Tussen Oterleek en Ursem

Ondanks slappe knieën en koortsig gevoel van de corona-naweeën ga ik toch maar op pad.

er staat een strakke zon en een matige lentewind. Het licht is nog koud, eind april. Daar kan geen klimaatverandering iets aan doen. Ik heb me te warm aangekleed; mijn jas hangt al snel open.

In de polder heerst schaarste aan prikkels. Opletten dus. Een schapenboer heeft een groot schilderij laten maken van zichzelf met zijn schapen in de wei. Het is tegen een weerbarstige schuur gehangen. Ik zie het pas als ik me omdraai.

Motorfietsen rijden als krankzinnigen met hoge toerentallen en open uitlaten over de dijk.

Als het weer stil is mis ik vogelgeluiden. Waar zijn de vogels? Ik zie eenden en koeten en ganzen, maar ik kan geen zangvogels ontdekken.

Aan de rand van de bebouwde kom bouwt Heerhugowaard een hart- en horizonverscheurend flatgebouw.

Het laatste stukje vanaf de Gouden Karper volg ik gedwongen de autoweg. Waarom is hier geen voetpad, vraag ik me af. Gelukkig zie ik dat een traktor en paarden onderaan de dijk een bonkig pad in uitgeharde klei hebben achtergelaten. Een uitdaging voor de enkels maar beter dan langs de weg waar de autospiegels mijn ellebogen schampen.

Hij ligt er aanlokkelijk bij maar de Molendijk laat ik liggen voor een andere keer.

Post

 Ursem.

Het pop-pop bootje van Sosuke in de film Ponyo

Ik hou erg van de films van Hayao Miyazaki. Omdat we net in Japan zijn geweest herbekijken we zijn films (op Netflix).

In de film gaan Sosuke en Ponyo na een overstroming in een speciaal stoombootje, aangedreven door een kaars, op zoek naar Lisa, de moeder van Sosuke. De aandrijving van dit bootje viel me deze keer op. Ik googlede en het blijkt om een pop-pop bootje te gaan (of puff-puff boat in het Engelstalige gebied).

Het was met niet duidelijk hoe dit mechanisme werkt, maar natuurlijk kan je altijd iemand vinden die dit helder uitlegt.

https://kayakaa.com/how-does-ponyo-boat-work/

Vlag

 Egmond aan den Hoef.

Nassim Taleb en optimaliseren van werk

Ik hou van handwerk. Van knoeien en knutselen. Dingen zelf doen. Dat is niet alleen goedkoper, je leert er ook veel meer van. En je hebt er meer lol aan.

Nassim Taleb schreef

Anything you do to optimize your work, cut some corners, or squeeze more “efficiency” out of it (and out of your life) will eventually make you dislike it.

Ik maak een uitzondering: het doen van belastingaangifte. Dat heb ik altijd zelf gedaan. Maar met een B.V. er bij lukte me dit niet meer. Voor sommige dingen heb je een expert nodig. Zoals voor de belastingaangifte van je bedrijfje.

Of voor het repareren van de riolering.

Bloem

 Heiloo.

De spin van Louise Bourgeois

Bij het Mori museum in Tokyo staat een spin van Louise Bourgeois. We zagen er ook al een in Spanje, bij het Guggenheim in Bilbao.

De spin is een terugkerende motief in het werk van Louse Bourgeois. Een moederfiguur.

The friend (the spider – why the spider?) because my best friend was my mother and she was deliberate, clever, patient, soothing, reasonable, dainty, subtle, indispensable, neat, and useful as an araignée. She could also defend herself, and me, by refusing to answer ‘stupid’, inquisitive, embarrassing personal questions.
I shall never tire of representing her.
I want to: eat, sleep, argue, hurt, destroy
Why do you?
My reasons belong exclusively to me.
The treatment of Fear.

Louise bourgeois spider bilbao
De spin in Bilbao

Lees hier meer.

Louise bourgeois spider tokyo
In Tokyo.

In Tate.

Louise bourgeois spider tate

GINZA TSUTAYA BOOKS

Ginza Six is een luxe warenhuis in Tokyo. De meeste winkels zijn oninteressant, tenzij je in luxe kleding en accessoires bent geïnteresseerd. Maar op de bovenste verdieping van deze mall vind je Tsutaya Books, een uitstekende boekwinkel, met een geweldig aanbod aan fotoboeken.

Ik had maar een uurtje voor we naar het vliegveld moesten doorreizen, maar vond er veel bijzondere boeken en zones van Japanse fotografen. Er lag zelfs een originele Les Americains van Robert Frank. Achter glas.

Ik vond er Tokyo Street Vol. 6 met foto’s van Tatsuo Suzuki en de reprint van Provoke.

Dig

 Egmond aan Zee.

Kamakura

In het Engels schreef ik dit en laat het maar onvertaald.

A faint Hawaiian vibe.
Black sand, concrete and rusty fences.
Missing beach bars.