Na gedoe met paspoort toch normaal aan boord geraakt.
(Paspoort voor Maleisië moet 6 maanden geldig zijn. Die van mij was nog 6 maanden min 2 weken geldig. Daar kom je natuurlijk te laat achter. Noodpaspoort moeten aanvragen.)

Dat is natuurlijk vorstelijk: business class te kunnen reizen. Stewardess heeft ontdekt dat ik die nacht jarig zal worden. Als ik weer wakker ben krijg ik bij het ontbijt een beker met inscriptie. Zie foto.

Een man op een bankje voor de tempel bij Kampung Bahru wuift me naar binnen.

Ok to Enter!

Ik loop achter hem aan naar binnen. Een lift in. Een etage omhoog. In een grote kleedzaal doen we onze schoenen uit. Sokken ook. En wassen we onze voeten bij een lage wasbak. Dan leidt hij me de zaal in. Het is vrij donker. Een man zit voorovergebogen te bidden. Het is stil. Het is kaal. Aan de lange kant van de zaal staat een altaar. Ik probeer een foto te maken. Te weinig licht.

De nationale moskee is ingesteld op toeristen.

Bij de ingang schoenen in het rek. Je krijgt een paarse djellaba die je moet dichtplakken met ingenaaid, verweerd klittenband. Uiteraard zijn er ook eigenwijze mannetjes die denken dat dat niet nodig is. Het aantal toeristen in de moskee wordt gereguleerd door middel van het aantal uit te geven djellaba’s. Ik was vroeg en kon direct naar binnen. Toen ik terug kwam zat er een rij toeristen op bankjes te wachten op vrijgekomen djellaba’s.

De gebedsruimte mag je alleen in als je moslim bent.

Vanuit mijn hotelkamer kijk ik uit over Putrajaya. De ingang van de IOI city mall. Ik dacht dat dit een grote mall was, tot ik de andere malls in Kuala Lumpur zag. Fonteinen en overdekt relax-ruimtes. Bouwwerkzaamheden even verderop – een nieuw stuk land wordt gereed gemaakt voor bebouwing. In de verte twee grote gebouwen die onnatuurlijk lijken op te rijzen uit de grond. Deze gebouwen staan nog leeg. In de omgeving worden enorme nieuwe appartementsgebouwen neergezet. Als de bomen in de stad door het asfalt breken, zo barsten hier de flats de grond uit.