Ergens op het internet vond ik een negatieve recensie van Girl in a Band van Kim Gordon. Ik kende het boek niet. De recensent was teleurgesteld. Toch kocht ik het boek, als langjarige liefhebber van Sonic Youth en nieuwsgierig naar Kim Gordon’s leven.

Ik vond het boek zeer goed. Gordon beschrijft haar omgeving met mooie details: huishoudelijke dingen, spullen, muziek. Geschreven in een losse stijl. De pocket editie die ik heb, die met de oranje kaft, is een beetje grungy. Past goed bij de zwart-wit foto’s in het boek.

Kim Gordon schetst een vermakelijk en informatief beeld van het punk-rock leven in de jaren 80, 90 en 00. New York, CBGB, de underground scene, Thurston Moore, bandleden die komen en gaan. Er lijkt geen einde te komen aan de vooruitgang van Sonic Youth.

Tot Thurston Moore een affaire begint met Eva Prinz (de naam staat niet in het boek, maar was met weinig research te achterhalen).

De toon verschuift van melancholisch — in de beschrijving van haar schizofrene broer — naar gedesillussioneerd in haar huwelijk met Thurston Moore. Gordon beschrijft de ineenstorting van een relatie zonder overdreven dramatiek. Juist dat maakt het pijnlijk om te lezen.

Wat Girl in a Band voor mij een goed boek maakt is dat Gordon niet schrijft als rockster. Ze schrijft als iemand die toevallig in een band zat. Haar observaties over kunst, mode en de New Yorkse scene zijn vaak scherper dan die over muziek zelf.

Het is geen “hoe we groot werden” verhaal. Het is een verhaal over volhouden in een wereld die vrouwen in rock niet serieus neemt. Over een broer die wegzakt in schizofrenie. Over een huwelijk dat uitvalt.

Mooi boek, vreemde vrouw.

Meer boekrecensies.
Meer over muziek.