13 september 2026

De inrichting van het bootje dat ons van Enkhuizen naar Stavoren brengt is wel een beetje van de vorige eeuw. Oubollige kunstbloemen op de tafel naast een bakje met de menukaart met een prozaïsche gehaktbal in de jus.

En:
Het nuttigen van eigen meegebrachte consumpties is aan boord niet toegestaan!

Op het bordje in de kombuis wordt dit nog versterkt – hier is het niet slechts verboden eigen consumpties te nuttigen, nee: eigen consumpties zijn in het geheel niet toegestaan.

Aan de andere kant: als je wat bestelt, word je gevraagd later maar even af te rekenen bij de bar, waar je dan losjes moet vertellen wat je genuttigd hebt. Ook niet van deze tijd, helaas.

Ik sms met een B&B die we komende week aandoen.

“Mijn dochter heeft een glutenallergie (coeliakie), moet zij glutenvrij eten. Ik wil bij deze graag informeren of jullie een glutenvrije ontbijtoptie hebben. Mocht het niet mogelijk zijn om een glutenvrij ontbijt te verzorgen, dan regelen we uiteraard zelf iets.”

“Geen probleem. Ik heb zelf ook coeliakie.”

Boodschappen gehaald in de supermarkt bij de jachthaven. We zoeken de winkel van sinkel voor een zonnebril, maar de winkel is gesloten.

“Vandaag tussen 1 en 2 gesloten. Zwempauze” staat er op een papiertje op de deur geschreven. Twee uur later nog steeds. (En de volgende dag ook nog.)

We wandelen door het lege dorp. De achtertuinen van de huisjes langs de dijk zijn een belevenis voor de antropoloog. Bootjesmensen, meest Duits, in witte broeken, blauwe windjacks en met kapiteinspetjes op flaneren door het dorp, op zoek naar iets om te bekijken.

In de haven zitten dezelfde mensen achterop de bootjes te drinken of op het plein kibbeling te eten, bij de fontein in de vorm van een enorm grote en lelijke vis.

We drinken een biertje in Vrouwe van Stavoren. Een Sûkerlatte Blond. Geen aanbeveling.

14 september

7 uur wakker. Gedoucht. Het grote laden begint weer. Batterijen van telefoons en onze rugzakken.

We wandelen over de dijk. Hier wordt door recensenten van de wandelroute geklaagd over de natte schapenstront. Het is mooi weer, we moeten even op gang komen maar dan marcheert het.

In de vogelkijkhut Swan in de Bocht van Molkwerum eten we onze bammetjes onder toezicht van een enorm aantal spinnen. Ik doe een plasje in het riet. Twee uur lang geen mens tegengekomen maar nu duikt opeens een stel op.

‘Hé, een watervogel,’ zegt de man met een Limburgs accent. Wijst naar mij.

We klimmen over de hekken op de dijk. Hier en daar is het gras lang en blijft het aan onze schoenen hangen. Het uitzicht over Hindeloopen is mooi. We passeren de tropisch aandoende strandjes bij een vakantiepark bij Hindeloopen.

Het dorp Hindeloopen zelf is totaal een museum. Doet aan Marken denken.

Vlak voor Workum stoppen we om nog een keer wat te eten en te drinken. De benen zijn zwaar na deze eerste etappe.

In de B&B hangen we eerst even uit, doen dan boodschappen. We vinden een restaurant dat met coeliakie rekening houdt (Folkerts).

15 september

De volgende dag gaan we met het openbaar vervoer naar Akkrum. We slaan hier een stuk van het Groot Frieslandpad over. Het bleek ontzettend lastig om hier, op loopafstand van elkaar – een kilometer of twintig – overnachtingen te plannen. Van Workum reis je naar Akkrum via Leeuwarden. Dat lijkt heel erg om en dat is het ook.

Leeuwarden station is koud en winderig. Op ons perron – Leeuwarden is deels een kopstation – staat een lege trein met gesloten deuren. Net op tijd beseffen we dat we staan te koukleumen voor de deuren van het verkeerde treinstel. Verderop op hetzelfde perron staat de trein naar Akkrum. We springen erin, voor zover onze rugzakken dat toelaten, en de trein vertrekt.

We reizen nog een laatste stukje van Akkrum naar Aldeboarn met de QBuzz belbus, die we eerder regelden. Aangezien we geen ervaring hebben met zo’n belbus, is het afwachten wat er gebeurt. We zoeken de halte bij het station en wachten. Maar er komt gewoon een busje dat stopt bij de halte. De chauffeur opent de deur en wil ons helpen met onze rugzakken.

‘Sorry dat ik iets te laat ben, ik moest nog even opschieten om hier op tijd te zijn. Ik kreeg pas laat het bericht.’

Hij was precies op tijd.

Het eerste deel van de tocht naar Olterterp lopen we over asfaltwegen, vrij saai. Het laatste stuk rond Beetsterzwaag gaat door bos en heidevelden en is een stuk aantrekkelijker.

Beetsterzwaag zelf is verlaten. We wilden een biertje op een terrasje gaan pakken, maar er is op een paar winkels na echt helemaal niets open. Dus lopen we door naar Olterterp en drinken we een biertje bij hotel Het Witte Huis.

Achter de receptiebalie staat een meisje dat ons begroet, als we in volle bepakking binnenkomen.

‘Jullie zien eruit alsof jullie willen inchecken.’

’s Avonds gaan we, om te ontspannen, nog een stukje wandelen in het bos.

16 september

Het eerste stuk lopen we door het bos, langs de Kleine en de Grote Vijver, beide met hoofdletters, en verderop langs het Witte Meer, een stukje over een vlonderpad. Daarna meer over de verharde weg tot aan Wijnjewoude.

Ik stuur een berichtje om te vragen of we iets eerder in de B&B kunnen inchecken. Dat is geen probleem.

We doen inkopen bij de supermarkt en verlaten het dorp voor de laatste kilometers. Het begint te regenen, en even later te hozen. Snel in onze regencapes geschoten. Het gaat zo hard dat we schuilen onder een boom tot de ergste bakken zijn gevallen. Dan lopen we weer door. We laten de natte regencapes onder het afdakje bij de B&B en worden verwelkomd door de eigenaresse die met de laatste finishing touch bezig is als we aankomen.

Nog even naar Bakkeveen, maar in de kroeg op het plein is een kinderfeestje gaande, dus het terras is gesloten. In de snackbar hebben we nu geen zin. We pakken de bus terug.