Berichten en notities van Niek de Greef tijdens zijn reizen. Reflecties en observaties van wandeltochten, fotowalks, hikes in de stad en op het platteland en trip in het buitenland.
Gisteren fotowandeling bij Purmerend. Waardeloos weer. Grijs, druizelregen, af en toe droog.
Geparkeerd bij het Purmerbos, een gebaandepadenpark en hondenuitlaatplek. Ik zie koereigers en halsbandparkieten; ook hier domineren deze vogels die je vroeger nooit zag (oude lul die ik ben).
Ik loop langs de zuidoostrand van Purmerend. In de route mist twee keer een brug die er volgens mijn aanwijzingen wel zouden moeten zijn. Ik ploeter een paar kilometer extra over een ruiterpad langs een sloot.
Terug in de wijk ruik ik natte hond. Er rijdt een man op een fiets langs met een papegaai op zijn hond. Ik ben te langzaam om er een foto van te kunnen maken. Verderop in de wijk ligt op een rotonde een vreemd vierkant kunstvoorwerp van tegels en beton.
PurmerbosPurmerbosPurmerend
Deze fotowandeling maakt deel uit van mijn Noord-Holland Project, waarin ik verschillende plekken in de provincie verkennend in beeld breng.
Twee dagen geleden liepen we een rondje door Zaandam. Te lui om zelf een route uit te zoeken liepen we de gebaande paden van de Tsaar Peterroute. We parkeerden in de wijk achter het station van Zaandam. Dat bleek wel aardig. De nieuwbouw in deze wijk is grotendeels in een frisse kleurige Zaanse stijl gebouwd. Dat kan Zaandam wel gebruiken, dat wel heel zwaar is getroffen door de jaren zeventig nieuwbouwstijl van strakke rijtjes bakstenen.
De Tsaar Peterroute is een kronkelende lus door het oude gedeelte van Zaandam. Bij de Lage Horn, een smalle steeg, zijn we diep in gesprek en missen we het Tsaar Peterhuisje. We lopen er niet voor terug.
Bij de sluizen staan nog steeds onbegrijpelijk de ruïnes van een aantal kleine winkels en restaurants. Er wordt veel verbouwd. In het algemeen is de nieuwbouw, net als achter het station, fris en smaakvol.
Het station heeft misschien wel de mooiste fietsenstalling van het land.
Op de terugweg rijden over de Westzanerdijk en de Overtoom naar Nauerna. Erg leuk stuk.
Vandaag een kort rondje gelopen bij Uitgeest. Geparkeerd bij de manage van Klein-Dorregeest. Ik loop direct richting het Alkmaardermeer. De molenaar is zijn molen aan het opstarten. Een rietsnijder in het veld is bezig met uitstervende beroep.
Ik volg het wandelpad langs het meer. De wolkenlucht is fenomenaal. Even verderop moet de wandelaar het pad delen met schapen. Het pad is een modderlaag. De schapen zijn duidelijk wandelaars gewend. Ze gaan met lichte tegenzin aan de kant, zonder het zenuwachtige geblaat dat van ze gewend ben.
Op het modderige pad komt met een wandelaar tegemoet. Als hij me passeert zie ik dat hij op stoffen Nike Air schoenen loopt. Dat is niet zo handig op deze bodem.
Het pad komt uit bij recreatiegebied Dorregeest. Langs de snelweg loop ik terug naar de auto. Vlak voor Klein Dorregeest loopt de wandelaar op de Nikes Air me weer tegemoet. Hij heeft het toch gehaald op zijn gympies.
De fotowandeling van de week leidde me gisteren door Driehuis en IJmuiden.
Bij het station van Driehuis is een skatebaan gemaakt waarvan ik me niet kan voorstellen dat skaters er veel mee kunnen. De baan ligt op deze druilerige dag als een betonnen klomp bij het station. Een graffiti-vrijplaats op zijn best.
Ik loop door de wijk naar het Spoorpad. Over deze weg mogen alleen bussen. De weg trekt een lelijke streep van hekwerk door het dorp.
Langs het bos van de Velserbeek loop ik naar de de pont over het Noord-Zeekanaal. Van daar een stuk over de kanaaldijk en dan linksaf IJmuiden in. Ik loop dwars door het oosten van IJmuiden langs het immense stadhuis aan Plein 1945. Ik vervolg de Zeeweg en kom weer in Driehuis. Om het Spoorpad te vermijden loop ik door het dorp terug naar het station.
Een druilerige wandeling door een druilerig Driehuis.
Het was gisterochtend onverwacht druk op het strand van Egmond aan Zee. Al om half negen was een menigte van de sportvissers, ochtendduikers, hondenuitlaters en de moutainbikers op het strand actief.
We ontweken deze matineuze activiteit en vervolgden onze wandeling in de duinen ten noorden van Egmond aan Zee. Hier liggen “De Lankies”, de volkstuintjes van de Egmonders. Al in de 19e eeuw werden deze duinen gebruikt door de arme bevolking om aardappelen in te verbouwen. De traditie van het tuinieren in de schrale grond wordt nog steeds voortgezet door de Egmonders. Toch lijken veel van de tuintjes meer vrijplaatsen geworden voor de autonomie zoekende dorpelingen. Ik blijf de tuintjes een fascinerende potpourri vinden.
