We gaan op weg naar Himeji, waar een van de mooiste kastelen van Japan staat. Het is een uur reizen met de trein vanuit Osaka. Inmiddels beginnen we de ondergrondse stad steeds beter te begrijpen. Je begrijpt het pas als je het ziet. De treinreis is leuk. We genieten van het geboemel door het Japanse landschap.
Het weer is opgeklaard. Bij het uitstappen zien we het kasteel meteen liggen: Himeji jo, ook wel de witte reiger genoemd door zijn elegante vorm. Het ligt er heel fraai bij, maar de drukte is overweldigend. Er zijn nog tickets, maar het is te veel. We lezen dat het aantal tickets gemaximaliseerd is op 15000 (!). We bekijken het mooie kasteel van de buitenkant, en nemen wat foto’s.
Nu we wat tijd over hebben in ons schema bezoeken we Engyo ji, een tempel iets ten noorden van Himeji, uit het jaar 966. De kabelbaan naar de berg waarop de tempel ligt blijkt stuk, dus wandelen we zelf de berg op. Het is een bijzondere wandeling, langs een smal paadje. Onderweg worden we begeleid door kleine bodhisattva beeldjes en een bordje van de berg Shoshazan zelf, die ons welkom heet. Het is heerlijk rustig, we komen amper mensen tegen. Behalve een stel lachende Japanse meiden, die vrolijk kwekkend en vol energie de berg op rennen.
De tempel ligt midden in het bos, zonder de felle kleuren van Nikko, maar het houtsnijwerk en de omvang zijn indrukwekkend. En vooral: de stilte. Een wereld van verschil met het drukke kasteel beneden. Het mooiste blijft toch wat je onverwacht vindt.
Dit is de zesde aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
Het hotel biedt geen ontbijt, maar op de eerste verdieping is een klein zitje waar we zelf filterkoffie kunnen maken. Een bejaard echtpaar helpt ons. De vrouw is vriendelijk en behulpzaam, geduldig uitleggend hoe het koffiezetapparaat werkt. De man is nors en kortaf, knikkend als we iets vragen maar verder niets zeggend.
“My son,” zegt de oude vrouw. Ze knikt naar de norse jongeman achter de receptiebalie.
We drinken koffie bij het raam. De zon licht het laatste restje winterse sneeuw op de bergtoppen op. De lucht is helder en scherp, zoals alleen op hoogte mogelijk is.
Nikko Kekkō
De Japanners hebben een gezegde: je kunt pas zeggen dat iets kekkō (prachtig) is, nadat je Nikko hebt gezien.
We wandelen opnieuw door het park. We zijn vroeg, het is nog rustig. We zien andere dingen nu. De echte omvang van het complex vooral. Hoeveel tempels, musea, mausolea en torii er werkelijk zijn, verstopt tussen de dikke bemoste bomen en oude stenen muurtjes.
Het mos op de stenen is dik als een tapijt. Bomen grijpen zich met kronkelende wortels vast aan de rotsen.
Tegen het middaguur begint het druk te worden. We eten een Anpan bij een kraampje. Dat is een broodje met een zoete rodebonenpasta. Dan verlaten we het complex. Een een stroom mensen beweegt langs ons, van het station naar het tempelcomplex. Voor het overgrote deel zijn het Japanners. Hier en daar horen we Amerikaans, Frans of Duits. Maar het zijn uitzonderingen.
Kanaya Hotel History House
We bezoeken het Kanaya Hotel History House, een stukje lopen vanaf de uitgang van het tempelcomplex. Ongeveer vierhonderd jaar geleden was dit een woning voor samoerai-krijgers. In 1873 werd het omgebouwd tot Kanaya Cottage Inn, een van de eerste plekken in Japan waar buitenlanders konden logeren.
Bij de ingang wordt het ticket uit het boekje gescheurd en krijgen we een muntje in onze hand gedrukt. Om het museum te bereiken moeten we door een zaal met deftig geklede mensen die zitten te lunchen. Vreemd om door iemands lunchruimte te moeten lopen om bij een museum te komen.
Het muntje is bedoeld voor de toegangspoort, een klein mechanisch poortje, ouderwets. Het klikt open en we gaan door.
De bejaarde gids met een schema
De entree van het museum is een kale ruimte. Hier kunnen we onze schoenen uitdoen en sloffen aantrekken. Bruine plastic sloffen, veel te groot, die klepperen bij elke stap.
We zijn de enige bezoekers.
Er hangen pijltjes aan de muur die de route aangeven. Ruimte na ruimte. Het huis is nagenoeg leeg. Geen meubels, geen decoraties. Alleen houten vloeren en die typische kamerschermen die ruimtes groter of kleiner kunnen maken.
Na een minuut of vijf verschijnt er plots een bejaarde Japanse vrouw. Ze spreekt ons aan op driftige toon, in moeilijk verstaanbaar Engels. Veel gebaren. Wijzend naar ons, naar de pijltjes, naar de volgende ruimte, terug naar waar we vandaan komen. De boodschap is desalniettemin duidelijk: we mogen niet op eigen houtje rondlopen. We moeten haar volgen.
In hoog tempo worden we door de rest van het pand geleid. Ze loopt snel voor een oude vrouw. Ze wijst, zegt dingen die we niet verstaan, opent schuifdeuren en sluit ze weer. Soms blijft ze staan en wacht ongeduldig tot we hebben gekeken. Dan loopt ze alweer door.
De tuin achter het gebouw is fraai. Keurig verzorgd. Kleine boompjes, zorgvuldig gesnoeid. Een vijver met koi. Stenen paden. Het is stil hier, vredig, in schril contrast met het ongeduld van onze gids.
“Beautiful,” zeg ik.
Ze knikt. “Yes, yes. Now we go.”
En dan worden we weer op straat gezet. Ze begeleidt ons naar de uitgang, buigt kort, en verdwijnt weer het gebouw in.
Nikko Tamozawa Imperial Villa
We wandelen door naar Nikko Tomazawa Imperial Villa. Een traditionele woning uit het begin van de twintigste eeuw, gelegen in een mooi park. De villa diende als buitenverblijf voor de keizerlijke familie tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw.
We dwalen door de lege ruimtes en het stille park. We genieten van de rust na de afgelopen dagen van stads- en toerismedrukte. Het park en de woning zijn in strakke stijl neergezet en vormen een geheel dat gebalanceerd aanvoelt.
Shimenawa: een touw als grens
We leren dat in Japan een touw aan een steen gebonden en op het pad gelegd of opgehangen een teken is voor verboden toegang. Dit heet een shimenawa, een traditioneel symbool om grenzen aan te geven.
Zo. Het is mooi geweest.
We lopen terug richting het centrum. De zon staat lager nu, de schaduwen worden langer.
Nikko is inderdaad kekkō. Maar ook een beetje bizar.
Dit is de vijfde aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.
Ik vind het steeds leuker om YouTube-video’s te maken. Ze zijn nog vrij eenvoudig, maar ik begin de fijne kneepjes van Final Cut Pro (een geweldig, ouderwets programma van Apple) en YouTube onder de knie te krijgen. Voor dagelijkse video’s moet je het ook simpel houden. Het bewerken van zo’n video kost al snel een uur, en dat is iets te lang.
Gisteren heb ik de volgende video op YouTube gedeeld over onze dag in Kyoto. Ik was best tevreden met de timelapse van de klim naar de heuvel bij het Fushimi Inari-tempelcomplex.
We wilden een fietstoer maken (met Sukhothai Bicycle Tours – schijnt heel goed bekend te staan), maar we waren te laat met aanmelden. Dan maar met de gammele fietsjes van het hotel zelf een toertje maken.
Langs de Yom rivier
We rijden we door de stad. Eerst langs de rivier. In de stad in de rivier nog afgeschermd met de dikke betonnen muur. We fietsen een paar kilometer langs deze muur. Buiten de stad veranderd de muur in een gewone dijk.
Als in een polder zien we dat het land achter de dijk lager ligt dan de waterstand in de rivier. Van origine moet dit een moerasachtig gebied zijn dat zonder de dijk regelmatig zou overstromen.
Alle huizen langs de dijk staan op palen. De woonruimte is op de eerste verdieping.
Door het rivierlandschap
We volgen de rivier. Het rivierlandschap krijgt al snel een jungle-achtig karakter. De paden langs de rivier worden ook steeds slechter. Meer avontuur dan we hadden verwacht op deze gammele fietsjes.
We zakken naar het zuiden af tot bij een tempel, de Wat Wang Sawan. Daar puffen we uit en drinken wat. We ontdekken een verlaten brug. Do Not Pass. The Bridge Damage. Even verderop is een nieuwe betonnen brug.
Een geleide fietstoer stop op dezelfde plek. Voor de helft Nederlanders natuurlijk.
Door de rijstvelden
We verlaten de rivier en fietsen door de rijstvelden. Op zoek naar een restaurant dat wel op Google maps staat maar buiten cyberspace niet lijkt te bestaan (Steamship Restaurant). Dan maar door richting stad.
Via Google Maps vinden we een restaurantje dat we anders nooit gevonden zouden hebben, in een achterafstraatje. Het ziet er posh uit, en ik denk nog even dat we misschien wat underdressed zijn voor deze gelegenheid. Maar we worden hartelijk uitgenodigd en lopen met onze bezwete lichamen een ijskoud gekoelde ruimte in.
Lunch in een local restaurant
Een Thaise familie zit in een hoek al te eten. Centraal opgesteld staat een grote televisie. Aan, maar met het geluid zacht ditmaal. Er is een krankzinnige Willem Ruis-achtige show aan de gang. Met die typisch Thaise roze en groene felle kleuren.
Het eten is geweldig goed en spotgoedkoop. Precies waarom je in Thailand wilt eten in de lokale tentjes in plaats van de toeristenrestaurants.
Terug naar de stad
We peddelen terug naar het hotel via een 7-eleven.
De rest van de dag relaxen we.
s Avonds worden we nog verrast door een concert van de vogels op de elektriciteitsdraden in de stad — duizenden vogels die tegelijk luid tsjilpend neerstreken voor de nacht.
Na het ontbijt worden we door een auto en chauffeur van het hotel naar oud Sukhothai gebracht. Dat is ongeveer 15 kilometer buiten nieuwe Sukhothai (waar ons hotel dus is).
Bij de ingang van het historisch park (Werelderfgoed) van oud Sukhothai huren we gammele fietsjes. Het terrein en in deze warmte is een paar kilometer lopen niet fijn Walking will kill you – zegt een reisgids, wat blijkt te kloppen; fietsen is al een hele inspanning.
Het kaartje dat we meekrijgen is niet erg nauwkeurig, maar na met wat zoeken kunnen we toch de belangrijkste monumenten vinden. Op de fietsjes zwerven we door het park.
We verlaten het historisch park weer en fietsen naar Wat Phrapai Luang, een tempel even buiten de “ommuring” van het oude Sukhothai.
We zoeken een restaurantje op om wat te eten. Bij drie oude dames die een keukentje drijven langs de weg genieten we van onze lunch.
Dan laten we ons weer ophalen en gaan terug naar ons hotel. We zwemmen in het bad van het hotel en relaxen.
Eind van de middag fietsen we de stad in. Opnieuw op vrij gammele fietsen, van het hotel nu. Op zoek naar de avondmarkt. We zetten onze fietsen ergens neer inslenteren door het verkleurde en met vlaggetjes versierde centrum van Sukhothai. Ter ere van de verjaardag van de nieuwe koning (denken we) is de stad speciaal versierd. Het lijkt er op dat de cult rondom de nieuwe koning zorgvuldig wordt geregisseerd.
In de straten zien we nog meer sporen van de overstroming van enige dagen geleden: bij veel winkels nog zandzakken voor de deur, of tegen de muren.
We vinden een overdekte foodmarket. Erg leuk, maar het is einde van de dag en de kraampjes zijn al aan het sluiten. Dan op zoek naar de nachtmarkt, maar deze blijkt erg tegen te vallen: een kleine hal met kraampjes, die bovendien ook nog voorzet grootste deel niet in gebruik is.
We strijken neer bij een restaurantje langs de weg en bestellen. We zien dat ze een paar gerechten zelf maken, maar ook voor een aantal gerechten en smoothies een van de mensen erop uit sturen op de bestelling ergens anders op te halen.
De televisie staat keihard aan. Op het sportkanaal speelt Sukhothai FC tegen Navy FC. Kennelijk een spannende wedstrijd. Op de terugweg naar het hotel komen we langs een plein waar een grote groep mensen de verrichting van de Sukhothaise Mannschaft op een groot tv-scherm volgt. Het voetbal is niet om aan te zien. 4e klasse KNVB-niveau.
Op de terugweg een enorm gekrijs van duizenden spreeuwen of lijsters (?) die op de elektriciteitsdraden langs de weg zitten.
