fotografie | Niek de Greef

Velserbroek, Spaarndam, 17 juli 2021

Bericht gepubliceerd op:18/07/2021

Ik parkeer langs de snelweg bij zo’n vrijgevochten buurtje van woonboten langs het water. Het straatje om de hoek heet Linie van: de waterlinie. Even verderop gaat het dan ook langs Fort benoorden Spaarndam, maar volgens de kaart heet het hier Velserbroek.

Langs het Liniepad, dan naar links en ik loop Spaarndam in. De route slingert me de IJdijk op en af (ook hier een IJ). Een eilandje in de haven, waar ik als onbevoegde helaas geen toegang toe heb.

Ik vervolg mijn weg langs het Spaarne en kijk uit over het meertje Mooie Nel terwijl ik over het weggetje met de naam Pol loop. Prachtige namen hier.In de berm van de Spaarndamseweg ganzen die zich met zwarte oogschaduw hebben opgemaakt. Ze kijken agressief als Inez Weski. Mogelijk Nijlganzen.

Even buiten het dorp, bij een schip dat zondagsrust predikt, verlaat ik het Spaarne en sla rechtsaf de polder in.

De vliegtuigen zijn in dit stille vlakke natuurgebied extra storend.De Westbroekplas is een modern recreatiemeer. Mosun heeft er lekker ijs.

The Anthropocene Reviewed read

Bericht gepubliceerd op:01/07/2021

Book cover the anthropocene reviewed by john green

I wrote in an earlier post that I was reading The Anthropocene Reviewed by John Green. The Anthropocene Reviewed is a collection of essays in which John Greene examines some very different aspects of being human. I heard some of the essays before via via The Anthropocene Reviewed podcast.

The topics John Green touches on range from the cave paintings of Lascaux, through Indycar races in Indiana, the QWERTY keyboard to August Sander’s famous photograph titled “Three Farmers on Their Way to a Dance,” which depicts three men who do not appear to be farmers. (By the way, the photo I read on Wikipedia is actually called “Jungbauern, 1914,” and “Three Farmers on Their Way to a Dance” is the title of Richard Powers’ book inspired by the photo.)

Green mixes facts and personal stories in the essays in an engaging, funny and moving way. A great book that tastes like more.

Postscriptum: See also this video about a review of August Sander’s photo on The Art Assignment channel, presented by John Green.

More John Green in Looking for Alaska, Turtles All The Way Down.

John Heartfield in De Fundatie

Bericht gepubliceerd op:30/06/2021

John Heartfield fotomontage helm met schedel, politieke collage uit jaren 30

Gisteren bezochten we museum De Fundatie in Zwolle. Ik kom niet vaak in Zwolle. De stad verrast. In mijn herinnering is Zwolle een saaie plattelandsstad, in werkelijkheid zag ik een behoorlijk hippe, modern stad. De mensen zijn van deze tijd, de winkels zijn fleurig en modern en er is een boekwinkel waar je U tegen zegt, en De Fundatie.

Vergelijk dat met Alkmaar, de stad waar ik dicht bij woon, en die van vergelijkbare omvang is. Dan is Alkmaar een stad met een armoedige saaie uitstraling, de winkelstraten zijn oubollig en saai, er is geen fatsoenlijke boekwinkel meer sinds Feijn (toch al niet te vergelijken met Waanders in de Broeren in Zwolle) zijn deuren heeft gesloten, het museum van Alkmaar, het Stedelijk Museum Alkmaar, is onvergelijkbaar met De Fundatie, afgezien van het waterige mengsel van kunst en geschiedenis dat het Stedelijk biedt.

In de Fundatie zien we de expositie over John Heartfield – PHOTOGRAPHY PLUS DYNAMITE. John Heartfield is een Duitse dadaist (geboren als Helmut Hertzfelde) en communistische activist die fotocollages maakte, uitvinder was van het concept fotomontage. Hij was een vroeg en scherp criticus van het opkomend fascisme van Hitler in Duitsland.

Het werk van Heartfield is creatief, grimmig, meedogenloos verrassend. Hij maakte vele affiches, illustraties en boekomslagen.

John Heartfield fotocollage Hitler, anti-fascistische kunst

Het werk van Heartfield doet nog steeds modern aan. Het mist een beetje humor, maar dat kan zijn omdat ik de dadaïstische stijl associeer met Duchamp en Monty Python.

De aanpalende expositie van moderne Nederlandse moderne Nederlandse activistische kunstenaars in de serie Whose is the World? is indrukwekkend. Het mist de consistentie van Heartfield, en eigenlijk is dat ook best fris.

Ik vind een fantastische site over Heartfield https://heartfield.adk.de/en.
https://www.museumdefundatie.nl/nl/john-heartfield/

Museum De Fundatie Zwolle expositieposter John Heartfield

Islands — John Fowles & Fay Godwin on solitude, myth and the Scilly Islands

Bericht gepubliceerd op:22/06/2021

Islands - text by John Fowles, photos by Fay Godwin book cover

I bought this second-hand book (cheaply). Admittedly, I was primarily interested in Fay Godwin’s photographs in the book. Her photographs of the Scilly Islands landscape are monumental. However, I find John Fowles’s texts difficult to follow.

The island atmosphere of Fowles’s text reminds me of Tim Robinson’s books, especially those about the Aran Islands. Tim Robinson’s work provides a lot of detail on the landscape; in this book, Godwin’s photos provide a similar visual detail to Fowles’s meandering texts.

Fowles’s texts follow a historical and mythological sort of baseline. He discusses the characteristics of island communities: solitude and emptiness, independence from legal power, and a unifying feeling that sets islanders apart from mainlanders. Islands, withdrawn from common law and ethics, provide a unique magic. Fowles weaves a reasonably diverting story that touches on many topics. He mixes Homer’s Odyssey (did a man really write it, or must this have been a woman?) with Joyce’s Ulysses, Shakespeare’s work, historical deviations, Robinson Crusoe, and other Greek mythology.

Troy Town Maze, St. Agnes, Isles of Scilly, 1977, Fay Godwin

Tim Robinson’s joy for precision.

Meer over boeken reviews.

Rondje IJmuiden aan Zee, 3 juni 2021

Bericht gepubliceerd op:05/06/2021

Strand van ijmuiden zonnige avond met zomerhuisjes en tata steel op de achtergrond

Gisteravond bij IJmuiden foto’s gemaakt. Geparkeerd aan de Harlingenstraat, aan de noordkant van het jachthaventje van IJmuiden aan Zee (als het zo heet). Tussen de Harlingenstraat en de zeekant is een hoge betonnen muur opgetrokken. Aan de andere kant is een duin gemaakt waartegen twee lange rijen strandhuisjes zijn neergezet, met een klein strandje als voortuin. Het strandje, zo lees ik later op Google maps, heet dan ook het Kleine Strand. Rechts, voor de bewoners, uitzicht op de Hoogovens/Tata/Corus.

Strand van ijmuiden zonnige avond met zomerhuisjes, tata steel en ferry van tui op de achtergrond

Ik loop over de pier langs het strandje, met de bedoeling bij het grote strand van IJmuiden uit te komen. Helaas heb ik geen rekening gehouden met de haveningang, die het onmogelijk maakt via deze weg het strand te bereiken. Ik herinner me nu dat ik er al eens eerder in was getuind. Om het strand te bereiken vanaf hier moet je helemaal om het jachthaventje heen lopen, of rijden. Ik besluit het laatste te doen, en slenter terug naar de auto.

Strandpaviljoen op het strand van ijmuiden op een zonnige zomeravond

Aan de andere kant is een enorme parkeerplaats. Ik parkeer bij het hotel vooraan de Kennemerboulevard, en slenter over de boulevard naar het strand. Halverwege zit een Chinese familie te dineren.”Een oorlel zo groot als een biefstuk, door die wespensteek,” vang ik op.

Het strand is behoorlijk leeg. De laatste dagjestoeristen verlaten het strand en de strandtenten zijn aan het opruimen. Alleen bij de strandhuisjes is nog leven. Hier een nog langere rij van drie etages strandhuisjes.