Van de week Het Schip bezocht, het toonbeeld van de Amsterdamse School, ontworpen door Michel de Klerk. Een geweldig gebouw langs het spoor tussen de stations Amsterdam Centraal en Amsterdam Sloterdijk.
We bekijken de tentoonstelling over Fré Cohen, vormgever, feministe, socialiste. Ze wist in haar korte leven een indrukwekkende productie van toonaangevend werk te creëren, beïnvloed door Art Deco en De Stijl. De tentoonstelling is erg goed.
![[Fré Cohen] giroboekje, gemeentegiro Amsterdam, 1931 ...](https://external-content.duckduckgo.com/iu/?u=https%3A%2F%2Fi.pinimg.com%2Foriginals%2F10%2F9e%2Fa6%2F109ea63e6f904a17e8faa70501d7cc8b.jpg&f=1&nofb=1)
![[Fré Cohen] verpakking Inventum broodrooster | Objets](https://external-content.duckduckgo.com/iu/?u=https%3A%2F%2Fi.pinimg.com%2Foriginals%2F66%2F31%2Fa1%2F6631a13f5e46d3b0fb347e4ba121643e.jpg&f=1&nofb=1)
Gisteren bezochten we de tentoonstelling “Misschien valt er wat te lachen“, een overzichtstentoonstelling over het werk van Peter van Straaten in het Allard Pierson museum. Grappig te zien, die gniffelende mensen in een te kleine ruimte. Niet te klein wat betreft Covid, maar wat betreft de tentoonstelling. Die had van mij wel wat meer ruimte en materiaal mogen hebben. Toch heel leuk gedaan.
Verder gelopen door de verwarrende tentoonstelling “Amsterdam, Creatieve Stad”. De rest van het museum hebben we laten liggen voor een andere keer.
Neil Gaiman – Fragile Things. Verhalen die doen denken aan Edgar Allen Poe. Donker, zombie-achtige figures, bovennatuurlijke verschijnselen. Eindigt met een verhaal over Shadow, een variatie op American Gods.
American Geography, een fotoboek van Matt Black. Een van de beste fotoboeken die ik dit jaar heb gezien.
All Creatures Great and Small. Remake of BBC First over dierenarts James Herriot. Aanvankelijk was ik wat sceptisch over de remake, maar het is goed gedaan. Eerst serie gebinged. Tweede serie loopt nu.
The War of Art, luisterboek. Klassieker over creativiteit en The Resistance van Steven Pressfield.
Zen in the Art of Writing van Ray Bradbury. Over schrijven. Kende Ray Bradbury nog nauwelijks.
Hey Nostradamus van Douglas Coupland. Geweldige boek over een ontspoorde Amerikaanse familie. Rode draden zijn Columbine High-achtig high school massacre, religieus extremisme, eenzaamheid, uitzichtloosheid. Vertelt vanuit het perspectief van vier famililieleden. Verrassend genoeg komt de vader, een tyrannieke, religieuze fanaticus, die het gezin jarenlang terroriseert nog met de minste
kleerscheuren uit de strijd.
Mijn Lieve Gunsteling van Marieke Lucas Rijneveld. Schrijfles. Spierballenliteratuur. De te veel verklarende laatste episode is niet nodig vond ik.
De slag om de Schelde van Mattijs van Heijningen jr, op Netflix te streamen. Mooie film met mooie mix van Nederlandse en buitenlandse acteurs (Malfoid).
Mooie podcast Schrijfvis. Aflevering met Mensje van Keulen luisterde ik en vond ik erg goed.
Eerste boek van Neil Gaiman dat ik nog ongelezen op de plank heb liggen: Fragile Things, korte verhalen.
Wat zou ik graag iemand zijn die onder de douche vandaan stapt, haar haar laat drogen en dan prachtig vallend haar heeft. Maar nee, ik heb een touwige bos, die opdroogt als een kluwen wol waar een kitten mee heeft gespeeld. Dus na het douchen gooi ik mijn haar naar voren en gooi ik er mousse in. Hoe doen normale mensen dat. Als ik het aan de lucht laat drogen valt het als een gordijn voor mijn ogen. Aan vlechten, speldjes, pinnen, haarbanden en klemmen wil ik niet beginnen. Maar dat perfect vallende haar, dat naar achter of langs het gezicht vallende haar wil ik ook. Zonder allemaal troep erin wel te verstaan. Mijn haargrens zit waarschijnlijk te laag. Of zou ik beter een kort pittig kapsel kunnen nemen… ondanks mijn flaporen? Ook slapen met nat haar moet ik echt niet doen… Allemaal knikken en bobbels en mijn lok springt naar buiten.
