Ik lees in “Een jaar vrij” van Karine Hoenderdos over honjok, een term die ik nog niet kende. Honjok is een term overgenomen uit Zuid-Korea en heeft betrekking op mensen die ervoor kiezen activiteiten alleen te ondernemen. Mensen die de behoefte hebben zich los te maken van de maatschappij en haar druk om in het gareel te lopen.
De maatschappelijke acceptatie van honjok is veranderd. Waar het vermijden van sociaal contact eerder werd gezien als onacceptabel en ondermijnend voor de maatschappij, ontstaat er nu meer acceptatie. De behoefte aan autonomie, om dieper met zichzelf verbonden te zijn en het leven volgens eigen waarden te leiden, wordt meer en meer erkend.
De groep wordt ontdekt als een ‘markt’ voor nieuwe producten: ander media-aanbod, eenpersoonsrestaurants, en een aanbod van voedsel gericht op eenpersoonshuishoudens – een solo-economie.
Ik moet hierbij denken aan de boeken van de Japanse schrijvers Mieko Kawakami en Sayaka Murata waarover ik eerder schreef. In hun werk worden de donkere kanten van de Japanse maatschappij weergegeven bij mensen die kiezen ervoor om zich afzijdig van de maatschappij te houden — ‘de fabriek’, zoals het in Earthlings van Murata genoemd wordt. Misschien is de Japanse maatschappij nog niet zo ver als de Zuid-Koreaanse.
Ook bij ons zien we een toename van alleenstaanden en mensen die bewust kiezen voor soloactiviteiten. Dit wordt deels gedreven door een dieper geworteld individualisme in de westerse cultuur. Maar er lijkt ook een verschil te zijn. Waar honjok een reactie is op maatschappelijke druk van ‘de fabriek’, lijkt het in het Westen iets te zijn uit de ‘wellness’-cultuur, bijvoorbeeld hier in Happinez en hier in Flow. Zo wordt honjok een statussymbool van onafhankelijkheid.
Today, in our age of digital media and ever expanding social networks, living alone can offer even greater benefits: the time and space for restorative solitude. This means that living alone can help us discover who we are as well as what gives us meaning and purpose. Paradoxically, living alone might be exactly what we need to reconnect.
To Werner Herzog, truth is a search, a quest, almost one that distinguishes us from the other, more or less intelligent animals. In this concise yet idea-packed book, he examines the truth from several interesting angles, including political, artistic, historical, and scientific perspectives. He interweaves interesting stories in his arguments, like an artist should.
He looks at people who are considered larger-than-life. Contrary to popular belief, self-proclaimed genius (my words) Elon Musk did not invent the electric car. He didn’t found Tesla. He bought that one. And he bought Twitter. With that truth, he aims to facilitate the spreading of lies. (He did found SpaceX, though.)
The word for truth in Ancient Greek is aletheia, the negation of lethe, meaning forgetfulness or oblivion. Alatheia is that which reveals what was hidden. Alatheia is like a film and photography on celluloid. There is something on it, but it has to be revealed and developed.
Art creates a truth, according to Herzog. In opera, music transforms almost the craziest, unthinkable stories into wondrous truths. (Herzog directed several operas.)
Herzog’s film Family Romance tells the story of how, in Japan, actors are hired to replace a father or husband in their real life. Actors stand in for the father of a girl, the broom for a marriage, and an employee receiving a scrubbing. After the movie was released, Japanese broadcaster NHK produced a documentary about the company that hires out these actors, referred to in Herzog’s movie as Family Romance, and about the people who hire its actors. A bizarre double world emerges in this documentary. A client of the ‘Family Romance’ service was interviewed and questioned about why he wanted the actor to take his place in real life. After the documentary was finished, NHK discovered that the client they had interviewed was also an actor who had been hired to replace the original client. The argument was that the actor could portray the client more effectively than the client himself. Because the actor can speak the absolute truth, and the real person could do nothing but lie. Still with me?
In another movie of his, Herzog plays a priest. He meets a stranger and records a confession from this stranger for the film. During the act, he fabricates several facts as a priest, which the confessor greedily accepts, and the confession is more honest and well-meant than it could ever have been in real life. Making the fake confession more truthful than a real one.
Another story unfolds in Russia during the time of Czarina Catherine II. Potemkin villages were villages created as fronts, much like movie sets, to give the Russian czarina the impression of a prosperous country. A staged world similar to the North Korean Peace Village. Or the Truman Show.
In his films, Herzog attributes celebrity quotes that could have been said, but which he fabricated. He believes that this made-up truth is also a truth: an ecstatic, more profound truth.
Another bizarre story is that of a man on death row who continued to believe in his self-made innocence to the end, even though he was guilty, believing his concoctions til the end. This story reminded me of the song “The Mersey Seat” by Nick Cave & The Bad Seeds. In this unsettling song, a condemned man continues to believe in his innocence until just before his execution, but the truth catches up with him.
And in a way I’m yearning To be done with all this measuring of proof Of an eye for an eye And a tooth for a tooth And anyway I told the truth And I’m afraid I told a lie
The Electrician, by Boris Eldagsen
Of course, AI is impossible to ignore, and Herzog explores the fake images it can generate, such as the AI-created photograph that was awarded the top prize at the Sony Photo Awards.
Herzog discusses how we can protect ourselves from being deceived by fakes. He recommends always approaching information with skepticism—assuming it might be false—and diligently verifying the truth behind any claim. He emphasizes that any request to transfer money should be treated as a red flag. In his view, the digital world is inherently unreliable.
According to Herzog, what helps us navigate this uncertainty are three key practices:
Education
Reading extensively
Walking regularly, with minimal distractions or baggage
In the final chapter, Herzog admits that there is no definitive “future of truth.” Instead, the search for truth remains an essential, existential pursuit.
I read the book in its Dutch translation. When I wanted to buy it for a friend in the US, I discovered—somewhat surprisingly—that the English translation is not yet available. It is scheduled for release in September 2025.
I went to this conference in Portland, Oregon. I had never been to Portland. The most impressive thing about Portland during this short visit, I found, is its Steel Bridge (A rabbit hole on itself. By the looks of it, you would suppose it is a relic from an industrial past, but actually it is still in use. It has its own Wikipedia page). The Japanese Gardens of Portland seem great, but I did not have enough time to visit them. And not giving it priority, having seen the real thing in Japan itself.
On the plane back home, I finished reading my book (The Invisible Gorillaby Christopher Chabris and Daniel Simons) and randomly took the next book from the stack on my e-reader: Aimee Bender’s The Butterfly Lampshade.
A girl with a mentally ill mother gets to live with her aunt and uncle… In Portland. When she visits them, she takes that same Red Line from the airport to the City Center to her aunt’s house, as I had been on that week.
There is no coincidence.
The book starts with a brilliant and moving phone conversation between the mother, the aunt, and the little girl.
Er is een interessante logica te vinden in de Buddhist Noble Truths. Ik parafraseer:
Suffering is caused by desire, attachment, and general craving. Eliminating craving reduces our suffering.
Verlangen neemt af door de oorzaak ervan weg te nemen. Onwetendheid is de hoofdoorzaak. Onwetendheid is een diepgewortelde cognitieve en perceptuele blindheid die ervoor zorgt dat wezens de werkelijkheid verkeerd interpreteren.
Onwetendheid is een interessant woord als je deze context in ogenschouw neemt. Er is onwetendheid in de zin van niet weten, wat de negatieve connotatie heeft van dom zijn, en onwetendheid in de zin van negeren of geen aandacht schenken.
We kunnen dingen negeren die we willen bezitten, interesses negeren die we hebben, zodat we ons kunnen concentreren op de essentiële dingen, en dingen negeren die we denken te moeten weten – waardoor we de meest letterlijke vorm van onwetendheid bereiken. Deze daad van selectieve onwetendheid kan bevrijdend werken en ons bevrijden van de last van onnodige informatie.
Dit concept van onwetendheid kan ook positief worden geherformuleerd als ‘selectieve onwetendheid’: kiezen waar je je op concentreert en wat je negeert om mentale rommel en lijden te verminderen.
Focus en onwetendheid
In onze ambities vergelijken we onszelf met anderen. We observeren en benijden hun prestaties en oordelen. Geen van beide is nuttig.
Robert Greene schrijft in Mastery over hoe de meesters in hun vakgebied – de mensen over wie hij in zijn boek schrijft – zich concentreerden op hun sterke punten. Deze focus op persoonlijke sterke punten geeft hen kracht en het vertrouwen om hun doelen na te streven.
…ignore your weaknesses and resist the temptation to be more like others. Instead… direct yourself toward the small things you are good at.
In Advice for Living deelt Kevin Kelly zijn wijsheid over zorgen over de mening van anderen:
Ignore what others may be thinking of you because they aren’t thinking of you.
Aandacht, media en onwetendheid
In de wereld van vandaag zijn we verslaafd aan nieuws. Als we naar het nieuws kijken, voelen we ons machteloos tegenover de daden van een klein aantal slechte mensen. We verlangen naar beter nieuws, meer updates. Nieuwsagentschappen reageren net als sigarettenfabrikanten: ze stemmen hun producten af op onze verslavende behoeften met een negatieve inslag, sensationele koppen en continu breaking news.
The unsettling possibility is that if you’re convinced that none of this is a problem for you-that social media hasn’t turned you into an angrier, less empathetic, more anxious, or more numbed-out version of yourself-that might be because it has. Your finite time has been appropriated without your realizing anything’s amiss.
We zijn verslaafd. Maar we kunnen onszelf helpen door onwetendheid na te streven. We kunnen meldingen negeren en uitschakelen, en minder vaak nieuwsbronnen raadplegen.
Misschien zijn we beter af met een nieuwsbron die niet gedijt op actualiteit, maar op een langetermijnperspectief. Dat zal niet gratis zijn, want het is niet onze aandacht die voor deze diensten betaalt, maar de waarde die ze bieden voor ons geluk, waarvoor we in ruil daarvoor geld betalen. Deze verschuiving in perspectief kan geruststellend zijn, wetende dat we onze aandacht investeren in iets dat er echt toe doet.
