L.F. Céline’s De brug van Londen is een ware tombola. Het is een bevrijding om het uit te hebben, maar het is tegelijkertijd verslavend. De lezer spoelt door een stroomversnelling van het ene bloedstollende moment naar het volgende, snakt het hele boek door naar een rustpunt dat maar niet komt. Hijgend legt hij het weg, maar het smaakt naar meer. Dat tempo.
Ik wil alles van Céline maar weer eens herlezen, vanaf Reis naar het einde van de nacht.
Ik las vervolgens Nick Cave, De dood van Bunny Munro. Een haperend begin met rare zinnen als “… een hoog krassend viool die wordt bespeeld door een ontsnapte aap ofzo” en “Hij stoot met de afstandsbediening naar de tv, die statisch schuimend uitgaat” (pg 9 resp. pg 1). Het kan de vertaling zijn.
Het eerste hoofdstuk komt moeizaam en krampachtig op gang, dan begint het te lopen, en de climax van het boek, net als de titel, hakt erin.
