Persoonlijke aantekeningen door Niek de Greef over cultuur, politiek, media en maatschappij. Doorleefde essays over het hedendaagse leven.
Voor 55 euro (€105 is approximately £95 or $120, wordt behulpzaam gemeld) had je afgelopen weekend de Flat Earth conferentie in Amsterdam kunnen bijwonen. Volg de links van de bijbehorende blog en er gaat een wereld van samenzweringen voor je open.
Zie ook Volkskant en NRC.
Bryan Formals writes an odd but wonderful newsletter on all kinds of stuff. Walking, urbanism, New York City, photography, photobooks, spirituality and more.
Lovely nerdy, controversial and refreshing.
Bij de lunch: ik neem een veggie sandwich.
Kijk om me heen: wat een hoeveelheden eten. En een liter drinken met een grote hoeveelheid ijsklonten. Het duurt even voordat je er aan gewend bent.
The theorie van Mike: het voedsel in de US is zo goedkoop geworden dat de enige weinige manieren om je nog te onderscheiden is door de porties te vergroten.
Not as an indicator it may be the best practice, but as an argument to keep doings things as (inefficient) as we used to.
As a proof point for not needing to change. For not even have to consider change.
Antonioni’s Blow Up is een verwarrende film over een arrogante fotograaf die denkt een moord te hebben gefotografeerd. Zonder het te weten. De esthetiek is typisch jaren ’60. Londen is onwaarschijnlijk stil.
Door de straten marcheren luidruchtig protesterende studenten en performers. Het concept, een moord onbewust fotograferen, doet me denken aan de kinderserie Q&Q.
Wikipedia bevestigt deze associatie niet, maar de link blijft in mijn hoofd hangen. Een vervreemdend tennismatch in mime aan het eind van de film laat zowel de fotograaf als de kijker in verwarring achter.
Wat is echt? Wat is gefotografeerd? Wat speelde zich af? Vergeleken met Blow Up is The Sound of Music, die in het theater verderop draait, een auditieve chaos.