Fotowandeling De Meer Amsterdam: doorweekt in de regen

Gisteren een heldhaftige poging gedaan om een fotowandeling te maken bij De Meer in Amsterdam. Het begon droog. Het eindigde doorweekt.

Ik parkeer bij het voetbalveld van Zeeburgia. De route: langs het Science Park van de UVA naar het Amsterdam-Rijnkanaal, dan zuidelijk richting Diemen. Onder de A10 door bij Oud-Diemen, en dan het pad onder de snelweg volgen.

De Meer is een vreemde plek. Industrieel Amsterdam. Datacenters, volkstuinen, sportvelden, snelwegen. Het grenst aan niets en alles tegelijk. Niet mooi, niet fotogeniek.

De aanhoudende motregen heeft me inmiddels doorweekt. Mijn camera is nat. Mijn kleding is doorweekt. Bij de eerste gelegenheid weer onder de A10 door, De Meer in, snel naar de auto.

Afgedropen dus.

Meer Amsterdam fotografie: Westhaven, Amsterdam of Amsterdam Oudejaaarsdag.

Over mijn Noord-Holland Grid Project.

Amsterdam Westhaven

Gisteren in het bizarre industriegebied Westhaven in Amsterdam foto’s gemaakt. Naar Zaandam gereden en geparkeerd bij Tamoil tegenover het Hembrug terrein om vanaf daar de tocht te beginnen.

Met het pondje naar de overkant. Aan beide kanten van het kanaal staan interessante snackbars. Uiteraard gesloten nu i.v.m. de lockdown.

Vanaf de pont loop ik naar rechts, het  industrieterrein op. Bij de pond is een eigenwijs buurtje met een handvol woonhuizen. Het is wel een keuze om hier te willen wonen, zo omgeven door industrie. Met een magnifiek uitzicht over het Noordzeekanaal, dat wel. De tuintjes zijn meest volgeplempt met buizen, bootjes, gereedschap, dakpannen, hout en ander ondefinieerbaar bouwmateriaal.

Ik loop langs een enorm opslagterrein. Grote bergen zwart gruis. Geen idee wat het is. Kolen? Enorme kranen en andere indrukwekkende apparaten staan op het terrein om het zwarte gruis te verplaatsen en te verwerken.

Langs de industriële gebouwen aan de andere kan staat een strakke rij populieren.

Bij een rangeerterrein voor treinen breekt het beeld weer iets: enorme windmolens, treinwagons en materiaal voor rails. Een enorme transportbuis steekt de weg over.

Ik loop terug, en steek over via een weggetje dat Kajuitpad heet. Aan het eind van het pad is een afvalverwerkingsbedrijf aan. Een rij ooievaars staat op het dak opgesteld om het afval te lijf te gaan. Als ik dichterbij kom trekken ze zich terug het dak op, uit het zicht.

Bij de pont loop ik langs het grote beeld van het kussende stelletje in Delfts blauw. Leuk idee hier langs de uitgestrektheid van het kanaal.

The God of Small Things (Arundhati Roy) – Read During a Flight Disaster

The €6,000 Flight Disaster

My flight from JFK to Johannesburg was cancelled. The travel agency had made an error with my booking, and I wasn’t on the alternative flight through Atlanta they offered. After a stressful night at the Marriott near JFK and numerous phone calls, they arranged a new flight for the next day.

The price? The new ticket had gone up from €2,900 to €4,200. Total flying cost for this trip: €6,000 for a single economy ticket.

Discovering The God of Small Things

While waiting at JFK for my rescheduled flight, I wandered into the airport bookshop and bought The God of Small Things by Arundhati Roy.

The novel tells the story of fraternal twins Rahel and Estha in Kerala, India. It’s about forbidden love, family tragedy, and how small moments shape entire lives. Roy won the Booker Prize for this debut novel in 1997.

Reading in a Dreamy Half-Conscious State

The flight was less difficult than expected, though I slept less than I hoped. I watched three movies: Bewitched (crap), Batman Begins, and Caché with the most beautiful woman on earth: Juliette Binoche.

Between the movies and fitful sleep, I finished The God of Small Things.

Arundhati Roy - the god of small things book cover

The book is wonderful, though in my mind, I’ll always associate it with the dreamy state of half-consciousness I was in while reading it somewhere over the Atlantic Ocean. Roy’s lyrical, fragmented narrative style matched perfectly with that jet-lagged mental fog. The way she plays with time and memory—jumping back and forth, revealing the tragedy in pieces—felt right for reading at 30,000 feet with no sense of time or place.

Maybe that’s the perfect way to read this particular book: untethered, floating, between worlds.

I checked in at the Sandton Sun and Towers hotel in Johannesburg. Villamoura, the hotel’s restaurant, is an absolute must—their calamari is exquisite. I collapsed after that, still thinking about Rahel and Estha.


More on book reviews via my book reviews page,