Max is wereldkampioen Formule I. Iedereen heeft het over Max. Zelfs de mensen die het niet over Max willen hebben, en ook niet willen dat anderen het zo veel over Max hebben, hebben het over Max als ze klagen dat iedereen het over Max heeft.
Ik ga al die voor- en tegenMaxers hier niet allemaal linken.
Max aandacht, voor iedereen.
Ik loop naar buiten en zie vanochtend vroeg ook Max. Denk dan toch: ja doei, not in my backyard.
Hoe bloggen andere bloggers? Daar was ik naar op zoek. Een ontzettend productieve blogger die al heel lang actief is, is Cory Doctorow. Ik vond dit artikel van hem, genaam The Memex Method. De Memex (Memory Extender) is feitelijk een enorme makkelijk doorzoekbare gegevensbank. Doctorow ziet zijn blog als zijn Memex.
Het artikel bescrhijft meer zijn blogging filosofie dan zijn methode.
Zijn blog is zijn geheugen. Doctorow schrijft hoe makkelijk het was zijn WordPress site te exporteren en mee te nemen toen hij van baan veranderde, en deze voor zijn eigen gebruik opnieuw in te richten. Ik heb hetzelfde ook gedaan, zij het niet omdat ik van baan veranderde maar opdat ik van gedachten veranderde. Een aantal van de oudere entries in deze blog komen uit verschillende andere blogs die ik ooit gestart was.
Ook fijn om te lezen, hij schrijft het vaker, dat hij ook vindt dat je niet blogt om een platform (platworm) te bouwen of erger, een brand. in plaats daarvan schrijf je wat je wilt lezen, en daarmee trek je een publiek aan dat datzelfee ook graag leest.
But for blog readers, the process is inverted: bloggers publish (everything that seems significant to them) and then readers select (which of those publications are worthy of their interests).
Geïnspireerd door de geweldige site McMansion Hell eens een kwartiertje op Internet rondgeneusd naar vergelijkbare beelden. Dat is verslavend. Ik doe het hier maar even zonder de tekstjes waarmee McMansion Hell de foto’s illustreert.
Gisteren een heldhaftige poging gedaan om een fotowandeling te maken bij De Meer in Amsterdam. Het begon droog. Het eindigde doorweekt.
Ik parkeer bij het voetbalveld van Zeeburgia. De route: langs het Science Park van de UVA naar het Amsterdam-Rijnkanaal, dan zuidelijk richting Diemen. Onder de A10 door bij Oud-Diemen, en dan het pad onder de snelweg volgen.
De Meer is een vreemde plek. Industrieel Amsterdam. Datacenters, volkstuinen, sportvelden, snelwegen. Het grenst aan niets en alles tegelijk. Niet mooi, niet fotogeniek.
De aanhoudende motregen heeft me inmiddels doorweekt. Mijn camera is nat. Mijn kleding is doorweekt. Bij de eerste gelegenheid weer onder de A10 door, De Meer in, snel naar de auto.
Afgedropen dus.
Meer Amsterdam fotografie: Westhaven, Amsterdam of Amsterdam Oudejaaarsdag.
Over mijn Noord-Holland Grid Project.
Mooi boek, Nooteboom’s Venetië. Met geweldige kleurenfoto’s van Simone Sassen.
Mijn aantekeningen. Nooteboom bekijk kunst en ziet een variëteit aan engelen waarvan ik niet wist dat die zo uitgebreid was. Ik kende de putti van Nooteboom, van zijn geweldige beschrijving van Tiepolo in Würzburg, in Voorbije Passages.
Nooteboom reist met boeken. Ik maakte een lijstje op uit de tekst dat nog uitgebreider is dan die achterin het boek. Ik noem hier: Mann, Kafka, Mary Mccarthy, Henry James, Proust, Borges.
De geschiedenis van een plaats hangt in de lucht. Overal sporen van een verleden. Het verleden is een dimensie van het heden.
Zonder mensen geen geschiedenis? Maken de mensen het materiaal voor geschiedenis?
Nooteboom wil niet bij de (toeristen)massa horen, maar zich één voelen met de lokale bevolking. Hij komt er meerdere keren op terug. Maar hij is nergens thuis.
De steegjes van Venetië zijn als het labyrint van Borges.
Ruinenwert, een typisch Nooteboom ding.
Als ik lees hoe complex het kiezen van de doge van Venetië was, moet ik denk aan de complexiteit van het kiezen van de bondskanselier in Duitsland. Het werd met ooit uitgelegd maar ik kan het niet herhalen.
Kijken als kunst. De professie van Nooteboom.
