Antonioni’s Blow Up is een verwarrende film over een arrogante fotograaf die denkt een moord te hebben gefotografeerd. Zonder het te weten. De esthetiek is typisch jaren ’60. Londen is onwaarschijnlijk stil.
Door de straten marcheren luidruchtig protesterende studenten en performers. Het concept, een moord onbewust fotograferen, doet me denken aan de kinderserie Q&Q.
Wikipedia bevestigt deze associatie niet, maar de link blijft in mijn hoofd hangen. Een vervreemdend tennismatch in mime aan het eind van de film laat zowel de fotograaf als de kijker in verwarring achter.
Wat is echt? Wat is gefotografeerd? Wat speelde zich af? Vergeleken met Blow Up is The Sound of Music, die in het theater verderop draait, een auditieve chaos.
