It is quite astonishing. In EWD 139 – written in the first half of the 1960s – Dijkstra argues why their to-be build Dutch computer the EL (Electologica) X8 should no longer be equipped with a punch card reader. Looking back, for at least for twenty more years after this article (IBM) computers were still being equipped with punch card readers.
This is the control room of the Grande Dixence project in the vicinity of Zermatt, Switzerland. The complex problem of managing this large distributed hydropower system was tackled by deploying an Electrologica X8 computer system. Photograph copyright Mr. J.A. Th. M. van Berckel.
Not only is Dijkstra very clear with his arguments, but he is so much opposed to the punch card that finds that having to write them down he finds, very Dijkstra-ish, a test of his decency. His arguments are the following.
The punch card technology has become obsolete. It is simply not needed anymore, there is paper tape now (this is the time before terminals and time-sharing).
The way you must use punch cards, the “style”, leads to local solutions for reliability (parity checks) instead of structural redundancy solutions over the entire document.
The limitation of 80 characters leads to technical “ad hoc” conventions and constraints, and limits the ability to improve the readability of programs.
Finally, Dijkstra argues that a single card does not have information value. You need the whole stack, on the right order. Which makes punch cards very impractical to use.
Dijkstra concludes the article that is so much a Dijkstra paragraph, that I can not leave it out.
“Hier wil ik het bij laten. Als mensen mij komen vertellen, dat zij met recht van ponskaarten gebruik gemaakt hebben, dan verandert die mededeling minder aan mijn opinie over ponskaarten, dan over de man.Ik concludeer dan, dat deze man voldoende inventief of ordelijk geweest is om van een in wezen ongezond middel gezond gebruik te maken. Als pleidooi voor het medium – ik kan niet anders – is zo’n mededeling zonder enig effect.”
In my imperfect english:
“I will leave it with that. If people come tell me that they have rightfully used punch cards, than that statement changes less in my opinion about punch cards, than about the man. I conclude then, that the man has been sufficiently inventive or orderly to use an essentially unhealthy tool in a healthy manner. As a appeal for the medium – I can not do other – such a statement is without any effect.”
To think you have to be two persons (or more) at the same time. And you have to disagree with yourself (make sure the one person thinks up ways to justify the opinion of the second person). You have to tolerate conflict, negotiate, compromise. Adjust your thinking.
More importantly, you must not only question your own opinion, but you have to ignore the public opinion.
Reading Jordan Peterson’s 12 Rules for Life. Many of the foundations for his rules he enforces using the stories and metaphors from the bible. A bit too much to my taste, but
I am willing to agree that a lot of wisdom is gathered in this book. However, when Peterson cites Adolf Hitler to support his arguments that people should not live with lies, I wonder what he was thinking. Does he really think quoting Hitler would enforce his viewpoint in the mind of any decent person?
Is het tijd is om definitief Facebook en Twitter gedag te zeggen? Beide weigeren om aantoonbaar onjuiste uitspraken van politici te verwijderen uit betaalde content. Het zou gaan om nieuwswaardige feiten, die ze niet willen censureren. Daarmee geven deze bedrijven een aantal belangrijke signalen omtrent hun moraal:
Politici mogen liegen, en wij bieden ze er een kanaal voor.
Leugens zijn nieuwswaardig.
De platformen hanteren een nieuwswaardigheidsnorm bij het censureren van berichten op hun platforms, welke kennelijk belangrijker is dan de waarheidsnorm.
Wat beide organisaties niet lijken te bezeffen is dat politici zo makkelijk liegen op Twitter en Facebook, juist is omdát het laagdrempelige mogelijkheden biedt om leugens onder een groot publiek te verspreiden. En deze laagdrempeligheid geeft Twitter en Facebook de morele verantwoordelijkheid om kaf van koren te scheiden op hun platform.
Wellicht belangrijker voor deze platforms is dat het prioriteren van nieuwswaardigheid boven waarheid ook op al hun goedbedoelende adverteerders op het platform neerslaat. “Alle content op onze platforms zijn potentiële leugens”, zeggen Facebook en Twitter. Ik denk dat ze daarmee hun eigen graf graven. Ze leven tenslotte van advertenties. Maar mogelijk komen ze tot bezinning komen en hun suffe beslissing terug draaien.
