The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson recensie

The Subtle Art of Not Giving a Fuck boek cover Mark Manson

Niet zomaar een self-help boek

De titel The Subtle Art of Not Giving a F*ck is een beetje misleidend. De belangrijkste boodschap is niet zozeer helemaal geen F*ck te geven, maar alleen een F*ck te geven om die dingen die echt belangrijk zijn. En Mark Manson gaat er dieper op in dat de dingen die van belang zijn om een F*ck om te geven, niet de voor de hand liggende meest materieel zaken zijn. En dat je juist geen F*ck moet geven om die zaken die voor de hand liggen, of anderen van je verwachten (materiële zaken, status). En als je daardoor anders bent, een buitenbeetje, moet je daar juist weer geen F*ck om geven. Manson geeft de lezer een handleiding bij het vinden van die dingen die belangrijk zijn.

Geluk als bijproduct

Geluk vinden is niet een doel. De mens zit zo in elkaar dat zodra een “geluksdoel” is bereikt, hij snel weer ontevreden is en een volgend geluksdoel zoekt. Daarom is het van extra groot belang om de juiste dingen te vinden om je voor in te zetten: om de beste problemen te vinden, zoals Manson het formuleert. Manson schrijft dat de mens zich niet zou moeten laten drijven door entitlement, exceptionalisme, willen uitblinken in zaken.

We worden in de media doodgegooid met berichten van mensen die enorm geslaagd zijn, succesvol zijn, en de verkeerde conclusie kan zijn dat als je niet net zo succesvol bent, je dan een loser bent. En dat je dus naar een dergelijk succes zou moeten streven. Daardoor gaan mensen rare dingen doen, proberen de verkeerde problemen op te lossen. Men kan zich beter realiseren dat het leven saai is en dat je al die hoge doelen nooit bereikt, en je beter richten op kleine zaken, zoals vrienden, een goed boek lezen, een vriendschap aandacht geven.

Waarden om naar te leven

De waarden die men volgens Manson moet nastreven zijn: realistisch, sociaal relevant, direct en beheerbaar. Ik zou zeggen SMART: Specific, Measurable, Achievable, Relevant en Time bound. In plaats van vaag, op bijgeloof gebaseerd, onrealistisch, en zaken waar je moeilijk invloed op hebt. De waarden volgens welke je leeft diept Manson uit.

Vijf kernlessen

Verantwoordelijkheid nemen voor alles wat in je leven gebeurt.
Ook als je geen keuzes maakt, maak je keuzes. Het is ook van belang de keuzes te maken die voor jou belangrijk zijn. Niet die van je partner of anderen. Choose Yourself van James Altucher heeft eenzelfde boodschap.

Onzekerheid omarmen – stel bij je eigen geloof steeds vraagtekens: wat als ik het mis het, wat betekent het als ik het mis heb, wat zou een beter probleem zijn om naar te kijken.

Erken je eigen fouten en leer er van.

Motivatie leidt niet tot actie. Maar actie leidt tot motivatie. Do Something!

De kunst van het nee zeggen tegen onbelangrijke zaken – daarmee duidelijk definiëren wat je wel wilt.
Het maken van keuzes sluit andere zaken uit. Dat hoort ook bij het maken van de keuze. Manson schrijft dat niet juist bevrijdend kan zijn: het uitsluiten van zaken leidt tot focus en commitment, waardoor je met meer diepgang die zaken waarvoor je hebt gekozen kunt doen.

Al je actie zien in het licht van je sterfelijkheid. Het menselijk besef van mortaliteit is niet een probleem, maar juist een oplossing. Besef van mortaliteit geeft betekenis aan het leven, is de drijfveer voor onze acties.

Geen index. Dat is lui.

Verder lezen: Choose Yourself – James Altucher.

Meer boekrecensies over persoonlijke ontwikkeling en creativiteit.

Bechers in Huis Marseille: Becher to Gursky

The station is enormously crowded. Looking over heads as we descend the escalator. Maybe normal for a Saturday afternoon, maybe extra busy because of the beautiful weather.

We take the streetcar to avoid the crowds in Damrak. At the Keizersgracht, we leave the streetcar, and I walk the wrong way, as it is pre-programmed towards FOAM, but for Huis Marseille, we must of course go the other way.

At Huis Marseille we are overtaken by three people who are busily discussing their way into the museum before us. One of them turns out to be the speaker for a lecture at Huis Marseille that afternoon: Stefan Gronert. He wrote The Düsseldorf School of Photography.

stefan gronert - the dusseldorf school of photography cover

 

But we haven’t come for the lecture (which is held in an overly warm room on the second floor of the House). In the halls hang the works of the Bechers’ students – in the room near the reception, several works by the Bechers themselves. The down-to-earth documentary style appeals to me very much, but I find the larger formats of students such as Gursky and Struth even more telling, with their overwhelming detail.

The Bechers’ new business acumen, with its almost scientific slant, has been an inspiration for the younger generation of photographers hanging here. The industrial landscapes of Gursky and the church interiors of Struth: vacation photo of church attendance on steroids, Ruff with experimental night shots, library landscapes of Candida Höfer, Hütte’s empty cityscapes and landscapes portraying a lonely civilization. I find the works of the younger (I think) generation Sasse, Nieweg and Clement less powerful.

We walk back through the city. At the Athenaeum, we go inside, but the excess is overwhelming, back along the Jordaan and another terrace.

view from a cafe in amsterdam
teraace of cafe schumich in amsterdam

John le Carre – Tinker Tailor Soldier Spy

Recommended by Malcolm Gladwell in Tim Ferriss show: Tinker Tailor Soldier Spy door John le Carre. 

Complex spy story. Only got me hooked halfway through. I was close to giving up.

The English is challenging sometimes. Very dense sentences. Not sure I will read another one soon.

From Poland he applied successfully for a post at the Budapest Academy of Sciences and for the next eight years he lived the nomadic life of a minor left-wing intellectual in search of light, often liked but never trusted. He stayed in Prague, returned to Poland, did a hellish two semesters in Sofia and six in Kiev where he had a nervous breakdown, his second in as many months. Once more the Nursery took charge of him, this time to dry him out. He was passed as clean, his networks were given to other fieldmen and Roy himself was brought into the Circus to manage, mainly from a desk, the networks he had recruited in the field.

He gave me a drink and we sat there like a pair of schoolboys making up a code, me and Control. We used Tinker, Tailor.

Margareth Atwood – Hag-seed

Revenge novel, Hag-Seed.

book cover margaret atwood Hag-Seed

A number of inmates voluntarily take part in a drama programme in prison.
Practising for a recording of Shakespeare’s The Tempest led by a rejected stage director with a grudge against his former employer and a trauma after losing his daughter.

Quite stuffed with Shakespeare, probably the book is even more enjoyable if you know more about Shakespeare than I do now.

Funny thing about the prisoners being allowed to swear only in the terms that appear in The Tempest (Hag Seed!) during the drama exercises.

Berjaya Times Square (14 mei 2018)

Weer terug in KL na ons bezoek aan Malakka.

We pakken de metro naar Masjid Jamek. Daar vandaan wandelen we over het Merdeka Square naar het toeristencentrum aan de rand van het plein. We hebben een nieuwe kaart nodig, en bij het hotel konden ze ons niet helpen.

Op het grasveld van het Merdeka Square worden bussen met Chinese toeristen losgelaten om krankzinnige selfies te maken. ’s Werelds volksziekte nummer 1 als gevolg van de smartphone.

Bij het toeristencentrum hebben ze een kaartje. Verder stelt het geen bal voor. Ja, ja kan de trap op voor wat geld om over de stad te kijken. Wij besluiten naar Berjaya Times Square te gaan, een groot winkelcentrum dat erg leuk zou moeten zijn. We zoeken de metro weer op, het is te ver lopen 9in dit weer).

KL heeft een heel toegankelijk metrosysteem emt heel begrijpelijke kaartjesapparataten: bestemming opzoeken op een overzichtelijk scherm, kiezen, betalen. Je krijgt dan een muntje waarmee je door de poortjes naar de perrons kan. De meeste rijtuigen zijn gekoeld – tot op het ijskoude af. Een uitzondering is de oude monorail, daarin hebben we staan zweten. De monorail is sowieso een beetje een tegenvaller. Wij hadden gerekend op een supersnelle flitstrein, maar de rap ogende trein blijkt een krakkemikkige boemel.

Door de straten het laaste stukje naar Barjaya Times Square. Dit blijkt een enorm groot winkelcentrum met een ingebouwde achtbaan en nog een paar kermisattracties. De achtbaan giert af en toe door de ruimte van het gebouw; gillende mesen aan boord alsof je inderdaad op de kermis staat.

Verder is het winkelcentrum weinig aantrekkelijk. Er zijn hier wel gewone dingen te koop, in tegen stelling tot een aantal andere grote malls in KL waar alleen producten van luxe westerse merken, tegen luxe westerse prijzen te koop zijn.

We eten wat, uiteraard.

We slenteren door de bekende buurt: Bukit Bintang, het toeristische centrum van KL denk ik. Hier hele grote reclames aan de muur, dure hotels en westerse cafés. Verder niet leuk.

We nemen de metro naar KLCC (de Petronas torens) om nog wat cadeautjes te  scoren. Daar is in ieder geval Kinokuniya, de grote boekhandel – altijd leuk om te verpozen. Koffie gedronken in de Kinokuniya coffee corner. We doen wat boodschappen bij de supermarkt in de kelder. We eten op de kamer, allebei een beetje laveloos van het steeds uit eten.