Haiku geleerd?

Een haiku bevat een woord dat het seizoen aanduidt. En heeft drie regels met achtereenvolgens vijf, zeven en weer vijf lettergrepen.

Ik probeer:

Collie opgekruld
Op de mat bij de schuurdeur
Natte hondengeur

Geen sterke indicator, maar de natte hondengeur kan de herfst aanduiden.
Allemaal geleerd van Paulien Cornelisse. Maar waar ik dat heb geleerd staat er in mijn aantekeningen niet bij. Haar boekje Japan in honderd kleine stukjes? Het boekje is uit de boekenkast verdwenen. Misschien toch gezien op tv, bij Tokidoki?

Meer notities en observaties en boekrecensies.

Seth Godin – The Practice, Do the Work

the practice by seth godin book cover

Seth Godin’s The Practice is a guide for creatives who want to take their work seriously. No inspiration porn, just practical advice on discipline and building a creative practice.

Core ideas from The Practice by Seth Godin

Encouragement for the creative mind.

Reassurance is futile. Attitude is a skill. Produce with intent. The work is too important to be left to how we feel. Instead, trust the process and do the work.

Change your actions first. We become what we do.

Peculiar means specific. The standard narrative pushes us to fit in, but through specificity and peculiarity, we stand out. Change comes from idiosyncratic voices. Be more specific and less generic.

Attachment to status, outcome, and opinions brings nothing. There is no such thing as a foundation. The process of engaging with the genre, the audience, and the change ís the foundation. Become unattached.

The practice is about doing it more than once, regularly, until it becomes… practice.
Ship on a schedule.

Credentials are just a piece of paper. Instead, create a body of work that shows you have insight, experience, and concern.

The work is an infinite game. No winners, no losers. (The reward for work is more work, said Tom Sachs.)

Determination counts (versus inspiration).

Chop wood, carry water.

Mise en place is preparation. The muse shows up when we do the work.

Seek desirable difficulty to seek improvement. Be uncomfortable.

Genre states your idiosyncratic work. Generic is a trap. Learning a skill is attitude and cohort.

Constraints feed creativity.

the war of art by steven pressfield book cover

Be paranoid about mediocrity.

Relating to The War of Art

Many, many quotable sentences. A companion to The War of Art and Do The Work.

Who is this book for?

This book is essential for:

  • Creative people who struggle with discipline
  • Artists who stick to the process
  • Writers, photographers, creators of all kinds
  • Anyone who wants to deepen their creative practice

More book reviews on creativity and “the practice”.

Portret van een jongeman – J.M. Coetzee

Portret van een jongeman - J.M. Coetzee

In Portret van een jongeman (Youth) vertelt Coetzee het verhaal van een Zuid-Afrikaanse jongeman die schrijver wil worden, maar gevangen zit in zijn angsten.

John is een zorgelijke student die zichzelf veel vragen stelt en niet veel antwoorden heeft. Hij komt niet voor zichzelf op, mensen walsen over hem heen, en als hij ze zat is heeft hij niet het lef om er iets aan te doen. Zelfs zijn studie getuigt van een halfslachtige aanpak: hij studeert wiskunde, maar wil eigenlijk literatuur studeren.

Hij leest veel en kent veel schrijvers. Hij denkt na over de schrijvers die hij bewondert en in het verhaal zijn korte essayistische innerlijke monologen over het werk van deze schrijvers en dichters verweven.

John wil zelf schrijver, kunstenaar worden, maar hij blijft uitstellen en excuses verzinnen.

De kunstenaar hoeft niet moreel bewonderenswaardig te zijn. Die koorts van de kunstenaar maakt de kunst. Dezelfde koorts die hen slecht en immoreel maakt. Het wordt niet duidelijk wat hij precies bedoelt met slecht. Soms spreek hij zichzelf tegen.

Om de dienstplicht in Zuid-Afrika te ontlopen verlaat John Zuid-Afrika en gaat naar Londen. (Hij bezoekt er de boekhandel Foyle’s aan de Thames. Dezelfde Foyle’s uit mijn artikel over What Is The What? Mooi webje.)

Hij vindt zichzelf niet goed genoeg, zijn kijk is niet uniek, daarom ziet hij af van publicatie, en geeft zijn drang om kunst te maken op.

Hij is initiatiefloos. De wereld overkomt hem. Ook in Londen vallen relaties met vrouwen hem in de schoot, maar hij beleeft ze zonder passie, zonder zelf iets te willen van een relatie. Hij laat met zich sollen en is nog steeds niet in staat de relaties maar niet beëindigen als hij er geen heil meer in ziet. Hij is kruiperig en laf.

Hij verandert steeds meer in iemand die zijn ambities heeft verloren.

Zich hechten aan iemand vind hij vernederend.

Zolang zijn moeder leeft behoort zijn leven hemzelf niet toe.

Hij krijgt een baan bij IBM maar laat die na enige tijd achter zich om dichter te worden. Tegen zijn baas bij IBM zegt hij dat hij weg gaat omdat hij geen vriendschappen bij IBM kan maken. Hoewel hij nu de gewenste vrije tijd maakt hij geen gedichten. Hij houdt zichzelf en anderen voor de gek. Ook hier weer spreekt John’s angst voor een mogelijke vernedering.

Na een tijd te hebben gelanterfant gaat hij weer bij een computerbedrijf werken om te programmeren. Hij smacht er niet meer naar om dichter te worden. Maar ook zijn programmeerwerk vind hij betekenisloos. Hij vergelijkt zich met de wetenschappers die volgens hem echt werk doen. De wetenschappers zijn aardig tegen hem, omdat, zo denkt hij, ze hem geen gezichtverlies willen laten lijden.

Hij weet dat hij niet doet wat hij zou moeten doen om dichter te worden. Hij maakt zichzelf wijs dat hij saai zou moeten zijn, maar hij is nu gewoon slecht. Hij zou moeten schrijven maar kan zich er niet toe brengen. Hij heeft niet de wilskracht. Hij accepteert zijn mislukking als schrijver. Bang voor schrijven, bang voor vrouwen. Bang om vernederd te worden. Hij weet dat hij niet de koppigheid heeft om mislukking te incasseren. Daarmee wordt zijn leven voor zichzelf ook betekenisloos. Waarmee de roman eindigt. Hij heeft zichzelf niet kunnen overwinnen. Hij

… speelt zich met iedere zet verder de hoek en de nederlaag in.

De eerste publicatie van Gabriel Garcia Márquez

In de New Yorker is het mooie verhaal van Gabriel Garcia Márquez te lezen waarin hij verhaalt hoe hij zijn eerste stappen zette in zijn schrijversloopbaan.

“In any case, that story already belongs to the past,” he concluded. “What matters now is the next one.”

I was flabbergasted and foolish enough to look for arguments to the contrary, until I understood that no advice I heard would be more intelligent than his.