Berichten en notities van Niek de Greef tijdens zijn reizen. Reflecties en observaties van wandeltochten, fotowalks, hikes in de stad en op het platteland en trip in het buitenland.
Deze week wandel ik samen met mijn dochter een stuk van het Groot Frieslandpad. We nemen de boot van Enkhuizen naar Stavoren en wandelen vanaf daar het pad verder.
Volg onze wandeling op YouTube — de eerste dagen staan hier al:
We wandelen een stukje van het LAW Vogeltrekpad. Het begint bij het NIVON in Bergen.
Het eerste stuk gaat door de bossen van Bergen aan Zee. We steken de Zeeweg over, en volgen het pad door de PWN duinen. Links en rechts staan hier in de schrale grond taaie krinkeleikjes, die te weinig voedsel krijgen om flink door te groeien. Als mensen die krom groeien bij de Engelse ziekte. Verderop enorme bramenstruiken, met volle bramen, onberoerd door menselijke plukhanden.
We passeren de huisjes die hier midden in de duinen zijn neergezet. Te Warskip. Als je geen Westfries kent weet je niet dat die ‘uit logeren’ betekent. Geen auto kan hier zorgen voor de bevoorrading, en even later komen we dan ook vakantievierders tegen die hun ingeslagen voorraden in grote tassen door de duinen naar hun vakantiewoning slepen.
Verderop een viertal zestigers met een emmer vol bramen. ‘Ja we moeten zo weer aan het werk,’ zegt een van de dames als we verwonderd in de emmers kijken.
Op een boomstam in de buurt van de Egmonder volkstuintjes en camping eten we een bammetje. Dan de polder in.
Halverwege de polder tussen Egmond en Heiloo bedenken we dat we de huissleutel in de auto hebben laten liggen. Terug? Een bus zien te vinden? We besluiten door te lopen.
Bij het kippenbruggetje verlaten we het LAW en we lopen via het jaagpad langs het water en de Zuiderneg terug naar huis.
Ik klim via het balkon naar binnen. Gelukkig stond er nog een deur op een kier. Ik fiets terug naar Bergen aan Zee om de auto op te halen.
Een reisverslag van 38 dagen door Japan — van Tokyo tot Shikoku, per trein, te voet en met een paraplu.
In maart en april 2023 reisde ik door Japan. Ik keek rond, liep veel, fotografeerde en schreef op wat me opviel: tempels en treinen, stille straten en drukke steden, rituelen, landschappen en alledaagse momenten.
Het boek telt 180 pagina’s en bevat meer dan 120 full-colour foto’s.
Lees de reisserie, dag voor dag.
Bestel het boek direct via mij.
Meer over het boek — inhoud en foto’s — op de boekpagina.
In september ga ik een week wandelen met mijn dochter. We moeten een beetje trainen dus wandelden we vorig weekend een stuk. Met een gevulde rugzak om het een echte training te maken.
Ik vul de rugzak thuis met een kilo of zes aan kleding, nog wat losse spullen zoals batterijen, regencape en water. Ik haal mijn dochter op. In de auto appt ze me.
‘WTF is dat? Anderhalve maand fucking droog en dan dit!’
Met een screenshot van Buienradar met blauwe heuveltjes die regen voorspellen.
We rijden naar Bergen aan Zee. Hier hebben we een aardige route gevonden.
Op de parkeerplaats begint het inderdaad te spetteren.
‘Kan nooit lang duren,’ zeg ik optimistisch.
We doen een jasje aan tegen de regen, tillen de rugzakken op onze rug en lopen het bos in. Een minuut of tien later stopt het gespatter. Het blijft bewolkt maar de temperatuur loopt op. Een kwartier verder hebben we het alweer zo warm dat we stoppen om onze jassen op te bergen.
Het Heidepad is een wandeling die vooral door het bos tussen Bergen en Bergen aan Zee loopt, en die hier en daar een pluk heide aandoet.
Tegen een uur of tien eten we wat op een bankje. De eerste mede-wandelaars komen voorbij. Een handjevol, het is nog vroeg. Een stel van rond de 65 in hardlooptenue komt het bos achter ons uit. We horen ze aankomen: zij zijn druk in gesprek met elkaar. De vrouw dribbelt een stukje voor de man uit, gaat dan weer over in wandelpas. De man haalt haar in en het gesprek gaat verder. Dan dribbelt de man een stukje vooruit, en gaat weer wandelen. De vrouw haalt hem weer in. Het gesprek wordt hervat. Zo gaat dat een paar keer door terwijl het stel over het heideveld voor ons oversteekt. Dan verdwijnen ze over een heuvel in het bos.
We doen onze rugzakken weer op onze rug en lopen het veld op. Het begint weer te spetteren. In de bomen waarin het stel zojuist verdween begint het bladerdak te ruisen door de regen. De regen wordt dikker. Aan de overkant stopt het even, maar later, als we tussen de bomen lopen begint het weer te regenen, nog harder dan net.
We lopen nog even door maar proberen toch even te schuilen en we staan een minuut of vijf onder een boom. Het ziet er echter niet naar uit dat het snel droog wordt, dus we wandelen maar verder.
De rest van de wandeling lopen we in de regen. Door echte plassen. De wandelaars die we nog tegenkomen hebben een kleurige paraplu boven hun hoofd, beter voorbereid op neerslag dan wij.
Zeiknat komen we bij de auto. Verwarming en airco aan en opdrogen.
9 april 2023. Vandaag gaan we relatief vroeg op pad om op tijd te zijn bij het bekende Fushimi Inari-tempelcomplex.
Het is er zoals we hoopten nog rustig. De wandeling door de duizenden oranje torii heuvelopwaarts is zwoegen. Onze benen branden. Anderen passeren ons met gemak. De klim is een stuk langer dan we verwachtten. Hoe hoger we komen, hoe minder collega-toeristen er poseren voor fotomomenten.
De beloning op de top is een fabuleus uitzicht over de stad en even verderop een prachtige plek vol kleine schrijnen.
Op de kaart zien we een alternatief pad voor de terugweg. Het pad leidt door de bossen naar beneden, maar is supersteil. We dalen behoedzaam af en lopen een buitenwijk in. We bezoeken hier de Tofuku-ji-tempel.
Zo hebben we een lange ochtend en een hele wandeling achter de rug. En dus een gezonde trek gekregen. In de buurt van het station eten we lunch bij een heel oud stel dat een traditioneel restaurant runt langs de kant van de weg, tussen een autoweg en de spoorlijn ingeklemd.
We reizen een stukje terug met de trein van Tofukuji naar Jingu-Marutamachi Station en lopen dan naar de Ginkaku-ji tempel. Onderweg komen we toevallig de Hyakumanben Chion-ji tempel tegen. We gaan naar binnen. Een schitterende poort geeft toegang tot het complex.
We lopen terug naar ons hotel. We volgen het Pad van de Filosoof dat langs een klein stroompje loopt. Het pad is genoemd naar Nishida Kitaro, die hier volgens het verhaal met zijn wandelingen geest en lichaam in gezondheid hield. We passeren zijn gedenksteen.
Onderweg zien we een oudere vrouw in een winkel, stoïcijns gezeten onder een roze zonnescherm. Het licht zet haar grijze haar in een waas van roze. Ze kijkt niet op als we passeren.
We kopen ninjasokken voor de baby van onze nicht, en eten honingsoftijs – een lokale specialiteit die ons wordt aangeraden door een meisje in honkbalkleding. Het is een uitzonderlijke zonnige middag.
Dit is de achttiende aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
Lees hier de vorige aflevering.
