Bovenop de heuvel zit een man op een bankje. Hij leest een krant. De hond snuffelt en de man grijpt de gelegenheid aan om me aan te spreken. Hij doet me denken aan Les Claypool van Primus: klein brilletje, baardje, bolhoed. Hij draagt een drollenvanger, zo’n broek die tot net over de knieën reikt en aan de onderkant is vastgemaakt met touwtjes net boven een paar enorme kuiten.
“De wereld vandaag, wat een puinhoop. Poetin voert oorlog. Trump maakt een chaos van zijn land en de rest van de moderne wereld.”
‘Sorry?’ zeg ik.
Hij kijkt me aan en wijst op de witte kommaatjes in zijn oren.
Opeens is hij weer rustig. Hij vouwt de krant op, tikt deze vriendschappelijk tegen de flank van de hond. Ik verwacht een flikflak en een high five, maar hij wandelt de heuvel af. Fluitend.
Ik las The Gourmet Club van Junichiro Tanizaki. De meeste verhalen in deze bundel werden geschreven tussen 1911 en 1919. De verhalen doen bizar modern aan.
Het titelverhaal gaat over een groep mensen die het eten van het bijzonderste voedsel tot levensdoel hebben gemaakt. Ze vinden hun meerdere in een Chinese eetclub. De eetervaring hier wordt naar orgastische dimensies getild.
Finally the various foods collected there all at once began to roll about. The ground on which they rested suddenly thrust itself up from below—it had gone unnoticed until now because of its size, but what had seemed to be the ground was in fact a giant tongue, and all those foods were jumbled together in an immense mouth. Soon upper and lower rows of teeth began slowly to converge, like mountain ranges pushing up from the depths of the earth and downward from the sky. They started to crush the foods that rested on the tongue, and the mashed foods turned into a fluid like pus from an abscess, a kind of sludge upon the tongue’s surface. The tongue licked the four walls of the oral cavity with relish, undulating like a stingray…
Zo’n scene doet denken aan de eetscenes is Miyazaki’s Spirited Away. In de film wordt voedsel op een symbolische, barokke manier gepresenteerd. Chihiro’s ouders schransen gulzig eten naar binnen en veranderen in varkens. De bizarre vraatzuchtige eetscènes van No-Face.
In een ander verhaal leeft een man te midden van poppen. Hij heeft ze gemaakt naar het beeld van de vrouw van de verteller, een bekende actrice. De vertelling wordt steeds benauwender.
Then you’ll realize that your young and beautiful wife has fled into the film and the woman who’s there beside you now is just her shell. You’ll stare at those movies in puzzlement and think, were these films I made? Could such a radiant world have come from us, my wife and me? And in the end you’ll recognize that the films are not things you two alone created, that the dancer and the wild thing were not the products of your direction and your wife’s acting skills but had been there, living within the film, from the very beginning. They represent an ‘eternal woman,’ quite different from your wife. Your wife became the vehicle for her—that’s all—the image of that feminine spirit for a while. You both are just making a living out of her, the eternal woman. I’m sure you’ll come to realize that . . .
Tenslotte dit stukje uit een meer recent verhaal van Tanizaki, Manganese Dioxide Dreams, een fenomenaal hallucinatoir verhaal. De hoofdpersoon, onder invloed van slaappillen, bestudeert met grote associatieve kracht hetgeen we liever niet bestuderen.
The feces floating in this crimson solution are not at all repulsive. At times a fecal lump will suggest the shape of something else, such as a human face. Tonight one looks like Simone Signoret’s diabolical face, glaring at me from the red liquid. I study it, reluctant to flush the water away . . . Like fluid clay, it contorts and twists and congeals again, now into the form of a sculpted, Grecian torso.
Ik loop door Wormer. Een hond is in een boom gesprongen als een kat en wil er niet meer uit. Haar baasje staat met haar handen in haar zij voor de boom te roepen.
‘Saar kom er uit!… Saar!’
Ze kijkt me hulpeloos aan als ik langsloop. De labrador in de boom kijkt onnozel. Hoger in de boom schreeuwen halsbandparkieten naar elkaar.
‘Heb je geprobeerd de hond met brokjes te lokken,’ zeg ik, ‘het is een labrador tenslotte.’
Ze steekt haar hand in haar jaszak. De hond staat al naast haar met zijn neus tegen haar jas.
Ik versta hem niet meteen. “Een meisje?” vraag ik.
“Ja, hij houdt niet van mannetjes, maar wel van mädje”, zegt hij. Limburgs, besef ik nu.
Een wielrenner steekt met de fiets aan de hand over en wordt bijna aangereden. Een auto toetert boos.
Even verderop staat Sixsens, House of Pleasure met lila geverfde muren in de steigers.
Bij de kapel zegt een vrouw uit het westen: “Zo, ik heb net nog geprobeerd een rondleiding te fixen.”
De racefietsen razen hier naar beneden. Is er een route het dal in? Ik dacht dat de weg hier doodliep en overging in een wandelpad. Een platgereden egeltje langs de kant van de weg. Het zal toch niet? … Die fietsers?
Iemand heeft een appel op een paaltje achtergelaten. Een vergiftigde appel voor de geliefde van de prins? De hond snuffelt eraan, laat hem liggen. Ik weet genoeg.
