Ik stap uit en open het achterportier. Ik haal mijn camera uit mijn rugzak. Kinderen zwermen langs me heen. Ik schat ze tussen de tien en vijftien jaar oud. Ze doen een spel bij de stenen put op het midden van het pleintje. Hun spel werpt stofwolken op in het droge gravel van het pleintje.
Ik leg mijn camera op een statafel naast me. Ik draai me om en zoek in mijn rugzak naar batterijen. Iemand spreekt me aan en ik raak afgeleid. Als ik me weer omdraai is mijn camera verdwenen. Ik kijk om me heen, maar niemand heeft oog voor me. Ik sta daar een beetje verdwaasd te bedenken wat ik zal doen. Ik merk dat er nog iets weg is, maar kan niet bepalen wat het is.
Ik maak me niet druk over de verdwenen camera. Kennelijk heb ik nog een reserve camera, waarmee ik opgewekt op pad ga.
Een rommelige droom.
