Tentoonstelling fotografie: Havenlandschap van IJmuiden

De afgelopen twee weken ben ik druk geweest met het inrichten van een tentoonstelling van mijn werk in de Bibliotheek van IJmuiden. Dat kostte natuurlijk weer veel meer tijd dan ik had ingeschat, maar ik ben wel tevreden over het resultaat. Het is een aardig consistente set beelden geworden die in de ruimte van de bibliotheek best goed tot hun recht komen.

Bij de expositie heb ik op het laatste moment ook nog een zine gemaakt. De beelden tonen het havenlandschap van IJmuiden – de karakteristieke architectuur van het havengebied. Het zine is beschikbaar via Kneut publishing.

De tentoonstelling is nog tot 4 november te zien te zien in de Bibliotheek IJmuiden.

Fine-art print van de haven van IJmuiden (2022)
Middenhavenstraat, IJmuiden, 2020 verkrijgbaar als fine-art print
Fine-art print van Stationsweg, IJmuiden (2022)
Stationsweg, IJmuiden, 2022, verkrijgbaar als fine-art print
Fine-art print van Stationsweg, IJmuiden (2022)
Stationsweg, IJmuiden, 2022, verkrijgbaar als fine-art print

Bekijk het zine, bestel hier in mijn shop.

Obdam

Beeld vanaf de Obdammerdijk.

Obdam, Obdammerdijk

Verkrijgbaar als fine-art print.

Catching the Big Fish — David Lynch on creativity, meditation and ideas

David Lynch (1946–2025) left behind a small but remarkable book about creativity and meditation.

Catching the Big Fish, David Lynch book cover

Catching the Big Fish is such a great book. It consists of small stories about ideas, meditation, creativity, film making and other things in David Lynch’s film making life. The tone is wonderfully light. Condensed advice for the living. It is a massive source for inspirational quotes, and I just thumbed through to get to these.

Sometimes restrictions get the mind going. If you’ve tons and tons of money, you may relax and figure you can throw money at any problem that comes along. You don’t have to think so hard. But if you have limitations, sometimes, you com up with very creative, inexpensive ideas.

Little fish swim on the surface, but the big ones swim down below. If you can expand the container you’re fishing in – your consciousness – you can catch bigger fish.

The Ear in the grass from David Lynch' film Blue Velvet

It would be great if the entire film came all at once. But it comes, for me, in fragments. The first fragment is like the Rosetta stone. It’s the piece of the puzzle that indicates the rest. It’s the hopeful puzzle piece.

In Blue Velvet, it was red lips, green lawn, and the song – Bobby Vinton’s version of “Blue Velvet”. The next thing was an ear lying in a field. And that was it.

Read more on creativity, for example Nathalie Dixon, or Werner Herzog or other books.

Stranded — Greil Marcus over het desert island album dilemma

Welk album neem je mee naar een onbewoond eiland?

Boek cover van mijn oude kopie van stranded van greil marcus

Greil Marcus liet in 1979 twintig Amerikaanse rockcritici hun desert island disc kiezen en hun keuze verdedigen in Stranded. Dit soort literatuur kan ik eindeloos blijven lezen. Of er een blog of podcast over maken. Misschien bestaat die al, maar ik ben te lui om het uit te zoeken.

Show Image

Het boek schetst een mooi beeld van de jaren 60 en 70, en natuurlijk de rockscene uit de tijd dat vinyl nog mainstream was. Sommige bands zijn behoorlijk obscuur geworden. The Ronettes, oké, die herinner ik me nog, en veel jongeren hebben vast weleens een nummer van ze gehoord. Maar Little Willie John, Hugh Smith… Ik kan me niet herinneren ooit van ze te hebben gehoord. En ik was destijds wel met muziek bezig, las verwoed over het onderwerp: Oor, Rolling Stone, NME.

De keuzes in het boek zijn verrassend divers. Lester Bangs kiest voor Astral Weeks van Van Morrison. Greil Marcus zelf voor de New York Dolls’ debuut. Ellen Willis verdedigt Captain Beefheart’s Trout Mask Replica. Wat deze essays interessant maakt is niet zozeer de keuze, maar de argumentatie. Waarom dit album? Wat zegt het over wie je bent? Over wat muziek voor je betekent?

Het desert island disc gedachte-experiment dwingt je tot het onmogelijke: één album voor altijd. Geen variatie, geen afwisseling. Je moet kiezen tussen emotionele diepgang (Van Morrison) of intellectuele complexiteit (Beefheart), tussen nostalgie (The Ronettes) of energie (New York Dolls). De critici in Stranded worstelen hier allemaal mee, en dat worstelen maakt het boek goed.

Marcus verzamelde de essays voor Stranded in een tijd waarin muziekcritiek serieus genomen werd. Toen rockcritici als intellectuelen werden beschouwd, niet als marketingafdelingen. Het boek ademt die tijd.

Welk album zou jij meenemen?


Meer boekrecensies.
Meer over muziek.