29 maart 2023. Vandaag reizen we weer verder; naar Hiroshima.
In Osaka worstelen we in de ochtend tegen de menselijke stroom kantoormensen in die uit de metro geperst wordt. We nemen de metro naar Shin-Osaka, het treinstation waar de Shinkansen stopt. Het metrostation Yodoyabashi is enorm druk. We twijfelen even of we in een propvolle metro willen stappen of even afwachten of de volgende wat rustiger is, maar meedogenloos worden we door de massa achter ons naar binnen geduwd. Niet onbeschoft maar resoluut: geen getwijfel hier: doorlopen!
De Shinkansen is geweldig. Op tijd, uiteraard, en met ruime zitplaatsen. Het blijft jammer dat de trein het overgrote deel van de rit in een halfhoge betonnen bak rijdt die het uitzicht over het landschap belemmert. Desalniettemin kunnen we een goede indruk van het landschap tussen Osaka en Hiroshima krijgen.
Hiroshima is al op het station een oase van rust, na het hectische Osaka. Het bussysteem werkt hier weer net iets anders dan waar we in Kanazawa aan gewend waren geraakt. We moeten zoeken naar de juiste buslijn. Ik vraag een willekeurige man die langsloopt of hij weet welke bus naar Namiki Avenue gaat. Hij wijst ons naar de halte en noemt het busnummer (dat ik nu vergeten ben). We danken hem, lopen naar de halte en gaan in de rij staan. Een paar minuten later draai ik me om en zie de man die ons hielp even verderop staan. Hij houdt ons in de gaten. Hij glimlacht en knikt. De bus arriveert en we stappen in. Ik zie dat de behulpzame Japanner naar me knikt, tevreden kijkend, en zich omdraait en wegloopt. De toeristen zitten veilig in de bus, probleem de wereld uit.
We rijden een minuut of twintig door de stad die na 1945 geheel herbouwd is, en merken het verschil met Tokyo en Osaka. Hiroshima heeft brede straten met veel ruimte, de gebouwen staan minder dicht op elkaar, er zijn meer parken en er is veel minder hoogbouw dan in Osaka en Tokyo.
Het hotel is kalm en dat contrasteert ook met de hectiek van Osaka. We laten onze spullen achter in onze hotelkamer en wandelen door de stad in. Vanaf ons hotel is het 10 minuten lopen naar het bekende Hiroshima Memorial. Op enorme borden wordt aangekondigd dat over anderhalve maand de G7-top en als speciale gast president Zelenski van Oekraïne elkaar hier zullen ontmoeten.
Langs de Motoyasu rivier staan de kersenbloesems vol in bloei. Onder de bomen zitten heel veel gezinnen te picknicken, maar ook bejaarden en kantoorpersoneel genieten hier van de lunch. Dit is de tijd van de bloeiende Sakura en dat is een speciale periode voor de Japanners. We eten een softijsje met sakura-blaadjes, een must in deze bloesemtijd, en we slenteren langs de rivier.
We bezoeken het Hiroshima Memorial Museum. De dame bij de deur vraagt waar we vandaan komen.
‘Holland, The Netherlands.’ We zeggen het vaak in deze dubbele aanduiding.
‘Oh, there are so many people from the Netherlands today!’
Ze laat de dunne stapel folders in het Nederlands zien naast de Engelse, als bewijs.
‘Oh, that is scary!’ zeg ik.
Ze schaterlacht, en kijkt dan geschrokken om zich heen alsof ze betrapt is op het laten van een scheet.
We lopen door richting het Hiroshima kasteel. We passeren een enorme bouwplaats waar gewerkt wordt aan een gigantisch voetbalstadion. Het moet in 2024 klaar zijn. Dat zal dan wel lukken. Dit is Japan.
Het originele houten kasteel is in 1945 vernietigd. De herbouw is van beton en staal. Het oogt authentiek maar voelt kil.
We wandelen naar een groot warenhuis en eten bij de foodcourt. In de rondgang rond de roltrappen zijn een soort steegjes geconstrueerd waarin restaurantjes zijn gevestigd. Het geeft een traditionele en knusse indruk middenin een modern warenhuis.
Bij het afrekenen ratelt de dame achter de kassa in het Japans tegen me: 2035 Yen. Ze kijkt me aan en begint te lachen als ze aan mijn blik ziet dat ik er niets van begrepen heb. Ze draait het display en laat me het bedrag zien.
Dit is de achtste aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
Lees hier de vorige aflevering.
