Niet al te vroeg opgestaan. Uur of 9. Nog een beetje rondgekeuteld in het winkelcentrum.
Rustig ontbijt en dan een Grab naar het Maleisische National Museum of/for Visual Arts.

Ik mag gratis naar binnen, krijg een sticker op mijn shirt.
Ik loop de wenteltrap op.
Op elke verdieping zijn links en rechts galerijen maar 2 van de 5 zijn gesloten.
Leuk werk en minder interessant werk. En als altijd minstens net zo leuk naar de mensen te kijken.

Ik loop terug naar het centrum. Ik moet een moeilijke kruising over en volg een paar locals die dwars over de kruising, onder de cross-overs door een weg weten naar de overkant.

Aan de andere kant is de straat blauw van de vlaggetjes. Het blauw met de witte weegschaal vn de regeringspartij. 9 mei zijn er verkiezingen.

Men vreest hier voor herrie als de verkiezingen niet gewonnen worden door de zittende regeringspartij. In de jaren 60 zijn er serieuze rellen geweest, waarbij de regering bruut heeft opgetreden tegen niet-regeringsgezinden. Dat zijn dan o.h.a. de niet-Maleisiers – d.w.z. de Chinezen en de Indiers. Daar zijn veel doden bij gevallen.

Ik loop door naar de Petronas Twin Towers. Daar is de dagelijkse selfie-gekte aan de gang.

In de Twin Towers zit een hele goede boekhandel: Kinokuniya. Is een universiteitsboekhandel maar hebben ook een hele respectabel aanbod fotoboeken.

Ik koop er een boek van Alex Webb: La Calle. Lees in de koffiebar van de boekhandel.
Dan achter de Petronas Towers het park in. Het begint te regenen. En niet zo zuinig ook. Deze tijd van het jaar normaal. Regen tussen 16:00 en 19:00.

Ik pak een Grab terug naar Putrajaya.

In de mall in het intussen afgrijselijk druk.

Na gedoe met paspoort toch normaal aan boord geraakt.
(Paspoort voor Maleisië moet 6 maanden geldig zijn. Die van mij was nog 6 maanden min 2 weken geldig. Daar kom je natuurlijk te laat achter. Noodpaspoort moeten aanvragen.)

Dat is natuurlijk vorstelijk: business class te kunnen reizen. Stewardess heeft ontdekt dat ik die nacht jarig zal worden. Als ik weer wakker ben krijg ik bij het ontbijt een beker met inscriptie. Zie foto.

Een man op een bankje voor de tempel bij Kampung Bahru wuift me naar binnen.

Ok to Enter!

Ik loop achter hem aan naar binnen. Een lift in. Een etage omhoog. In een grote kleedzaal doen we onze schoenen uit. Sokken ook. En wassen we onze voeten bij een lage wasbak. Dan leidt hij me de zaal in. Het is vrij donker. Een man zit voorovergebogen te bidden. Het is stil. Het is kaal. Aan de lange kant van de zaal staat een altaar. Ik probeer een foto te maken. Te weinig licht.

De nationale moskee is ingesteld op toeristen.

Bij de ingang schoenen in het rek. Je krijgt een paarse djellaba die je moet dichtplakken met ingenaaid, verweerd klittenband. Uiteraard zijn er ook eigenwijze mannetjes die denken dat dat niet nodig is. Het aantal toeristen in de moskee wordt gereguleerd door middel van het aantal uit te geven djellaba’s. Ik was vroeg en kon direct naar binnen. Toen ik terug kwam zat er een rij toeristen op bankjes te wachten op vrijgekomen djellaba’s.

De gebedsruimte mag je alleen in als je moslim bent.