I read about Jeff Bezos’ boat. To get it from the shipyard to the open sea, the Hef, the Koningshaven bridge in Rotterdam (“a Dutch city”), had to be taken apart.
There is a lot of fuss about that. I can only think, “Don’t be silly. Jeff really needs that boat.”
But seriously, put yourself in the man’s shoes. You have so much dough you don’t know what to do with it. Then, of course, you start taking space trips. And buy insanely big boats. What else are you going to do with all that money. Shouldn’t we all have a little more respect for Jeff Bezos’ problem?
Gisteren eerst naar Heusden gereden. Een oud vestingstadje. Het stadje is helemaal opgeknapt, een nu beetje overgecultiveerd, naar mijn smaak. Het is een levenloos gebeuren, op deze woensdagmorgen. We lopen over een groot deel van de vestingwal. Het pad is modderig.
We rijden naar de Moerputten, een natuurgebiedje bij Den Bosch. Over de dijk liep vroeger een trein. Van het spoor resteert nog een lange ijzeren spoorbrug. Een getrouwd stel wordt er gefotografeerd.
Op de terugweg lopen we door het natte laagveengebied onderaan de dijk. Een gothic landschap van bemoste en rottende bomen in het water. Tieners roken stiekem een jointje op de vlonders door het moeras.
Het eerste verhaal, met de titel De Brief, verhaalt over hoe Nooteboom een brief aan zijn uitgever verwisselde met een brief aan zijn geliefde. De verwisseling wordt opgemerkt door Nooteboom’s uitgever en op wonderbaarlijke wijze komt de brief aan de geliefde via een Nederlandse diplomaat en schrijver in Mexico toch goed terecht. Ik probeer te vinden wie de diplomaat was. Ik vermoedde F. Springer, maar die is niet in Mexico gestationeerd geweest. Helman lijkt het ook niet te zijn. Het blijft een raadsel.
Het verhaal doet me denken aan het verhaal Oculare Biesheuvel, van Maarten Biesheuvel, waarin de bril van Biesheuvel hem achterna reist door Oost-Europa.
Het tweede verhaal heet De koning van Suriname. Het verhaalt over de terugreis van Nooteboom uit het oerwoud van Suriname met een klein vliegtuigje. Zijn medepassagier is een hoge ambtenaar in wie Nooteboom de koning van Suriname ziet.
Het laatste verhaal lijkt een gedroomd reisverhaal.
Gisteren liep ik een fotowandeling bij Oudkarspel, of Heerhugowaard – als je er op let kom je er steeds meer achter dat Google Maps het eigenlijk ook niet precies weet. Ik parkeerde bij de brug van de provinciale weg over het kanaal dat volgens googel Kanaal Alkmaar Kolhorn heet. Dat zullen we dan toch maar geloven.
Hier heerst de prut in deze tijd van het jaar en ruikt het naar rottende kool. De velden liggen vol plassen.
Ik volg Waarddijk Noord. Bij een pittoreske autosloperij neem ik even de tijd voor een paar foto’s. Het dek van de steiger is glad en ik moet oppassen dat ik niet in het water lazer.
Verderop passeren een zwerver met een volle rugzak en ik elkaar. Hij ontwijkt mijn blijk. Even later verdwijnt hij van de dijk. Ik heb een vermoeden waar hij een slaapplaats heeft gevonden.
De eigenaresse van de stal Samaika stopt voor me en we maken een praatje. Ze zoekt tussen de 8500 foto’s op haar telefoon een paar hele mooie foto’s van zonsondergangen op deze plek. Ik verwijs haar naar noordhollandfoto.nl.
Ik loop terug naar de auto. Een huis met een ladder tegen het dak en en een schuur van het zeildoek van een kermis. Ook hier wordt FvD gestemd. Jammer.
