In Achterland laat Hans van der Meer foto’s zien van op het eerste gezicht oninteressante onderwerpen in het Nederlandse landschap. Ik herken de verbazing van Hans van der Meer over fantasieloze architectuur van
gemeentehuizen, bedrijfspanden, publieke werken en pleinen. Hans van der Meer ziet het, en meer. Hij ziet een geit, trampolines in tuinen, een Corvette, een poes in een weiland, een ijsbergslaoogstmachine, en schrijft er een interessante tekst bij.
Vanochtend luisterde ik naar een aflevering van de Arts and Ideas podcast over Stahl House (Case Study House #22), een iconische ontwerp aan de rand van Los Angeles.
Interessant om te horen hoe dit huis is ontstaan, en gebouwd met een minimaal budget.
Fotograaf Julius Shulman maakte een iconische foto van het huis. De podcast beschrijft hoe hij de foto produceerde: eerst de achtergrond met een opname van 8 minuten, daarna de voorgrond met flitslichten in de lampen binnen.
Shell afficheert zich in een reclame die momenteel loopt als een van de grootste aanjagers van de energietransitie in Nederland. Dat vond ik nogal aanmatigend van een bedrijf dat in mei van dit jaar nog door de rechter gedwongen moest worden om zijn CO2 uitstoot te verminderen. De aanjager Shell gaat in beroep tegen deze uitspraak.
Ik ben niet de enige die de onwaarachtigheid van de reclame moeilijk te verteren vindt.
Ernst-Jan Pfauth schreef een leuk stukje over Web3.
Een tijdje geleden wilde ik ook eens spelen in de wereld van NFT’s, geïnspireerd door een blog bericht van Sean Bonner. Ik creëerde een Opensea.io account en een Metamask account en maakte een paar NFT’s van mijn digitale collages. Een heel gedoe, maar wel leuk om eens te doen. Scratching the surface, zoals ze zeggen, van Web3.
Belangrijk: betaal geen “gas fee” voor “minting”. Als je wilt weten wat dat betekent, lees dan de uitstekende introductie van Sean Bonner in zijn NFT WTF artikel op zijn blog.
Ik Twitter bijna nooit. Van Twitter krijg ik van zo’n raar licht gevoel ik mijn hoofd als ik al die berichtjes voorbij zie komen. Allemaal zo serieus, op Sylvia Witteman na dan. Maar misschien volg ik de verkeerde influencers.
Af en toe een lichtpuntje. Zoals dit verhaal van Murakami in The New Yorker.
Ik post een foto.
https://twitter.com/ndegreef/status/1469628923013120002?s=20
Ik zal volgende maand nog eens kijken.