As European users, we can opt out of Instagram and Facebook using our posts for AI training. I’ve exercised this control, as I am the product of Facebook and Instagram, but I strive to limit their use of me as such.
Opting out on Instagram looks deliberately cumbersome. However, from Facebook, which is also owned by Meta, I received an email with very simple instructions.
Now, I am curious if they can prove they are not using my data for AI.
Earlier I wrote that today there are excellent search engines as an alternative to Google search. To repeat the argument against Google search use: with Google search, in addition to being an Internet user, you are also part of the commercial product a product of Google, with all the consequences for reliability of results.
Another way to consume content from the Internet is through RSS feeds. Google doesn’t like that either, because with that, they can’t show you ads either. I switched to Newsblur after using locally installed QuietRSS for a while. I was missing the shared nature of the web, so I switched back to a tool with a web interface. Newsblur is good and has a fair price, but there are excellent other alternatives out there.
About two weeks ago, I wrote that I haven’t used Google for quite some time now, and I am missing nothing. Incidentally, Seth Godin writes this week how he uses Perplexity as an alternative to Google. Perplexity was not on my list; I haven’t researched Perplexity thoroughly yet, but I trust Seth’s words.
Een paar maanden geleden kocht ik Deborah Turbeville: Photocollage, waarschijnlijk het beste fotoboek van 2023. Vandaag bezocht ik de tentoonstelling van haar werk in FOAM Amsterdam, een kans om de collages met tape en spelden in het echt te zien.
Deborah Turbeville (1932-2013) was een invloedrijke Amerikaanse modefotograaf, bekend om haar onconventionele en avant-gardistische stijl. Haar werk is dromerig, mysterieus, bijna surrealistisch en ambigue. Het tegenovergestelde van de glanzende, commerciële modefotografie uit haar tijd.
Turbeville begon haar carrière als moderedacteur bij Harper’s Bazaar, maar stapte over naar fotografie in de jaren zestig. Haar doorbraak kwam met een controversiële fotoserie voor Vogue in 1975, die vrouwen toonde in vervallen badhuizen, niet glamoureus, maar kwetsbaar en raadselachtig.
FOAM heeft een hele mooie tentoonstelling samengesteld van Turbeville’s werk. Wat direct opvalt, is hoe fysiek haar collages zijn: foto’s aan elkaar geplakt met tape, vastgezet met spelden, gescheurd en opnieuw samengesteld.
Deze werkwijze, analoog, tactiel, experimenteel, staat haaks op de gepolijste digitale fotografie van vandaag. Turbeville knipte haar foto’s letterlijk uit, legde ze naast elkaar, verschoof ze, plakte ze vast. De tape en spelden zijn onderdeel van het werk, geen hulpmiddelen maar esthetische elementen.
Het fascinerendste aan de expositie is hoe ruw en onaf sommige werken eruitzien, en tegelijkertijd hoe verfijnd de composities zijn. Een collage kan bestaan uit tientallen foto’s, elk met een andere belichting, een ander perspectief, een andere toon. Maar samen vormen ze één coherent, mysterieus geheel.
Turbeville’s collages zijn niet digitaal nabewerkt. Alles wat je ziet, de overlappingen, de tape, de rafelige randen, is fysiek aanwezig in het originele werk. Dit geeft de foto’s een ambachtelijke kwaliteit die je zelden ziet in moderne fotografie.
In een tijd waarin AI-gegenereerde beelden binnen seconden kunnen worden gemaakt, voelt Turbeville’s werk bijna subversief. Het is langzaam, fysiek, imperfect. Het omarmt ruis, waas en onduidelijkheid in plaats van ze weg te retoucheren.
Haar werk laat zien dat fotografie niet alleen gaat om het vastleggen van een moment, maar ook om het construeren van een gevoel, een sfeer, een wereld. De tape en spelden zijn niet alleen technische hulpmiddelen — ze zijn onderdeel van die wereld.
Bekijk ook:
