Fotowandeling door de Dorregeester polder

Vandaag een kort rondje gelopen bij Uitgeest. Geparkeerd bij de manage van Klein-Dorregeest. Ik loop direct richting het Alkmaardermeer. De molenaar is zijn molen aan het opstarten. Een rietsnijder in het veld is bezig met uitstervende beroep.

Ik volg het wandelpad langs het meer. De wolkenlucht is fenomenaal. Even verderop moet de wandelaar het pad delen met schapen. Het pad is een modderlaag. De schapen zijn duidelijk wandelaars gewend. Ze gaan met lichte tegenzin aan de kant, zonder het zenuwachtige geblaat dat van ze gewend ben.

Op het modderige pad komt met een wandelaar tegemoet. Als hij me passeert zie ik dat hij op stoffen Nike Air schoenen loopt. Dat is niet zo handig op deze bodem.

Het pad komt uit bij recreatiegebied Dorregeest. Langs de snelweg loop ik terug naar de auto. Vlak voor Klein Dorregeest loopt de wandelaar op de Nikes Air me weer tegemoet. Hij heeft het toch gehaald op zijn gympies.

Fotowandeling Driehuis en IJmuiden — Skatebaan, pont en betonnen grijs

De fotowandeling van de week leidde me gisteren door Driehuis en IJmuiden.

Bij het station van Driehuis is een skatebaan gemaakt waarvan ik me niet kan voorstellen dat skaters er veel mee kunnen. De baan ligt op deze druilerige dag als een betonnen klomp bij het station. Een graffiti-vrijplaats op zijn best.

Ik loop door de wijk naar het Spoorpad. Over deze weg mogen alleen bussen. De weg trekt een lelijke streep van hekwerk door het dorp.

Langs het bos van de Velserbeek loop ik naar de de pont over het Noord-Zeekanaal. Van daar een stuk over de kanaaldijk en dan linksaf IJmuiden in. Ik loop dwars door het oosten van IJmuiden langs het immense stadhuis aan Plein 1945. Ik vervolg de Zeeweg en kom weer in Driehuis. Om het Spoorpad te vermijden loop ik door het dorp terug naar het station.

Een druilerige wandeling door een druilerig Driehuis.

Deel van het Noord-Holland Grid Project.
Meer Driehuis.

Fotowandeling De Meer Amsterdam: doorweekt in de regen

Gisteren een heldhaftige poging gedaan om een fotowandeling te maken bij De Meer in Amsterdam. Het begon droog. Het eindigde doorweekt.

Ik parkeer bij het voetbalveld van Zeeburgia. De route: langs het Science Park van de UVA naar het Amsterdam-Rijnkanaal, dan zuidelijk richting Diemen. Onder de A10 door bij Oud-Diemen, en dan het pad onder de snelweg volgen.

De Meer is een vreemde plek. Industrieel Amsterdam. Datacenters, volkstuinen, sportvelden, snelwegen. Het grenst aan niets en alles tegelijk. Niet mooi, niet fotogeniek.

De aanhoudende motregen heeft me inmiddels doorweekt. Mijn camera is nat. Mijn kleding is doorweekt. Bij de eerste gelegenheid weer onder de A10 door, De Meer in, snel naar de auto.

Afgedropen dus.

Meer Amsterdam fotografie: Westhaven, Amsterdam of Amsterdam Oudejaaarsdag.

Over mijn Noord-Holland Grid Project.

Wandeling door de sneeuw met gescheurde laarzen

In mijn jeugd was sneeuw in de winter niet zo ongewoon. Deze winter nadert een week van sneeuw en vorst, en dat leidt tot nogal hysterische voorzorgsmaatregelen. Treinen en bussen rijden niet meer. Mensen slaan voorraden in. De regering waarschuwt ons met een code rood alarm.

Voor veel andere plaatsen, zoals Scandinavische landen, Rusland, staten in Noord-Amerika en Canada, zou de sneeuw die wij krijgen een babywinter zijn. Als zij op zo’n klein beetje sneeuw zouden reageren als wij, zouden hun plaatsen het grootste deel van het jaar onbewoonbaar zijn.

Ik haalde mijn oude sneeuwlaarzen uit de kast en ging een (foto)wandeling maken. Halverwege de wandeling merkte ik dat mijn laarzen begonnen te lekken. Een beetje onderzoek leerde me dat dat niet zo vreemd was. De rubberen zool van mijn laarzen moet in de loop der jaren in de kast helemaal zijn uitgedroogd. Grote scheuren in de onderkant van de ene laars, een groot gat in de andere.

Amsterdam Westhaven

Gisteren in het bizarre industriegebied Westhaven in Amsterdam foto’s gemaakt. Naar Zaandam gereden en geparkeerd bij Tamoil tegenover het Hembrug terrein om vanaf daar de tocht te beginnen.

Met het pondje naar de overkant. Aan beide kanten van het kanaal staan interessante snackbars. Uiteraard gesloten nu i.v.m. de lockdown.

Vanaf de pont loop ik naar rechts, het  industrieterrein op. Bij de pond is een eigenwijs buurtje met een handvol woonhuizen. Het is wel een keuze om hier te willen wonen, zo omgeven door industrie. Met een magnifiek uitzicht over het Noordzeekanaal, dat wel. De tuintjes zijn meest volgeplempt met buizen, bootjes, gereedschap, dakpannen, hout en ander ondefinieerbaar bouwmateriaal.

Ik loop langs een enorm opslagterrein. Grote bergen zwart gruis. Geen idee wat het is. Kolen? Enorme kranen en andere indrukwekkende apparaten staan op het terrein om het zwarte gruis te verplaatsen en te verwerken.

Langs de industriële gebouwen aan de andere kan staat een strakke rij populieren.

Bij een rangeerterrein voor treinen breekt het beeld weer iets: enorme windmolens, treinwagons en materiaal voor rails. Een enorme transportbuis steekt de weg over.

Ik loop terug, en steek over via een weggetje dat Kajuitpad heet. Aan het eind van het pad is een afvalverwerkingsbedrijf aan. Een rij ooievaars staat op het dak opgesteld om het afval te lijf te gaan. Als ik dichterbij kom trekken ze zich terug het dak op, uit het zicht.

Bij de pont loop ik langs het grote beeld van het kussende stelletje in Delfts blauw. Leuk idee hier langs de uitgestrektheid van het kanaal.