Vogels, vergeten accu’s en veel bier – een dag op Terschelling

Ik ben niet zo’n vogelaar, maar het achtergrondconcert op de vroege ochtend in West aan Zee is indrukwekkend en divers. Een minuutje Merlin levert een fraaie verzameling vogels op: grasmus, fazant, wulp, boerenzwaluw, groenling, huismus, koekoek, putter, kneu, barmsijs, kokmeeuw, scholekster, kauw, grauwe gans, winterkoning.

Later langs het strand. Hier is niks, en ik loop met een fototoestel en maak foto’s van niks. Steltlopertjes en aalscholvers die met hun uitgespreide vleugels op het strand staan, poserend als bodybuilders. Bij de strandopgang van Midsland aan Zee zie ik een fotoshoot van een zwangere vrouw. Haar enorme witte buik schittert in de zon.

more days at the morisaki bookshop van satoshi yagisawa - book cover

Terug in ons huisje. Ik lees More Days at the Morisaki Bookshop, van Satoshi Yagisawa, het vervolg op Days at the Morisaki Bookshop. Ik zak in slaap in het zonnetje. Als ik op de fiets wil stappen om me bij de rest van de uitgewinkelde familie te voegen kom ik er achter dat ik de accu van de fiets thuis heb laten liggen.

Ik wandel een half uurtje naar Midsland. Een man met een gebruinde waddenkop en felblauwe ogen helpt me geroutineerd aan een fiets.

‘Dit is wel een bedrijf, he’ zegt hij tegen een collega die iets vanuit de andere kant van de winkel tegen hem zegt dat ik niet versta.

Lunch bij Puravida in het dorp aan een wankel tafeltje. Aan de andere kant van de straat verschonen zes volwassenen met veel theater een baby.

Later in de strandtent. Hier wordt veel bier gedronken. Een groepje brallerige dertigers is luidruchtig en aangeschoten. Naast ons zitten een gebruinde vrouw en een kale man met een petje bier te drinken. In de tijd dat wij op het terras tikken ze ieder minstens vijf vaasjes weg.

More Days at the Morisaki Bookshop uitgelezen. Een leuk boek met een mooi einde. Jane Friedman’s The Business of Being a Writer is de volgende op de stapel. Samen met The Convenience Store by the Sea.

We rijden naar Formerum voor zonnebrandcrème. Ook vergeten, en zeker nodig. We rijden door naar Heartbreak Hotel bij Oosterend. Een vader doet op de parkeerplaats een dansje met zijn dochters. Muziek schettert uit de smartphone van een van de meisjes. Katy Perry, of Taylor Swift, of een van die andere zangeressen die ik niet goed kan identificeren. Op het terras is het plotseling dringen.

‘s Middags wandelt ik een rondje. Ik was hier in februari, toen was het barkoud en kaal. Nu dwingen loslopende runderen met tot een klein omweggetje door het struweel.

Gelezen: De Arrogante Aap, Murakami en anderen

Christine Webb is een leerling van Frans de Waal. Ze schreef een boek met de grappige naam De Arrogante Aap. Ik vond het lastig te lezen. Het is zo’n boek dat één idee helemaal uitspint in

verschillende richtingen, voorziet van wetenschappelijke onderbouwing en een web van citaten. Ik heb daar al snel genoeg van. Ik scande het door op zoek naar een volgend idee, maar het komt niet.

Dat ene idee: de mens is geen uniek wezen, maar één van de vele levensvormen op aarde. Kinderen maken van nature geen onderscheid tussen mens en dier. Taal maakt ons niet uniek – ook dieren communiceren. En onze taal creëert bewust afstand: we zeggen biefstuk, niet koeienvlees. Gereedschapsgebruik? Niet exclusief menselijk. Wetenschappers die apen in gevangenschap bestuderen zien ander gedrag dan in de vrije natuur – een methodologisch probleem dat meer zegt over de wetenschap dan over de apen. Minder antropocentrisme zou ook tot minder racisme leiden. Webb bepleit een nieuw mensbeeld, zonder menselijk exceptionalisme, met meer mededogen voor de aarde en de andere wezens die er op leven. Een interessante kijk. Maar met de huidige wereldleiders onderdrukt je het cynisme nauwelijks.

Ik las ook Satoshi Yagisawa’s Days at the Torunka Café. Ik kende hem van Days at the Morisaki Bookshop – liep tegen dit boek aan en kocht het onmiddellijk. Drie verhalen die enigszins over elkaar liggen, over bezoekers en personeel van een koffiehuis in Tokyo.

Op fotofestival West-Friesland hielp ik bij twee lezingen van fotograaf Govert de Roos, en kocht zijn fotoboek Prince – Detroit 1984. De Roos raakte bekend in de scene rond Prince via foto’s die hij maakte van Vanity 6, en met een omweg werd hij uitgenodigd om tijdens een concert in Detroit het hele optreden te fotograferen. Als je Govert hoort vertellen begrijp je ook waarom artiesten met deze warme man wegliepen.

Van Haruki Murakami las ik Jazzportretten. Ik ben op geen enkele manier into jazz, maar als Murakami er over schrijft krijg je meteen zin om er naar te luisteren.

 Satoshi Yagisawa's Days at the Torunka Café cover
Govert de roos - vanity 6
govert de roos - prince detrot 1984

Nieuwe dingen geprobeerd: Proton, Eurosky en een provider die zichzelf opblaast

Ik heb al een tijdje een herinnering in mijn agenda staan: welke nieuwe dingen heb je geprobeerd.

Proton Calendar. Ik vergeet te veel verjaardagen en wilde tegelijkertijd af van de mix van Google- en Apple-kalenders. Omdat ik Proton al gebruik voor vpn en cloudopslag was dit een inkopper. Je importeert je bestaande kalenders zonder gedoe.

Foto van mijn SE gefotografeerd met een oude iPhone 6 gefotografeerd met mijn SE

Standard Notes. Apple Notes is prima, maar draait onder het Amerikaanse regime. In het Proton-ecosysteem stuitte ik op Standard Notes, onlangs door Proton overgenomen. Een uitstekende app. Niet helemaal zo goed als Apple Notes, maar voldoende.

Eurosky. Nog een soevereiniteitsactie: mijn Bluesky-data verplaatsen naar een Europese server. Via eurosky.tech/accounts/migrate.

De Fairphone. De batterij van mijn iPhone SE uit 2022 houdt het bij intensief gebruik al geen dag meer vol. Ik las dat je er e/OS op kunt draaien, om dezelfde redenen. Maar de nieuwste Fairphone is al meer dan een jaar oud en zou een achteruitgang zijn. Ik laat voorlopig de batterij vervangen.

Mijn telefoonprovider stuurde een e-mail. Per 1 juni gaan de kosten van mijn sim only-contract met één euro omhoog. Niet veel, maar het is een contract openbreken. Ik bel. Iemand neemt op. De medewerker is het met me eens: dit kan volgens de eigen algemene voorwaarden inderdaad niet. Daarom worden per 1 juni ook de algemene voorwaarden aangepast. Mijn contract is daarmee niet meer geldig. Binnen een dag ben ik over naar een andere provider. Ik was best tevreden.

Ik las Banana Yoshimoto’s Moshi Moshi. Deze Japanse schrijfster werd beroemd met Kitchen. In Moshi Moshi probeert de hoofdpersoon, een jonge vrouw, haar leven op te rapen nadat haar vader zichzelf onder bizarre omstandigheden van het leven heeft beroofd. Yocchan verzet zich tegen het knellende raamwerk van de Japanse maatschappij.

moshi moshi van banana yoshimoto book cover

‘… de leugen die dicteert dat je een fatsoenlijk leven moet leiden. … ik dacht dat het vreselijk met me zou aflopen als ik niet volgens de norm leefde…’

… ik vermoedde dat mensen niet altijd dichtbij zichzelf konden blijven, of volledig voor de pure en mooie delen van hun leven konden leven. Misschien hielden ze zichzelf met veel moeite in stand door te doen alsof ze blij waren met hun eigen keuzes, omdat ze uit elkaar vielen als ze dat niet minstens nastreefden …

Wachtkamer, verhuizen, foodhallen

foto prints van niek de greef

1 februari 2026

Hoi,
Deze week begint in het ziekenhuis als A. in de badkamer valt. Dezelfde wachtkamer waarover ik vorige week toevallig schreef. Gelukkig laten de foto’s zien dat er niets gebroken is.

Leuk! Ik verkoop een paar prints via mijn Let’s Go Analogue winkeltje.

Vrijdag en zaterdag twee dagen fysiek bezig geweest: P. helpen verhuizen. Ouderwetse spierpijn in mijn bovenbenen door het geknutsel aan IKEA-meubelen. Maar het is dan ook een room met een view, in een gerestaureerd pakhuis op de Kop van Zuid in Rotterdam.

Zaterdagmiddag lunch in de Foodhallen. Vietnamees, Surinaams, Koreaans, Spaans, Japans – alles onder één dak. Erg leuke plek, op 2 minuten afstand van P.’s nieuwe huis. Net als het Fotomuseum in Rotterdam, overigens. Daar kijk ik naar uit, zodra ik geen IKEA-meubeltjes meer hoef in elkaar te zetten.

De leeslijst van de afgelopen tijd wacht op mijn notities. Alleen die van Stephen Graham is klaar (handgeschreven manuscript), dus volgende week iets te doen.

Komende week: Reizen naar Terschelling, Ameland, Lauwersoog en Schiermonnikoog. Hou de mail in de gaten.

Tot volgende week, Niek

wachtkamer in ziekenhuis
stapeltje boeken
uitzicht uit kamer van appartement in rotterdam
foodhallen rotterdam

Nieuwsbrief 18 januari 2026

Hoi,

Ik lees Stephen Graham uit, Het geluk van de wandelaar. Ik kreeg het boek, en het is best goed. Geschreven rond 1925, maar nog steeds leuk. Verrassend genoeg gaat het niet over specifieke wandelingen. Het zijn aparte hoofdstukjes over verschillende onderwerpen die meer met filosofie en praktische zaken van wandelingen te maken hebben. Van wandelschoenen tot notities maken.

Volgende op de stapel is Sayaka Murata’s Vanishing World. Het begin is veelbelovend weird.

Inhaalslag met posts vandaag. Er stonden er een aantal klaar, maar deze week stond in het teken van editen van mijn mainframeboek. De laatste twee reviewers hadden hun commentaar ingeleverd en ik moest de volgorde van een aantal hoofdstukken omgooien en een hoofdstuk opsplitsen.

Schreef ook van de week nog een populair-wetenschappelijk stuk over quantum computing.

Gisteren lunch bij Het Genot van Groot-Schermer. De naam dekt de lading.

Tot volgende week,
Niek

Son't Be Afraid of  the Mainframe - door Niek de Greef