Ik schreef al eerder dat American Geography van Matt Black voor mij een van de twee beste fotoboeken van dit jaar is.
Nu is er ook een zeer fraaie website Reading American Geography.
En de indrukwekkende film op Vimeo.
Damn, wat goed is de bundel “De schrijver is een alleenstaande moeder” van Hagar Peeters.
…
ze sliep
niet meer at
weinig
vergat
waarom ze altijd
had gegeven
vergat degenen
die om haar gaven
dacht alleen
nog aan wat zij ontbeerde
tot de tijd voor het geluk
begon te dringen
en er geen restje respijt
meer over was.…
My notes from reading Shopping In Jail by Douglas Coupland:
About surrealism, the subconscious, Internet.
Surrealism today: a randomizer, throwing images and video clips at you. Like taking a snip out of time and putting these in sequence.
On Ed Ruscha. And about the insignificance of (most) of our actions and of (most) art.
About Craft and novelty. Novelty that reflects the prominent yet less powerful forces of a culture is interesting. The crafted object may be the new modern art, in a world of digital overwhelm.
A piece on Hari Kunzru’s Gods Without Men. The piece is difficult to follow, I have not read that book. It seems a literary manifestation like Harari’s Homo Deus:
Raj is whatever and whoever it is we all seem to have become: a race of time-traveling time killers Googling and Wikiing until our machines transform into something smarter than ourselves, we humans left only to hope the machines may save us in the process.
A piece about Coupland’s visit to China for the book Kitten Clone. About how China is fully embracing new technology and the western world is hesitating complacently (if complacently is a word).
I find it difficult to accept that the new iPhone 12 or foldable Samsung is necessarily a significant technological development I cannot ignore. In my opinion we are too heads-down in today to be able to make sound judgements on the historical relevance of specific, or even more general technological developments.
I understand very well why it’s located in Shanghai, but not why there isn’t also one located in Michigan, where 10 million primates needing 2,500 calories a day are sitting on top of a cold rock in the middle of the North American continent, and they’ve got nothing to do all day except go online and watch porn, TED videos, and bit-torrented movies, …
A piece about Marshall McLuhan, again difficult because I have not read McLuhans work yet. I want though. His work sounds very intriguing.
McLuhan is a futurist. Coupland sees how with all that data that “the internet” knows about us, a cloud gänger is thinkable, but he misses sentience.
The same word that Kevin Kelly uses as one of the characteristics of the Technium, the “living” body of evolving technologies.
Sentience of the Technium is not yet to be born. It is there already, says Kelly.
Ok dan, mijn boekenlijstje van 2021. Dat wil zeggen, de boeken die ik gelezen heb en goed vond; deze zijn niet noodzakelijk ook in 2021 uitgekomen.
Archive, Bertien van Manen.
American Gods, Neil Gaiman.
De schrijver is een alleenstaande moeder, Hagar Peeters.
Australië, Cees Nooteboom.
American Geography, Matt Black.
The Salt Path, Raynor Winn.
How To Live, Derek Sivers.
Maus, Art Spiegelman.
Catching the big fish, David Lynch.
The War of Art, Steven Pressfield.
Neuromancer, William Gibson.
Eerste persoon enkelvoud, Haruki Murakami.
Mooi boek, Nooteboom’s Venetië. Met geweldige kleurenfoto’s van Simone Sassen.
Mijn aantekeningen. Nooteboom bekijk kunst en ziet een variëteit aan engelen waarvan ik niet wist dat die zo uitgebreid was. Ik kende de putti van Nooteboom, van zijn geweldige beschrijving van Tiepolo in Würzburg, in Voorbije Passages.
Nooteboom reist met boeken. Ik maakte een lijstje op uit de tekst dat nog uitgebreider is dan die achterin het boek. Ik noem hier: Mann, Kafka, Mary Mccarthy, Henry James, Proust, Borges.
De geschiedenis van een plaats hangt in de lucht. Overal sporen van een verleden. Het verleden is een dimensie van het heden.
Zonder mensen geen geschiedenis? Maken de mensen het materiaal voor geschiedenis?
Nooteboom wil niet bij de (toeristen)massa horen, maar zich één voelen met de lokale bevolking. Hij komt er meerdere keren op terug. Maar hij is nergens thuis.
De steegjes van Venetië zijn als het labyrint van Borges.
Ruinenwert, een typisch Nooteboom ding.
Als ik lees hoe complex het kiezen van de doge van Venetië was, moet ik denk aan de complexiteit van het kiezen van de bondskanselier in Duitsland. Het werd met ooit uitgelegd maar ik kan het niet herhalen.
Kijken als kunst. De professie van Nooteboom.
