Gelezen: Sneeuw van Orhan Pamuk

Boekomslag van Sneeuw door Orhan Pamuk

Drie boeken over onderdrukking achter elkaar: The Handmaid’s Tale, Mensenwerk, en nu Sneeuw. Pamuk schrijft in Sneeuw een verhaal in een verhaal in een verhaal. Het werkt.

Zelfmoord en verliefdheid: de redenen om naar Kars te komen

De Turkse dichter Ka woont in Duitsland en reist af naar het Turkse plaatsje Kars. Hij wil zijn oude geliefde Ipek ontmoeten en haar ten huwelijk vragen. Als dekmantel voor zijn reis gebruikt hij een onderzoek naar het hoge aantal zelfmoorden onder meisjes. Het stadje raakt door sneeuw afgesloten van de buitenwereld.

Meisjes in Kars plegen zelfmoord omdat ze de druk niet meer aankunnen. Wereldse en streng religieuze stromingen vechten om hen. De ene partij verplicht een hoofddoek, de andere verbiedt deze op school. Gemangeld door beide kanten, in families die verscheurd raken, worden de vrijheidsbeperkingen en intolerantie te veel.

Het theater

Tijdens Ka’s onderzoek vinden er gebeurtenissen plaats die de meningsverschillen tussen de partijen doen ontvlammen tot geweld.

Op een theateravond, waarbij Ka zijn nieuwe gedicht ‘Sneeuw’ heeft voorgelezen, laaien gewelddadigheden op als een actrice tijdens een stuk haar hoofddoek verbrandt. Er ontstaat rumoer. Soldaten schieten op het publiek. Meerdere doden vallen. De politiemacht neemt met geweld de macht over in het stadje. Ka zet zijn onderzoek voort en raakt steeds meer verstrikt in het geschil.

Schrijver, dichter, verteller – alles loopt door elkaar

Het verhaal wordt voor het grootste deel verteld vanuit het perspectief van dichter Ka. Maar ook de schrijver van het verhaal wordt ten tonele gevoerd. Schrijver Orhan doet onderzoek naar het leven van dichter Ka, nadat Ka vier jaar na zijn terugkeer naar Duitsland wordt vermoord.
Een wirwar van gebeurtenissen en personages aan de randen van het verhaal. Het perspectief van de schrijver voegt een extra dimensie van verwikkeling toe. De schrijver identificeert zich met de dichter, tot aan verliefd worden op Ipek toe. Toch blijft ook hij buitenstaander. Ondanks alle moeite kan hij niet doordringen tot het karakter van Ka en, net als Ka, de beweegredenen van de mensen in Kars niet doorgronden.

Sneeuw

Het gedicht dat Ka voor de lezing in het theater maakt heet ‘Sneeuw’. Met een symmetrische sneeuwvlok visualiseert Ka in zijn notitieboekje de logica in de verschillende krachten die aan zijn persoonlijke leven trekken: politieke en religieuze krachten, liefde, hoop, filosofische overwegingen. Door de sneeuwval wordt de stad van de buitenwereld afgesloten.

Voorspellen en terugkijken

Een mooie constructie: een lokale krant waarvan de hoofdredacteur berichten publiceert over gebeurtenissen die nog plaats moeten vinden. En die vinden dan ook plaats. De krant bericht dat Ka een gedicht zal voorlezen waarvan Ka nog niet eens weet dat hij het zal schrijven. Ook de moord in het theater wordt voorspeld.

Niet alleen de berichtgeving in de krant speelt zo met de tijd. De verhalende stijl doet dit ook.
“Hij sperde zijn ogen open, waarvan er een zesentwintig minuten later samen met zijn hersenen uiteen zouden spatten.”

En Orhan schrijft: “Net als bij dit gedicht het geval is, is het moeilijk te zeggen in hoeverre hij deze beslissingen meteen al op dat moment nam en in hoeverre ze het gevolg zijn van de verborgen symmetrie in zijn leven – waarvan dit boek de geheimen tracht te ontrafelen.”

Waarheid

Schrijver Orhan schetst een wereld waarin niemand de waarheid lijkt te spreken, en waarin waarheden door de dichter en de schrijver niet begrepen kunnen worden.

De geschiedenis rond de ‘Armeense’ kwestie (aanhalingstekens van de schrijver van het boek), Koerdische groeperingen en verschillende religieuze en seculiere bewegingen vormen voor buitenstaanders een onontwarbare kluwen.

Schrijver Orhan maakt het zichzelf en de lezer niet makkelijker. Niemand moet geloof hechten aan wat de schrijver over Kars schrijft, zegt hij.

Hij voert de verwarring verder op door een ander boek op te voeren: ‘Het Zwarte Boek’. Dat is ook werkelijk een boek van de echte schrijver Orhan Pamuk. In het verhaal refereert Kadife, de zus van Ipek, aan Rüya, een personage in Het Zwarte Boek. Rüya is de dochter van de schrijver in Het Zwarte Boek, maar de echte schrijver Orhan Pamuk heeft ook een dochter met die naam.

Zo lopen niet alleen in het verhaal rond Kars de waarheden door elkaar, ook bij de verteller lopen werkelijkheid en fictie door elkaar.

Ik moest goed mijn aandacht erbij houden om te begrijpen wat er gebeurt, wie wat vertelt. Ka vertelt zijn verhaal. Schrijver Orhan onderzoekt Ka. Pamuk zelf refereert naar zijn eigen boeken. Lagen in lagen.
Het werkt omdat Pamuk het expliciet maakt. Niemand begrijpt Kars volledig. Niet Ka, niet Orhan, dus ook niet wij.

De schrijver is een derwisj die de wereld als een kluwen aan elkaar fantaseert. Niets is zoals het lijkt.

Andere boeken

Alsof de duivel ermee speelde las ik na ‘The Handmaid’s Tale’ en ‘Mensenwerk’ in korte tijd dit derde boek over onderdrukking. Net als in beide andere boeken is er een retrospectief thema: de terugkijkende onderzoeker. In dit boek schrijver Orhan, die de laatste jaren van Ka’s leven onderzoekt. Net als in The Handmaid’s Tale ligt religieuze intolerantie ten grondslag aan de conflicten.

Sneeuw (oorspronkelijke titel: Kar) verscheen in 2002 en is een van Orhan Pamuks bekendste romans. Pamuk won in 2006 de Nobelprijs voor Literatuur.

Meer boeken:

The Handmaid’s TaleMargaret Atwood

Mensenwerk – Han Kang

PS: gekocht voor 1,50 bij de tweedehandswinkel waar ik de oude cassettes voor mijn mixtapes koop. Veel lol voor weinig geld.

Orhan Pamuk's Sneeuw omslag achterkant

Nieuwsbrief 4 januari 2026

noord-holland grid project

Hoi,

Een nieuw jaar. Een nieuwe dag, week, maar dan net een beetje anders.

Hierboven een foto van de log van mijn Noord-Holland Grid project. Een falende methode om bij te houden welke blokken ik heb bezocht. Goed voornemen: de backlog inlopen. Dat voornemen laat ik meteen varen. Ik heb mijn tijd nodig voor andere dingen. Foto’s maken, bijvoorbeeld.

Deze week: Ik begon de week goed: in de ochtend van 1 januari verwijderde ik per abuis een setje verse foto’s.

De edit van de tekst en de foto’s van onze reis door Japan – project 912 uur Japan – loopt lekker door met een stukje over Kanazawa. Ik wil uiteindelijk een boekje maken, met tekst en foto’s. Dus niet een puur fotoboek.

Ook ik bladerde door mijn aantekeningen. Hier is een lijstje van de zeven beste non-fictieboeken die ik in 2025 las.

Ik luisterde naar Rid of Me van PJ Harvey. Geweldig strak en clean geproduceerd door Steve Albini.

Het leukste van Netflix zijn de films van Ghibli. Deze week zag ik Miyazaki and the Heron, een documentaire over de productie van Miyazakai’s laatste film. Ik ontdekte deze pas kortgeleden.

Weer een paar torn zines gemaakt, zie onder (nog nat en kreukelig van acryl medium).

Tot volgende week,
Niek

→ niekdegreef.nl

Lijstjes #2: mijn non-fictieboeken van 2025

Ook dit lijstje van de beste non-fictieboeken die ik in 2025 las in willekeurige volgorde.

Sally Mann – Art Work

Een biografie die in tegenstelling tot wat de titel zou kunnen suggereren vooral een zeer levendig boek over het leven van de fotografe. De levenslessen komen mee maar overheersen niet.

Oliver Burkeman – 4000 weeks

non-ficteboeken 2025: Book cover four thousand weeks by Oliver Burkeman

Relax en keep going. Een relativerende aanpak voor een betekenisvol en productief leven zonder de stress.

John Gray – Straw Dogs

De mens is ook slechts een dier. Vooruitgang is een illusie. Geef je over aan de momenten die nooit meer terugkomen.

Werner Herzog – De Toekomst van de waarheid

Vermakelijk boek met een afdronk die zwaarder lijkt dan hij wordt opgediend. Wat ons helpt om door onzekerheid te navigeren: studie, veel lezen, wandelen. Het zoeken naar de waarheid blijft een essentiële, existentiële zoektocht.

Steven Pressfield – The War of Art

Klassieker over het overkomen van de Resistance en het maken van werk.
Gelezen als luisterboek.

Hetty Saunders – The House of Sky

Mooie biografie over de bijzondere man J.A. Baker, die bekend werd als schrijver een uniek boek.

Douglas Coupland – Bit Rot

Herlezen. Nog steeds poepgoed.

23 maart 2023: Kanazawa’s tuinen, het kasteel en lunch bij Omicho

23 maart 2023 Kanazawa

Bij Ishikawamon Coffee, waar we gisteravond dineerden, ontbijten we bij de ontzettend aardige oude dame. Het ontbijt is eenvoudig, maar prima.

Straat in Kanazawa

De Nagamachi wijk en de tuinen

We wandelen naar Nagamachi, de voormalige wijk van de samoerai van de Maeda-clan. Nu staan er nog oude houten woningen, sommige zo goed als origineel. De sfeer is rustig, misschien wel dankzij het zwaarbewolkte weer dat regen dreigt. We bekijken een paar traditionele huizen met mooie tuinen. Ik vergeet helaas de namen van de woningen op te schrijven.

Tuin bij traditionele villa in de samurai wijk in Kanazawa

We eten en drinken iets bij een gezellige gelegenheid met de grappige naam Moron Cafe. Ik probeer op te zoeken of dat iets speciaal betekent in het Japans, maar ik kom tot de conclusie dat het dezelfde betekenis heeft als in het Engels.

Het kasteel van Kanazawa, Gyikusen-inmaru en tuinen

We wandelen door naar het Kasteel van Kanazawa via Gyokusen-inmaru Garden, een historische tuin aan de voet van het kasteel. De tuin is heel fraai aangelegd, heel strak. Het doet een beetje surrealistisch aan. Ik probeer de toeristen buiten de foto te houden en dan lijkt het wel een landschap als in een model-treinbaan.

Uitzicht over Gyokusen-inmaru Garden

Op een enorme heuvel midden in de stad is een kasteel met tuinen gerestaureerd: Kanazawa Castle Park. We bezoeken een van de enorme houten gebouwen die volledig opnieuw zijn opgebouwd, op traditionele manier. Dat wil zeggen met enorme balken en houten wiggen en spieën, zonder gebruik van enig metaal.

Terrein om het Kanazawa kasteel

Via de tuinen van het kasteel lopen we naar de vismarkt van Kanazawa, Omicho. De markt is een grote overdekte ruimte met verschillende steegjes, waar veel viswinkels zijn samengebracht. De vis wordt meest ter plekke gegeten. We lunchen in een van de sushi-restaurants in de markt. Er is nog net een plekje voor twee personen aan de bar waar de koks ter plekke de gerechten staan klaar te maken. Met eerbiedig-spottende blikken volgen de Japanners ons gepriegel met de stokjes om de gladde rauwe vis in bedwang te krijgen.

Kok bereid vis in Omicho vismarkt in Kanazawa
Omicho vismarkt in Kanazawa

Tenslotte bezoeken we een traditionele villa. Ook deze is omringd is door een onwaarschijnlijk mooie tuin waar we doorheen dwalen. Het begint te regenen en de belletjes langs de afvoer van de daken beginnen te tingelen.

We dwalen nog even door de stad, maar de regen wordt heviger en zoeken relatief vroeg ons appartementje weer op.

Japanse dames in traditionele kimono;s in Kanazawa

Dit is de zesde aflevering van de serie ‘912 uur Japan’.

Lees hier de vorige aflevering.

Nieuwjaar

In de nieuwjaarspolder heerst nat, koud en wind. De dunne vochtige wind kruipt door de kieren van mijn jas in mijn nek. Na tien minuten klemt mijn spijkerbroek zich klam tegen mijn bovenbenen aan.

Op deze vlakte van niets komt iemand me tegemoet. Een vreemde driehoekige vorm steekt boven de vlakte uit. Als de persoon dichterbij is gekomen zie ik dat het een vrouw is die een enorme sjaal om haar hoofd en bovenlichaam heeft geslagen. Ik groet haar, ze knikt. In haar hand een witte rozenkrans. Misschien is ze op weg naar het huis verderop. Maar als ik omkijk, loopt ze er voorbij. Waarheen? Het putje?

Een hardloopster passeert me. Ze draagt een kort jasje dat bij het rennen opwipt. Blote rug. Koud.
Langs de straat liggen stapels zwartgeblakerde dozen. Als kadavers van het vannacht afgestoken recordvuurwerk. In de berm ligt een bloederig karkas van een meerkoet. Onsmakelijk. Zelfs de hond loopt er met een bocht omheen.

Ik maak foto’s onderweg, die ik thuis onbesuist kwijtraak. Bij het importeren ruk ik ongeduldig de SD kaart te vroeg uit het slotje. Ik formatteer de kaart. Te laat zie ik dat de import nog bezig was. Geen onvergetelijk beelden kwijtgeraakt, maar wel suf.