Muziekenthousiasme van Niek de Greef. Mixtapes, concertverslagen en reflecties over Tom Waits, Left Lane Cruiser, Grinderman en meer.

Frankly, Mr. Shankly, celluloid history

The third album of The Smiths, The Queen Is Dead, released in 1986, was much later evaluated as one of the best albums of its era.

This album contains the song Frankly, Mr. Shankly, a song that is no longer than 2 minutes (I love – still do –  how bands like The Smiths, Ramones and The Pixies fitted most of their songs in an old-fashioned 2 minutes).

Who is this Mr. Shankly, I was wondering?

I google and searched a few books, and Mr. Shankly seems to be the founder of the Rough Trade label, Geoff Travis.

The song is about a frustrated employee who is completely fed up with Mr. Shankly as his boss, and more importantly want to change his life drastically and become famous in ‘celluloid history’.

Has celluloid since become history itself? 

The greatest All American Guitar band of all times

In the car I listen to podcasts (James Altucher, Tim Ferriss, The Candid Frame, Freakonomics, …).

Or I listen to music. For that I have an SD Card that I load with a random “smart playlist” from my iTunes library. 8GB of musical history. (Spotify is for the gym.)

Today I hit this fantastic Thin White Rope song, It’s OK. I had not listened to them for quite some time. Somehow they must have been missed by the randomization algorithm in iTunes.

They are still fantastic to listen to. The greatest All American band of all times. Grungy guitar rock from the desert. John Wayne, Billy the Kid, saloons, cowboys, buffalos, oversized vehicles, overloads of street signs, New York, Lincoln, guns, George Bush, Apaches, Ernest Hemingway, hamburgers, Dear Hunter, slavery, baseball, Texas, NASA, the electric guitar, Rock & Roll, FDR, IBM, obesitas, white sneakers, kaki trousers, Elvis, Omaha Beach, Winnetou and Old Shatterhand (Karl May himself jawohl), revolver, Ford Mustang, getto’s, Fox News, CNN, every 10 minutes advertising on tv, Star Wars, Joseph Heller, John Irving, William Eggleston, You Kill It We Grill It, Apollo I, II, III and following, Tom Peters, J.D. Salinger, The Blues Brothers, Apple, Casablanca, … I give up, but sure there are a few others.

And Thin White Rope.

The Quietus has written a very good article about the band, and their music. Can’t improve upon that one.

“‘It’s OK’ blasts down the synaptic highways, a thing of both terror and awe, before locking into a monumental end groove that the band proceed to demolish with searing feedback and a hammering counter-riff. This is one of those tracks it’s simply not possible to play loud enough.”

Classic. Listen.

Stranded — Greil Marcus over het desert island album dilemma

Welk album neem je mee naar een onbewoond eiland?

Boek cover van mijn oude kopie van stranded van greil marcus

Greil Marcus liet in 1979 twintig Amerikaanse rockcritici hun desert island disc kiezen en hun keuze verdedigen in Stranded. Dit soort literatuur kan ik eindeloos blijven lezen. Of er een blog of podcast over maken. Misschien bestaat die al, maar ik ben te lui om het uit te zoeken.

Show Image

Het boek schetst een mooi beeld van de jaren 60 en 70, en natuurlijk de rockscene uit de tijd dat vinyl nog mainstream was. Sommige bands zijn behoorlijk obscuur geworden. The Ronettes, oké, die herinner ik me nog, en veel jongeren hebben vast weleens een nummer van ze gehoord. Maar Little Willie John, Hugh Smith… Ik kan me niet herinneren ooit van ze te hebben gehoord. En ik was destijds wel met muziek bezig, las verwoed over het onderwerp: Oor, Rolling Stone, NME.

De keuzes in het boek zijn verrassend divers. Lester Bangs kiest voor Astral Weeks van Van Morrison. Greil Marcus zelf voor de New York Dolls’ debuut. Ellen Willis verdedigt Captain Beefheart’s Trout Mask Replica. Wat deze essays interessant maakt is niet zozeer de keuze, maar de argumentatie. Waarom dit album? Wat zegt het over wie je bent? Over wat muziek voor je betekent?

Het desert island disc gedachte-experiment dwingt je tot het onmogelijke: één album voor altijd. Geen variatie, geen afwisseling. Je moet kiezen tussen emotionele diepgang (Van Morrison) of intellectuele complexiteit (Beefheart), tussen nostalgie (The Ronettes) of energie (New York Dolls). De critici in Stranded worstelen hier allemaal mee, en dat worstelen maakt het boek goed.

Marcus verzamelde de essays voor Stranded in een tijd waarin muziekcritiek serieus genomen werd. Toen rockcritici als intellectuelen werden beschouwd, niet als marketingafdelingen. Het boek ademt die tijd.

Welk album zou jij meenemen?

Meer boekrecensies.
Meer over muziek.