Booking hotels is Japan is not hard. Booking.com helps. And Jalan.net. And Google.
Watch out for love hotels, though. These are just among the list of innocuous Ryokans and Western hotels. Fortunately, they are usually easy to spot by their un-Japanese opulent furnishings. Sometimes, it is stated that a room is for adults only. Most reliable, however, are the reviews. A love hotel has no reviews. At a real hotel, Stephan, Juanita, and Kees leave their real-life comments.
Yesterday, we took a water cab in Kiateriteri. In half an hour, we sailed to Anchorage Bay. On these routes, we passed the unusual phenomenon called Split Apple Rock.
From the beach at Anchorage Bay, we hiked to Watering Cove, on the other side of the hill. Watering Cove is a small cove with an unusual design. There is a mini campground where five tents are allowed. The campground can only be reached by kayak or on foot.
The engine light on the dashboard flashes red. Go to the Toyota dealer as soon as possible, says the booklet. Damn.
I called Snap rental help, which turned out to transfer to the AA, the ANWB of New Zealand. I was in the queue, but I was helped.
A technician comes in an hour. The cars race by, and each is hopeful at first.
A motorcycle stops in a recreational parking lot. A man with a vast mustache emerges from under the helmet. Despite the dense cloud cover, his sunglasses remain on. He drives off, unsuccessfully.
I fight boredom with a little photo project: photographing crap in the parking lot. Make a collage of it later.
An hour later, the AA technician is still not there. ‘Op zijn elfendertigste’, A says, which is untranslatable. The best guess would be ‘in the dead of winter.’
A stream flows. A car stops and drives off. Crickets crunch, and a fly buzzes around my head.
People poop and drink beer in all corners of this place: I find wipes and crushed cans.
Beyond, a meadow, crammed with sheep Beneath an electricity pylon that slants over the hills.
Occasional bleating. Then another car. But still not the AA technician. AA of the Automobile Association, not the alco-AA.
A hotel has stood here, after a wayfarers sod cottage of 1857, Way Otaraia hotel was placed here. A changing station for horses between Dunedin and Invercargill. Just like in the movie.
Across from Picton’s cemetery is backpackers hotel Tombstone’s, driven by Gary and Nikki. It’s a cool place, no bullshit and tightly run so don’t make a mess. The common room has 80s music on Iggy Pop, Madness, and more. We relax while outside the tail of Cyclone Gabrielle races by.
Met een minibus over de bergen terug naar Chiang Mai.
De wat sikkeneurige receptioniste brengt ons naar de bus terminal van Pai. Achter het stuur zegt ze opeens dat ze zo genoot van ons warme gezin. En dat ze dat zelf mist want ze was enigst kind, heeft nu geen moeder en vader meer. Ik mag niet verder vragen, want anders gaat ze huilen, zegt ze. Wat een afscheid.
Onze bagage, met onze nieuwe mega-koffer, past maar net aan op het dak van het busje. Met een net wordt de boel bij elkaar gehouden. De hele verdere rit verwacht ik elk moment dat een van onze koffers voorbij komt zeilen.
De tocht door de bergen is dit keer minder grappig. De chauffeur rijdt als een dolle. Haalt in waar het niet kan. Terwijl de motor vervaarlijk bonkende geluiden maakt. Hij snijdt bochten af terwijl er tegenliggers aan komen. Er gaat dit keer gelukkig niemand spugen, hoewel dat heel terecht zou zijn geweest.
We zijn blij als we weer met onze beide beentjes in Chiang Mai op de grond staan. Bij de busterminal van Chiang Mai worden we weer bestormd door taxichauffeurs.
Het hotel is netjes en redelijk luxe.
We wandelen door de straten van Chiang Mai naar de nachtmarkt. We eten wat en struinen langs de stands die worden opgezet. Kopen wat snuisterijen. Het begint te gieten en we houden een tuktuk aan. De tuktuk brengt ons met behulp van Google maps terug naar het hotel.
‘s Avonds eten we in restaurant The Wall. In mijn herinnering een restaurant waar ze alleen maar spaghetti gerechten verkochten (dat was in ieder geval de reden voor ons om er heen te gaan: N. Wilde per se iets westers eten. Maar als ik het restaurant later op internet op zoek adverteren ze met Thai & Western Food.
