Persoonlijke aantekeningen door Niek de Greef over cultuur, politiek, media en maatschappij. Doorleefde essays over het hedendaagse leven.

5 februari 2015 – 11 jaar later

dame leest boekbij kapper

11 jaar geleden: 5 februari 2015

Ik bladerde door oude notitieboeken. Overmorgen is het exact 11 jaar geleden dat ik dit opschreef.


5 februari 2015, 4 uur ’s ochtends. Te vroeg naar bed gegaan: 21.30 al.

Ik begin aan The Magic of Thinking Big na de laatste pagina’s van Zero to One te hebben gelezen.

The Magic of Thinking Big is een boek uit 1959. Pas toen de tunnel tussen Engeland en het continent als “Big idea for the future” werd beschreven, realiseerde ik me hoe oud het boek is. Salarissen voor verkopers variëren van $12.000 voor slecht performende tot $60.000 voor toppers. Dat zijn geen bedragen van de 21e eeuw.

Ondanks dat het boek oud is, is het nog steeds zeer leesbaar.

Van Jim Collins (Good to Great) noteer ik over Level 5 leiderschap:

  • Set up for a successor
  • Exercise humility, compelling modesty
  • Fulfill the goal to graciously leave without leaving a gap

James Altucher podcast: heb een mening en kom ervoor uit.

Van Grunberg’s blog:

The big attraction of literature, of storytelling in general, is that the reader, listener, consumer is not able to make choices. The story (or the narrative mode for that matter) functions as fate; the only way to escape fate (the narrative) is to close the book, to stop reading. In this sense storytelling is an exercise in detachment.

Fijn zo’n web van quotes.


11 jaar later:

The Magic of Thinking Big heb ik nooit meer bekeken. Zero to One wel nog een paar keer. Level 5 leiderschap bleef hangen. Altucher’s advies deed ik niet genoeg.

Die Grunberg quote over storytelling als detachment klopt nog steeds.

Fijn, zo’n oud notitieboek.

Wachtkamer, verhuizen, foodhallen

foto prints van niek de greef

1 februari 2026

Hoi,
Deze week begint in het ziekenhuis als A. in de badkamer valt. Dezelfde wachtkamer waarover ik vorige week toevallig schreef. Gelukkig laten de foto’s zien dat er niets gebroken is.

Leuk! Ik verkoop een paar prints via mijn Let’s Go Analogue winkeltje.

Vrijdag en zaterdag twee dagen fysiek bezig geweest: P. helpen verhuizen. Ouderwetse spierpijn in mijn bovenbenen door het geknutsel aan IKEA-meubelen. Maar het is dan ook een room met een view, in een gerestaureerd pakhuis op de Kop van Zuid in Rotterdam.

Zaterdagmiddag lunch in de Foodhallen. Vietnamees, Surinaams, Koreaans, Spaans, Japans – alles onder één dak. Erg leuke plek, op 2 minuten afstand van P.’s nieuwe huis. Net als het Fotomuseum in Rotterdam, overigens. Daar kijk ik naar uit, zodra ik geen IKEA-meubeltjes meer hoef in elkaar te zetten.

De leeslijst van de afgelopen tijd wacht op mijn notities. Alleen die van Stephen Graham is klaar (handgeschreven manuscript), dus volgende week iets te doen.

Komende week: Reizen naar Terschelling, Ameland, Lauwersoog en Schiermonnikoog. Hou de mail in de gaten.

Tot volgende week, Niek

wachtkamer in ziekenhuis
stapeltje boeken
uitzicht uit kamer van appartement in rotterdam
foodhallen rotterdam

Wachtkamer 2: Röntgen en coronalijnen

Te hard gefietst, sta ik hijgend in wachtkamer 2 van Radiologie. Ik hang mijn jas aan de kapstok die bijna omvalt onder het gewicht van mijn winterjas met pocketcamera in de zak.

Ik kijk naar de versleten rode coronalijnen over het groene linoleum. Niet weggehaald, zodat ze hier gelijk weer de anderhalve meter kunnen invoeren. Ik hoop het niet. Dat was wel genoeg voor een mensenleven.

Ik ben te vroeg met mijn harde fietsen, maar toch word ik al voor mijn tijd opgehaald voor de foto van mijn elleboog.

Ik mag gaan zitten in een schemerdonkere kamer met een hokje met grote glazen. Een jonge verpleegkundige schuift onder mijn elleboog een elektronisch plateau dat lijkt op een iPad. De batterijen blijken leeg. De verpleegkundige loopt naar het hokje en vervangt de batterijen.

Ze geeft me aanwijzingen hoe ik mijn arm moet leggen en verdwijnt achter het glas van het hokje. Twee foto’s, een van een uitgestrekte arm en een van een gebogen arm.

Ik mag terug naar wachtkamer 2 om te wachten op de echo van mijn schouder.

Dat duurt ook niet lang. De radioloog scant mijn ontblote schouder met het apparaatje waarmee ook baby-echo’s worden gemaakt. Inclusief de gel die niet over mijn buik maar op mijn schouder wordt aangebracht.

Op de foto zijn kalkafzettingen op de kop en extra vocht onder het schoudervlies te zien. Toch ook maar een foto, zegt de radioloog.

Naar wachtkamer 1. Even later hetzelfde donkere fotokamertje weer in. Ik moet nu rechtop staan en mijn schouder tegen de muur gedrukt houden.

De uitslag ligt deze week bij de huisarts dus daar een afspraak maken.

Hard terugfietsen en thuis uithijgen.

(15 december 2025)

Van duizend naar drieëntwintig

grote orabje katrol bij egmond-binnen

Hoi,

Gisteren was weer een mooie winterdag met lage zon die lange schaduwen werpt, een beetje heiig, koud. We wandelen met de hond naar Egmond-Binnen. Door de polder langs een weg die normaal kalm is, maar nu druk blijkt te zijn: er is een weg afgesloten richting Castricum. Een tunneltje onder de weg door is gruizig. Aan de andere kant is een stukje niemandsland, er staat een autowrak. 

We eten een borrelsnack bij Nieuw Westert. We wilden terug lopen maar het biertje is ons in de schoenen gezakt en onze dochter haalt ons op.

Deze week:

Ik lees The Vegetarian uit, een mooi en bizar boek van Han Kang.

Het editen voor een nieuw project kost me meer dag een halve dag. Misschien als expo te zien. En/of een zine. Van duizend foto’s naar 33. En ik wil er nog tien minder om de selectie compacter en consistenter te maken. Zie onder.

Ik kijk naar een korte documentaire over Martin Parr op YouTube.

Nieuw op de leestafel ook van Parr: Utterly Lazy and Inattentive. Heel leuk boek, een biografie aan de hand van foto’s, in plaats van andersom. Parr is heerlijk recht door zee en onpretentieus. (Maar waarom zo saaie omslag, waarom geen mooie foto van Parr?)

Fijne week!

Niek

→ niekdegreef.nl

Eheh! Huh? De fotograaf als verzamelaar

Afgelopen week maakte ik tijdens een wandeling een foto van dit bord.

grappig bord met schietsportvereniging naast vogelvereniging


Dit soort bordjes vind ik heerlijk. Zet twee dingen naast elkaar en je kunt er een verhaaltje bij bedenken. Vaak is het de tekst of een afbeelding die een beeld ambigu en interessant maakt.

Lange tijd fotografeer ik dit soort tekstjes en categoriseer ze. Zo ontstaat een hele serie van gekke borden, briefjes en mededelingen in verschillende categorieën.

Ik heb categorieën zoals: Do (aanwijzingen om dingen te doen), Don’t (verbodsborden), Go Away (hier niet parkeren etcetera borden), Or else (dreigen met boete bijvoorbeeld), Ongehoorzaam, en meer.

De voorbeelden hieronder vallen voor mij allemaal in een wildcard categorie: ‘Eheh! Huh?’.

Zoals deze Nee Nee. Of toch?

Tegenstrijdig beeld bijbiervenbussen: Nee Nee, en ook Nee Ja


Of deze real estate business, for sale.

 real estate business, for sale

Of gewoon Huh?

vreemd bord met A1? Huh?

Wat?

Gek bord in het bos

De bedoeling is duidelijk, maar de tekst?

gek bord in polen: nicht hier hin pissen verboten

Voor intimi.

beeld van vreemde mededeling: after hours light override switch

En hier kan je ook wel iets mee.

beeld van gekke mededeling: pdv problem is being taken care of

Of gewoon grappig als je het tekstje leest op deze met deze openstaande achterdeur.

announcement on the door: The door must be kept closed. But is it?

announcement on the door: The door must be kept closed. But is it?

Ik zal eens vaker van deze series delen.