Berichten en notities van Niek de Greef tijdens zijn reizen. Reflecties en observaties van wandeltochten, fotowalks, hikes in de stad en op het platteland en trip in het buitenland.
Twee dagen geleden liepen we een rondje door Zaandam. Te lui om zelf een route uit te zoeken liepen we de gebaande paden van de Tsaar Peterroute. We parkeerden in de wijk achter het station van Zaandam. Dat bleek wel aardig. De nieuwbouw in deze wijk is grotendeels in een frisse kleurige Zaanse stijl gebouwd. Dat kan Zaandam wel gebruiken, dat wel heel zwaar is getroffen door de jaren zeventig nieuwbouwstijl van strakke rijtjes bakstenen.
De Tsaar Peterroute is een kronkelende lus door het oude gedeelte van Zaandam. Bij de Lage Horn, een smalle steeg, zijn we diep in gesprek en missen we het Tsaar Peterhuisje. We lopen er niet voor terug.
Bij de sluizen staan nog steeds onbegrijpelijk de ruïnes van een aantal kleine winkels en restaurants. Er wordt veel verbouwd. In het algemeen is de nieuwbouw, net als achter het station, fris en smaakvol.
Het station heeft misschien wel de mooiste fietsenstalling van het land.
Op de terugweg rijden over de Westzanerdijk en de Overtoom naar Nauerna. Erg leuk stuk.
Vandaag een kort rondje gelopen bij Uitgeest. Geparkeerd bij de manage van Klein-Dorregeest. Ik loop direct richting het Alkmaardermeer. De molenaar is zijn molen aan het opstarten. Een rietsnijder in het veld is bezig met uitstervende beroep.
Ik volg het wandelpad langs het meer. De wolkenlucht is fenomenaal. Even verderop moet de wandelaar het pad delen met schapen. Het pad is een modderlaag. De schapen zijn duidelijk wandelaars gewend. Ze gaan met lichte tegenzin aan de kant, zonder het zenuwachtige geblaat dat van ze gewend ben.
Op het modderige pad komt met een wandelaar tegemoet. Als hij me passeert zie ik dat hij op stoffen Nike Air schoenen loopt. Dat is niet zo handig op deze bodem.
Het pad komt uit bij recreatiegebied Dorregeest. Langs de snelweg loop ik terug naar de auto. Vlak voor Klein Dorregeest loopt de wandelaar op de Nikes Air me weer tegemoet. Hij heeft het toch gehaald op zijn gympies.
De fotowandeling van de week leidde me gisteren door Driehuis en IJmuiden.
Bij het station van Driehuis is een skatebaan gemaakt waarvan ik me niet kan voorstellen dat skaters er veel mee kunnen. De baan ligt op deze druilerige dag als een betonnen klomp bij het station. Een graffiti-vrijplaats op zijn best.
Ik loop door de wijk naar het Spoorpad. Over deze weg mogen alleen bussen. De weg trekt een lelijke streep van hekwerk door het dorp.
Langs het bos van de Velserbeek loop ik naar de de pont over het Noord-Zeekanaal. Van daar een stuk over de kanaaldijk en dan linksaf IJmuiden in. Ik loop dwars door het oosten van IJmuiden langs het immense stadhuis aan Plein 1945. Ik vervolg de Zeeweg en kom weer in Driehuis. Om het Spoorpad te vermijden loop ik door het dorp terug naar het station.
Een druilerige wandeling door een druilerig Driehuis.
Het was gisterochtend onverwacht druk op het strand van Egmond aan Zee. Al om half negen was een menigte van de sportvissers, ochtendduikers, hondenuitlaters en de moutainbikers op het strand actief.
We ontweken deze matineuze activiteit en vervolgden onze wandeling in de duinen ten noorden van Egmond aan Zee. Hier liggen “De Lankies”, de volkstuintjes van de Egmonders. Al in de 19e eeuw werden deze duinen gebruikt door de arme bevolking om aardappelen in te verbouwen. De traditie van het tuinieren in de schrale grond wordt nog steeds voortgezet door de Egmonders. Toch lijken veel van de tuintjes meer vrijplaatsen geworden voor de autonomie zoekende dorpelingen. Ik blijf de tuintjes een fascinerende potpourri vinden.
Gisteren een heldhaftige poging gedaan om een fotowandeling te maken bij De Meer in Amsterdam. Het begon droog. Het eindigde doorweekt.
Ik parkeer bij het voetbalveld van Zeeburgia. De route: langs het Science Park van de UVA naar het Amsterdam-Rijnkanaal, dan zuidelijk richting Diemen. Onder de A10 door bij Oud-Diemen, en dan het pad onder de snelweg volgen.
De Meer is een vreemde plek. Industrieel Amsterdam. Datacenters, volkstuinen, sportvelden, snelwegen. Het grenst aan niets en alles tegelijk. Niet mooi, niet fotogeniek.
De aanhoudende motregen heeft me inmiddels doorweekt. Mijn camera is nat. Mijn kleding is doorweekt. Bij de eerste gelegenheid weer onder de A10 door, De Meer in, snel naar de auto.
Afgedropen dus.
ZeeburgiaEquinixAmsterdam-RijnkanaalOnder de A10DiemenVolkstuin, Diemen
