waren uiteindelijk toch niet zo slecht. Ik hoop dat dat niet de bedoeling is. De film sluit af met de laatste balkonscène van Ceaușescu die wordt uitgejouwd door het publiek. Hij schreeuwt: “Stilte!” Dan wordt de film even abrupt afgesneden als hij begon en gaan de lichten aan.
We doen onze plastic overschoenen af (weggooien, niet hergebruiken) en we lopen de tuin in, waar de nakomelingen van pauwen rondlopen die ooit door een Japanse minister aan Ceaușescu werden geschonken.
Het Paleis van het Parlement — Het zwaarste gebouw ter wereld
De tweede stop op deze Ceaușescu-dag is het Volkspaleis, zoals het na de revolutie van 1989 werd genoemd. Het werd gebouwd op een terrein waarvoor eerst de hele wijk Uranus-Izvor werd gesloopt. Dat paste goed bij Ceaușescu, die het systematiseringsprogramma toch al radicaal aan het uitvoeren was. Hij liet zich inspireren door Kim Il Sungs Kumsusan Palace-project. Een prima inspiratiebron in dictatoriaal-communistische kringen.
Hoe reserveer je een bezoek
Als je het Paleis wilt bezoeken, is de procedure simpel: je belt het telefoonnummer op de website. Dat kun je tot een dag van tevoren doen. Ik belde gisteren.
“Hallo?”
“Hello, this is Niek, can I make an appointment to visit the palace?”
“Sure. How many people?”
“Two.”
“We still have tomorrow at 1300, 1400 and 1500.”
“Ok, 1400 is ok.”
“What is your name?”
“Nicholas…”
“Ok Nicholas, two persons for 1400 tomorrow. Be there a quarter early and bring your passports.”
“Ok, thank you.”
“Bye.”
Let op: De ingang is niet waar Google Maps denkt dat de ingang van dit gebouw is. Gelukkig zagen we dat op tijd, wat ongeveer twintig minuten lopen rond de gigantische structuur bespaarde.
De check-in procedure
Eerst passeren we een metaaldetector. Dan melden we ons bij een loket, waar een man met een lijst met namen bepaalt of je je hebt aangemeld. Deze lijst met namen is met balpen gekrabbeld op een A4’tje. Ik zie Nicholas daar staan.
Onze paspoorten worden gecontroleerd. Onze namen worden doorgestreept en ik krijg twee tickets. Bij de volgende balie betaal ik. Dat kan met Apple Pay. De paspoorten worden gecontroleerd. De man plakt de bon aan de tickets. We lopen 10 meter naar een poort. Hier leveren we de tickets met de bon in. We krijgen de bon terug; de tickets worden gestempeld en op een stapel gelegd. We krijgen een badge aan een metalen ketting die we om onze nek moeten dragen.
De rondleiding door het paleis
Na het inchecken van de groep van 14:00 uur verschijnt een gids en leidt ons door de zalen. Er zijn veel zalen, allemaal in een utilitaire klassieke stijl. Het gebouw wordt gebruikt voor politieke vergaderingen, conferenties en wat niet al.
Nu is er een conferentie van de International Council of Nurses (icn125.org zocht ik op). Verpleegkundigen lopen door de enorme hal die toegang geeft tot het conferentiecentrum.
Superlatieven en statistieken
Het gebouw pronkt met bijzondere kenmerken:
- Het zwaarste gebouw ter wereld
- Een van de grootste overheidsgebouwen ter wereld
- Volgens onze gids is alleen het Pentagon veel groter, maar dat hoort bij Defensie
- Dit gebouw heeft het meeste volume van alle gebouwen wereldwijd
- Kostprijs: 4 miljard euro
- Energierekening: $6 miljoen per jaar
- Onder de grond nog acht verdiepingen, inclusief een nucleaire schuilkelder
Geen gebrek aan statistieken om dit gebouw uniek te maken.
Wat zie je eigenlijk?
De kamers die we te zien krijgen worden voornamelijk gebruikt voor vergaderingen. Langs de zijkant staan plastic vertaalhokjes. Wat kijken we eigenlijk? vraag ik me af terwijl we foto’s nemen van vergaderzalen.
We worden nog een honderd trappen naar beneden geleid, leveren onze pasjes in en lopen door het park terug de stad in, het zwaarste gebouw ter wereld achter ons latend.
Praktische informatie Ceaușescu-bezienswaardigheden
Casa Ceaușescu (Ceaușescu Mansion)
Adres: Primăverii 50, București (naast Ambassade van Koeweit)
Metro: Piața Aviatorilor
Reserveren: Vooraf online reserveren aanbevolen
Prijs: ~€10-15 per persoon
Duur: 1-1,5 uur
Talen: Engels, Roemeens
Tip: Kom op tijd, tours vertrekken stipt
Paleis van het Parlement (Palace of Parliament)
Adres: Strada Izvor 2-4, București
Reserveren: Bel +40 21 311 3611 (tot 1 dag van tevoren)
Check-in: 15 minuten voor je tijdslot
Paspoort: Verplicht mee te nemen
Prijs: ~€15-20 per persoon
Duur: 45-60 minuten
Tip: Ingang is niet waar Google Maps denkt — vraag ter plekke
Combinatie-tip
Beide bezienswaardigheden op één dag is goed te doen:
- Ochtend: Casa Ceaușescu (9:00-11:00)
- Middag: Paleis van het Parlement (14:00-15:00)
- Afstand tussen beide: ~4 km (metro of taxi)
Waarom dit bezoeken?
Het Paleis van het Parlement is niet alleen het zwaarste gebouw ter wereld, het is ook een monument van megalomanie. De absurditeit van de schaal, de verspilling, de onderdrukkende grandeur — het maakt indruk, op de verkeerde manier.
Casa Ceaușescu geeft een inkijkje in het privéleven van een dictator. De ironie dat hij in weelde leefde terwijl zijn volk honger leed, is voelbaar in elke vergulde kamer.
Beide bezienswaardigheden zijn ongemakkelijke toeristische ervaringen, maar daarom juist waardevol.
Meer over Boekarest en Roemenië
- Last days in Bucharest
- Labyrint Europa — Cees Nooteboom (over Europa in de jaren ’70, inclusief Roemenië)
- Alle reisverhalen
