De eerste publicatie van Gabriel Garcia Márquez
In de New Yorker is het mooie verhaal van Gabriel Garcia Márquez te lezen waarin hij verhaalt hoe hij zijn eerste stappen zette in zijn schrijversloopbaan.
“In any case, that story already belongs to the past,” he concluded. “What matters now is the next one.”
I was flabbergasted and foolish enough to look for arguments to the contrary, until I understood that no advice I heard would be more intelligent than his.
Driehuis en IJmuiden
De fotowandeling van de week leidde me gisteren door Driehuis en IJmuiden.
Bij het station van Driehuis is een skatebaan gemaakt waarvan ik me niet kan voorstellen dat skaters er veel mee kunnen. De baan ligt op deze druilerige dag als een betonnen klomp bij het station. Een graffiti-vrijplaats op zijn best.
Ik loop door de wijk naar het Spoorpad. Over deze weg mogen alleen bussen. De weg trekt een lelijke streep van hekwerk door het dorp.
Langs het bos van de Velserbeek loop ik naar de de pont over het Noord-Zeekanaal. Van daar een stuk over de kanaaldijk en dan linksaf IJmuiden in. Ik loop dwars door het oosten van IJmuiden langs het immense stadhuis aan Plein 1945. Ik vervolg de Zeeweg en kom weer in Driehuis. Om het Spoorpad te vermijden loop ik door het dorp terug naar het station.
Een druilerige wandeling door een druilerig Driehuis.
Volkstuintjes in de Egmonder duinen
Het was gisterochtend onverwacht druk op het strand van Egmond aan Zee. Al om half negen was een menigte van de sportvissers, ochtendduikers, hondenuitlaters en de moutainbikers op het strand actief.
We ontweken deze matineuze activiteit en vervolgden onze wandeling in de duinen ten noorden van Egmond aan Zee. Hier liggen “De Lankies”, de volkstuintjes van de Egmonders. Al in de 19e eeuw werden deze duinen gebruikt door de arme bevolking om aardappelen in te verbouwen. De traditie van het tuinieren in de schrale grond wordt nog steeds voortgezet door de Egmonders. Toch lijken veel van de tuintjes meer vrijplaatsen geworden voor de autonomie zoekende dorpelingen. Ik blijf de tuintjes een fascinerende potpourri vinden.
De gratis economie
Gratis bestaat niet.
Extreem goedkope spullen, gratis shipping, het kan gewoon niet. Als je een product van een paar euro op een Chinese site koopt, kan je aan je klompen aanvoelen dat er iets mis is. Maite Vermeulen van De Correspondent schrijft er over. We kopen die spullen zonder stil te staan bij de uitbuiting, belastingontduiking en vervuiling die de kosten van deze producten zo laag houden.
Andere gratis producten die mensen gedachteloos gebruiken, en tegelijkertijd graag over klagen zijn social media. Voor social media geldt de oude regel “If you’re not paying for the product, you are the product”. Je krijgt een gratis app met mooie functionaliteit, maar je aandacht en je gegevens worden wel gebruikt voor het tonen van advertenties.
Bij gratis advies van een specialist, zoals vroeger met de hypotheekadviseur, betaalde je uiteindelijk indirect voor je advies via de commissie die de adviseur kreeg van de bank na de verkoop van de hypotheek.
Misschien zou er een bijsluiter bij deze gratis producten horen die de gebruiker informeert over de bijwerkingen van het product.
- Naar vorige pagina
- 1
- …
- 147
- 148
- 149
- 150
- 151
- 152
- 153
- …
- 229
- Naar volgende pagina